Ο ΙΛΙΓΓΟΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 22 Ἰουνίου 1919

Ἰδού τό αἴτιον! Ὅπως ἔλεγε καί ὁ δυστυχής ἐκεῖνος Ὀθέλλος. Ὁ Ἴλιγγος, κύριοι! Παραπονούμεθα ὅτι μᾶς κόβουν τά αὐτοκίνητα. Ἀλλά τί συμφέρον ἔχουν νά μᾶς κόβουν; Κανένα! Αὐτά, ὑπό τό κράτος τοῦ θείου Ἰλίγγου, κόβουν ἁπλῶς τό διάστημα. Καί, κατά συνέπειαν, ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ζῶντες καί κινούμενοι μέσα εἰς τό διάστημα, ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχομεν ἐκτός τόπου καί χρόνου, κοβόμεθα μοιραίως μαζῆ μέ αὐτό. Τό μόνον, ἑπομένως, πού ἔχομεν νά κάμωμεν, εἶνε ν’ ἀποθνῄσκωμεν ὑπερηφάνως, ἀπευθύνοντες πρός κάθε φαιόν καί κάθε μέλαν αὐτοκίνητον τήν ὑψηλήν προσευχήν, πού εἶχεν ἀπευθύνει ὁ Δεκόντ Δελίλ πρός τόν Θάνατον. Νά τό παρακαλέσωμεν δηλαδή νά μᾶς ἐλευθερώσῃ μίαν ὥραν ἀρχήτερα ἀπό τόν χρόνον, τόν ἀριθμόν καί τό διάστημα καί νά μᾶς ἀποδώσῃ τήν γαλήνην, τήν ὁποίαν ἐτάραξεν ἡ ζωή.

Δέν γνωρίζετε βεβαίως, ὤ πεζοί καί ταπεινοί διαβάται τῆς ζωῆς, τί σημαίνει Ἴλιγγος. Ποῦ νά γνωρίζετε! Ἐσεῖς, διά νά μετακινῆσθε εἰς τό διάστημα, χρησιμοποιεῖτε τούς πρωτογενεῖς πόδας, τούς ὁποίους σᾶς ἐχάρισεν ὁ Θεός, καί ἀγνοεῖτε τελείως τήν μέθην τοῦ «πλύ βίτ ἀνκόρ», τήν ὁποίαν γνωρίζει καί ἡ ἐρωμένη τοῦ δεκανέως ἀκόμη, περί τῆς ὁποίας ἔγραφε προχθές ἡ «Ἑστία». Αὐτή ἀκριβῶς μοῦ ἐξήγησε προχθές, εἰς ἕνα ἐξοχικόν μπάρ, τί ἐστίν Ἴλιγγος. Δηλαδή δέν μοῦ τό ἐξήγησεν ἀπ’ εὐθείας, διότι ἐγώ εἶχα καταφθάσει εἰς τόν νυκτερινόν αὐτόν παράδεισον μέ τό τραῖνον 11 καί ἦτον ἀδύνατον, ἑπομένως, νά λάβω τάς τιμάς τῆς ἐκλεκτικῆς παρέας. Ἡ δεσποινίς ὅμως ἀνέλυε τήν ἐντύπωσίν της εἰς ἐπήκοον, καί ἐγώ ὑπῆρξα ἕνας εὐλαβής ἀκροατής.

– Ἄλλο πρᾶμμα, Γιῶργο μου! ἔλεγε φέρουσα τό παγωμένον ἀφρῶδες ποτόν εἰς τά χείλη της ἡ ὡραία. Ὅσο τρέχει τό ἀφιλότιμο, τόσο θέλεις περισσότερο. Μεγαλεῖο! Σοὔρχεται νά κόψῃς ὅλον τόν κόσμο…

Ἐκένωσε τό ἀφρῶδες ποτόν εἰς τά φλέγοντα στήθη της καί, κλίνουσα ἐπί τῶν κόλπων τοῦ νικητοῦ τοῦ διαστήματος, ἐμισόκλεισε τά βλέφαρά της, ἐπί τῶν ὁποίων ἐκεῖνος, σκουπίσας ἐπειγόντως τά χείλη του μέ τήν πετσέταν, ἐπέθεσε τήν σφραγῖδα τοῦ φιλήματος, ὡς νά ἐπέθετε τήν μεγάλην σφραγῖδα τοῦ Κράτους.

– Πλύ βίτ ἀνκόρ! Ἀνεφώνησεν, ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἐκείνη, ἐνῷ τό χέρι της ἔσφιγγεν εἰς τό κενόν τό φανταστικόν μπάλλον τῆς σειρῆνος τοῦ αὐτοκινήτου.

Καί μετ’ ὀλίγον, ὡς ἐν συνεχείᾳ τοῦ ἰδίου ὀνείρου, Κύριος οἶδε τί ὀνειρευομένη, ἐπρόσθεσε θριαμβευτικῶς:

– Θεός σχωρέσ’ τον τόν κακομοίρη!

Ἡ ὡραία ἔδιδε προφανῶς τήν σύνθετον ἐντύπωσιν τοῦ τριπλοῦ Ἰλίγγου ὑπό τό κράτος τοῦ ὁποίου κόβονται οἱ Ἀθηναῖοι. Ὁ ἴλιγγος τῆς ταχύτητος εἶνε ἕνας, ὁ ἴλιγγος τοῦ καμπανίτου ἄλλος καί ὁ ἴλιγγος τοῦ ἔρωτος ἕνας ἄλλος ἀκόμη. Καί φαντάζεσθε τί ἠμπορεῖ νά συμβῇ μέ τρεῖς ἰλίγγους. Ἠμποροῦν νά κοποῦν ὅλαι αἱ Ἀθῆναι!

Καί ὅμως –θά τό πιστεύσετε;– ἕνας λαμπρός ποιητής καί ἥρως, ὅπως ὁ Μαβίλης, ἐπεθύμησε κάποτε νά κοπῇ ἀπό αὐτοκίνητον. Μᾶς ἐξομολογεῖται εἰς ἕνα του σονέττο οἰκογενειακῆς φύσεως, τό ὁποῖον ἀπέστειλε πρό ἐτῶν εἰς κάποιον φίλον του καί τό ὁποῖον ἦλθεν εἰς τό φῶς, ἀπό τήν ἀδιακρισίαν τῶν ἀνθρώπων, μετά τόν ἡρωικόν του θάνατον. Δέν ἀντέχω νά μή τό ἀντιγράψω.

ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ

Εἶχε ὅλα της τά μάγια ἡ νύχτα· μόνο
Ἐσύ ἔλειπες. Ἀργά κινάω νά φύγω,
Μά ξάφνου στή μπασιά τοῦ μπάρ ξανοίγω
Αὐτοκίνητο νά γοργοζυγώνῃ
Μ’ ἐλπίδα σταματάω. Νά το, πλακώνει.
Παραμερίζουν οἱ ἄλλοι· ἄσειστος μπήγω
Τή ματιά μου στά μάτια σου· ἄλλο λίγο
Ἀκόμα καί ὁ σωφέρ σου μέ σκοτώνει.
Ἀρχοντοποῦλα, μ’ ἄφταστα πρωτάτα,
Μέ τῶν Ἑφτά Νησιῶν τές χίλιες χάρες,
Τειράξανθη ὠμορφιά, γαλανομάτα,
Τοῦ θανάτου δέν μ’ ἔπιασαν τρομάρες
Γλυκύτατες μ’ ἐλυώσανε λαχτάρες
Νά συντριφτῶ κάτω ἀπό Ἐσέ στράτα

Ἀπό τήν ἐπιστολήν, πού συνοδεύει τό ποίημα, πληροφορούμεθα ὅτι οἱ στίχοι ἐνεπνεύσθησαν ἀπό μίαν «κοντέσσαν Κεφαλλωνήτισσαν». Καί νά κοπῇ μέν κανείς ἀπό μίαν ξανθήν κοντέσσαν ὑποφέρεται, ἐπί τέλους. Ἀλλά νά κοπῇ ἀπό τήν ὡραίαν τοῦ δεκανέως…

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

Απόψεις

Ἡ ἀνάγκη τῆς ἐκμεταλλεύσεως ὑδρογονανθράκων σέ Ἰόνιο – Κρήτη

Εφημερίς Εστία
Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ἔχει ἐπιβάλει τήν υἱοθέτηση ἑνός νέου παραγωγικοῦ μοντέλου γιά τήν Ἐνέργεια, τό ὁποῖο στοχεύει στήν ἐνσωμάτωση ὅλο καί περισσοτέρων περιβαλλοντικῶν παραμέτρων, μεγαλύτερη διείσδυση τῶν ἀνανεωσίμων πηγῶν ἐνέργειας (ΑΠΕ), διερεύνηση τῶν προοπτικῶν ἀναπτύξεως «μπλέ» (ἀπό φυσικό ἀέριο) καί «πράσινου» (ἀπό ΑΠΕ) ὑδρογόνου καί κυρίως μείωση τῆς χρήσεως τῶν ὀρυκτῶν καυσίμων. Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις ἔχει δεσμευθεῖ νά καταστεῖ ἡ πρώτη κλιματικῶς οὐδέτερη περιοχή παγκοσμίως ἕως τό 2050. Ἡ χώρα μας ἔχει ἤδη εἰσέλθει σέ περίοδο ἐνεργειακοῦ μετασχηματισμοῦ μέ πλήρη ἀπολιγνιτοποίηση μέχρι τό 2028.

Οἱ πατέντες Μπάιντεν διχάζουν ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ

Εφημερίς Εστία
ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ σέ ὅλον τόν κόσμο –ἐπιστημονικές, πολιτικές καί οἰκονομικές– ἔχει προκαλέσει ἡ στήριξις τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου στήν πρόταση τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ὑγείας νά καταργηθεῖ ἡ πνευματική ἰδιοκτησία στά ἐμβόλια κατά τοῦ κορωνοϊοῦ.

Ἀπό τήν συνδιοίκηση στήν ἐκχώρηση

Μανώλης Κοττάκης
H «ΙΔΙΩΤΙΚΗ» ἐπίσκεψη τοῦ Τούρκου ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Κιράν σέ Θεσσαλονίκη καί Θράκη (ὁ ὁποῖος ἔδωσε ἔμφαση κατά τήν παραμονή του στά ὀθωμανικά μνημεῖα τῆς περιοχῆς) συνέπεσε χρονικά μέ τήν ἄσκηση ποινικῆς δίωξης ἐναντίον τοῦ Δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰμάμογλου γιά ἀσέβεια πρός τόν ὀθωμανό Σουλτάνο Μωάμεθ, τόν τάφο τοῦ ὁποίου ἐπισκέφθηκε.

Μετά ἀπό σαράντα χρόνια, καί γιατί τώρα…

Δημήτρης Καπράνος
Βγῆκε, πού λέτε, ὁ Σαρούνας Μαρστουλιόνις, ἕνας πρώην σοβιετικός (Λιθουανός σήμερα) πολίτης καί πρώην παίκτης τῆς καλαθόσφαιρας καί κατήγγειλε ὅτι «κάποιοι τούς πλησίασαν τό 1987 στήν Ἑλλάδα καί τούς πρότειναν νά τούς δώσουν χρήματα γιά νά κερδίσει ἡ Ἑλλάδα, ἀλλά αὐτοί δέν δέχθηκαν».

Σάββατον, 6 Μαΐου 1961

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΜΝΟΣ ΚΑΙ ΠΗΓΑΔΙ