Οἱ ἡγεσίες, ἡ ἀκρίβεια καί ἡ πραγματικότης

Δέν θά προσπαθήσουμε νά δικαιολογήσουμε ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κερδοσκοποῦν εἰς βάρος τῶν μεγάλων μαζῶν τοῦ πληθυσμοῦ.

Εἶναι πολλοί, εἶναι γνωστοί, ὅπως γνωστό εἶναι τό πόσο ἀργή στίς ἀντιδράσεις της εἶναι ἡ πάσχουσα ἀπό ρευματοιειδῆ ἀρθρίτιδα Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Ἀλλά θά πρέπει κάποιοι νά ἐξηγοῦν στόν κόσμο τί ἀκριβῶς συμβαίνει μέ κάποια «προϊόντα», τά ὁποῖα ἔχουν πάρει τήν ἀνιοῦσα καί προκαλοῦν τρόμο!

Γιατί ἔχει ἀκριβύνει τόσο, ἀλήθεια, τό μοσχαρίσιο κρέας; Μᾶλλον, ἐπειδή ἡ κοντόφθαλμη, ἀδιάφορη καί ἐκτός τῆς πραγματικότητος εὐρωπαϊκή ἡγεσία ἔχει ἀφήσει νά ἀκριβύνουν τόσο πολύ τά προϊόντα πού χρειάζονται οἱ κτηνοτρόφοι, ὥστε ἔχει καταστεῖ ἀσύμφορη ἡ παραγωγή μοσχαρίσιου κρέατος, ἡ ὁποία μειώνεται συνεχῶς. Καί ὅταν ἕνα –ὁποιοδήποτε– προϊόν παρουσιάζει μικρή προσφορά ἔναντι μεγάλης ζητήσεως, ὅλοι καταλαβαίνουμε τί μπορεῖ αὐτό νά σημαίνει γιά τήν τσέπη μας.

Ἄς σταθοῦμε λίγο καί στήν συνεχῶς αὐξανόμενη τιμή τοῦ καφέ καί τῆς σοκολάτας. Πόσοι ἀπό ἐμᾶς γνωρίζουν ὅτι πρόκειται γιά προϊόντα πού ἔχουν εἰσαχθεῖ στό παγκόσμιο Χρηματιστήριο; Μέσα στά τόσα «θαύματα» πού ἔχει ἐπιτύχει ὁ φθίνων καί συνεχῶς αὐτοκαταστρεφόμενος καπιταλισμός τοῦ δῆθεν «ἐλευθέρου ἐμπορίου», εἶναι καί αὐτή ἡ «λογική τοῦ χρηματιστηρίου», ἡ ὁποία πλέον ἐφαρμόζεται στήν ἐνέργεια καί σέ ἀρκετά προϊόντα, τά ὁποῖα ἔχουν συνδεθεῖ πλέον μέ τήν καθημερινότητα τῶν πολιτῶν.

Τώρα θά ποῦν ὁρισμένοι, ὅτι «καλό θά ἦταν νά πάψουμε νά ἀγοράζουμε ἤ νά μειώσουμε κατά πολύ τό μοσχαρίσιο κρέας» ἤ νά θυμηθοῦμε ὅτι «μιά ὁλόκληρη, ὑγιέστατη γενιά, μεγάλωσε μέ “πλατάρια” κοτόπουλου καί ἔτρωγε κρέας καί ψάρι κάθε δεκαπέντε.»

Ἐν τάξει, ἀλήθεια εἶναι αὐτό. Κι ἐμεῖς ἔτσι μεγαλώσαμε καί –δόξα τῷ Θεῷ– δέν πάθαμε τίποτε. Ὁ κόσμος, ὅμως, ἔχει ἀλλάξει. Τά παιδιά δέν φοροῦν πλέον ποδιά καί «Ἐλβιέλες», ἀλλά θέλουν σινιέ ροῦχα καί ἀθλητικά παπούτσια. Οἱ νέοι ἄν δέν πιοῦν ἐσπρέσσο ἤ κόν-λάττε, δέν μποροῦν νά ξυπνήσουν. Καί, φυσικά, εἶναι πολύ δύσκολο νά ζητήσεις στερήσεις ἀπό τούς πολῖτες ὅταν γνωστή πολιτικός-ἰνφουλένσερ εἶχε συλλογή ἀπό ἀκριβά αὐτοκίνητα καί κομπολόι ἀκινήτων, προερχόμενα ἀπό παράτυπες μεθόδους (χωρίς νά λησμονοῦμε τό τεκμήριο τῆς ἀθωότητος).

Ἐδῶ πού τά λέμε, ἔχουμε κατακλυσθεῖ ἀπό «εὐγενεῖς» τῆς πολιτικῆς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐλάχιστα ἐργασθεῖ στήν ζωή τους καί τά περισσότερα ἔνσημα τούς τά ἔχουν ἀποκτήσει ἀπό τήν Βουλή. Μποροῦν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι –πολλοί ἀπό τούς ὁποίους μπορεῖ καί νά βρίσκονται γύρω ἀπό τόν πρωθυπουργό– νά συζητήσουν μαζί του γιά τήν ἀκρίβεια καί τίς αἰτίες πού τήν προκαλοῦν; Μποροῦν νά τοῦ ἐξηγήσουν ὅτι ἐκεῖνοι πού ὑποφέρουν εἶναι ὅσοι ἔχουν νά πληρώνουν πανάκριβα ἐνοίκια ἤ ὑπέρογκες δόσεις σέ δάνεια πρώτης κατοικίας; Φυσικά, στό κυβερνῶν κόμμα καί στήν κυβέρνηση, ὑπάρχουν καί ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι «ἔχουν βγάλει μεροκάματο» ἐκτός πολιτικῆς, ἔχουν πάε –καί πηγαίνουν ἀκόμη– σέ σοῦπερ μάρκετ καί ἴσως ἔχουν πλήρη αἴσθηση τοῦ τί αριβώς συμβαίνει. Τούς συμβουλεύεται αὐτούς ὁ πρωθυπουργός ἤ συζητᾶ μόνον μέ κατόχους διαφόρων ἠχηρῶν τίτλων σπουδῶν, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, ἐλάχιστη γνώση ἔχουν γύρω ἀπό τήν καθημερινότητα τῶν πολιτῶν;

Εἶναι μία ἀπό τίς ἀπορίες πού μᾶς ἐκφράζουν συνεχῶς ἀρκετοί πολῖτες. Καί τίς ἀποτυπώνουμε, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἀκουσθοῦν.