Οἱ ἀγγελιαφόροι δέν ἀρκοῦν

Ο Νικήτας Κακλαμάνης ἐξελέγη χθές Πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων μέ μία ἐκπληκτική πλειοψηφία γιά τά δεδομένα τῆς πολιτικῆς συγκυρίας.

Ἦταν ἡ αὐτονόητη ἐπιλογή γιά τό ἀξίωμα ἀπό τό 2019, ἀλλά ὁ Πρωθυπουργός εἶχε τότε ἄλλες προτεραιότητες. Ἡ πολιτική του δικαίωση ἔχει σημασία, καθώς δέν ὑπῆρξε προϊόν ἄκριτης νομιμοφροσύνης πρός τήν ἡγεσία τοῦ κόμματος. Ἀντιθέτως, ὅλα αὐτά τά χρόνια τίμησε τήν ἐντολή πού τοῦ ἔδωσαν οἱ ψηφοφόροι του στήν δύσκολη ἐκλογική περιφέρεια τῆς Α’ Ἀθηνῶν καί μετά τό δυσμενές ἀποτέλεσμα τῶν εὐρωεκλογῶν δέν δίστασε νά μιλήσει μέ σκληρά λόγια γιά τίς αἰτίες του. Καί δέν δίστασε νά ἠγηθεῖ ὁμάδας βουλευτῶν πού κατέθεταν ἐρωτήσεις σέ ὑπουργούς γιά προβλήματα πού προκαλοῦν τήν δυσφορία τῶν πολιτῶν, ὅπως τά κόκκινα δάνεια. Κατά τοῦτο, ἡ ἀνάρρησή του στό ἀξίωμα εἶναι ἡ ἐπιβράβευση τοῦ συνεποῦς κοινοβουλευτισμοῦ καί μᾶς θυμίζει κάτι ἀπό τήν παλιά Νέα Δημοκρατία τῆς ἀξιοπρέπειας. Τό παράδειγμά του μᾶς δείχνει ὅτι μπορεῖ νά φτάσεις στήν κορυφή καί ἀπό τόν δύσκολο δρόμο, χωρίς νά γίνεσαι δοῦλος τῶν πορφυρογέννητων (υἱός ναυτικοῦ ἀπό τήν Ἄνδρο εἶναι ὁ Νικήτας) καί χωρίς νά ἐκχωρεῖς τήν ἀνεξαρτησία σου.

Τό ἴδιο, κάτι ἀπό τήν παλιά ΝΔ, μᾶς θυμίζει καί ἡ ἀνάρρηση τοῦ Κωνσταντίνου Τασούλα στό ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἀσχέτως ἄν οἱ πρῶτες δημοσκοπήσεις αὐτή τήν στιγμή δέν εἶναι ἐνθαρρυντικές καί φιλικές γιά τόν ἐν πολλοῖς ἄγνωστο στό εὐρύ κοινό νέο ἀρχηγό τοῦ κράτους. Καί ἐκεῖνος μέ τίς δημόσιες παρεμβάσεις του θά θυμίσει κάτι ἀπό τό μέτρο καί τό ἦθος τῆς συντηρητικῆς παράταξης. Ὁ Τασούλας μαζί μέ τόν Δένδια, τόν Ζαγορίτη, τόν Βλάχο καί βεβαίως τόν Κώστα Καραμανλῆ ἦταν ἀπό τά πρῶτα ἡγετικά στελέχη, ὄχι τό κορυφαῖο, τῆς ΔΑΠ Νομικῆς Ἀθηνῶν κατά τήν Μεταπολίτευση. Ἐμφανιζόταν στό ἀμφιθέατρο ἔχοντας ἀνά χεῖρας τήν «Ἑστία» καί μία φορά τόν ἔσωσε ἀπό τόν ἀνηλεῆ ξυλοδαρμό ἀριστερῶν Ρηγάδων συντρόφων τῆς φοιτήτριας Σακελλαροπούλου, πού ἐνοχλήθηκαν στήν θέα τῆς ἐφημερίδας μας, ὁ… Νῖκος Δένδιας!

Ὡστόσο αὐτές οἱ δύο ἐπιλογές, πού ἱκανοποίησαν σέ πρῶτο βαθμό τήν ἐκλογική βάση τῆς Νέας Δημοκρατίας καί αὔξησαν ἐπ’ ὀλίγον τήν συσπείρωσή της, θά ἀποδειχθοῦν ἀτελέσφορες ἄν δέν συνοδευτοῦν καί ἀπό ἀλλαγές σέ πολιτικές. Καί ἡ παρατήρηση αὐτή ἀφορᾶ στόν ἀνασχηματισμό, ὅποτε κι ἄν γίνει αὐτός. Θρυλεῖται νέα δεξιά στροφή, συνοδευόμενη ἀπό κεντρῶα ἀντίβαρα. Δεξιά στροφή μέ τήν ἀξιοποίηση βουλευτῶν πού διατυπώνουν ἰσχυρές συντηρητικές θέσεις, ταυτισμένες μέ τό DNA τῆς παρατάξεως, ταυτισμένες μέ τήν γενικώτερη ἰδεολογική ἀτμόσφαιρα πού ἔρχεται ἀπό τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἡ εὐχή μας εἶναι «μακάρι». Ἀλλά τά πρόσωπα εἶναι βέβαιον ὅτι δέν ἀρκοῦν, ἄν ὅταν μποῦν στό «ἱερό» κληθοῦν νά ἐφαρμόσουν πολιτικές ἐντελῶς ἀντίθετες ἀπό αὐτές πού πρέσβευαν σέ ὁλόκληρη τή ζωή τους. Μιά σειρά θεμάτων τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς, ὅπως τά ἀσφάλιστρα ζωῆς καί ὑγείας, οἱ προμήθειες τῶν τραπεζῶν, οἱ τιμές στά σουπερμάρκετ, ἡ συνταγογράφηση τῶν φαρμάκων, οἱ τιμές εἰσιτηρίων τῆς ἀκτοπλοΐας, ἡ φορολόγηση τῶν ἐλεύθερων ἐπαγγελματιῶν, ὁ ἀποκλεισμός τῶν μεσαίων ἐπιχειρηματιῶν ἀπό τήν ἔγκριση χρηματοδοτήσεως ἐπενδύσεων καί τήν πρόσβαση στόν τραπεζικό δανεισμό, τό κτύπημα στήν ζωική παραγωγή τῆς ἀγροτικῆς κτηνοτροφίας τῆς Βορείου Ἑλλάδος, δείχνουν ὅτι ἡ Κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀντιμετωπίζει μία προφανῆ δυσκολία κάθε φορά πού πρέπει νά λύσει μιά διένεξη στή μία ὄχθη τῆς ὁποίας βρίσκονται οἱ ὀλίγοι ὑποστηρικτές καί ἐνδεχομένως χρηματοδότες της καί στήν ἄλλη οἱ πολλοί, οἱ ἐντολεῖς της. Ἡ τεράστια λαϊκή βάση της.

Ἡ Κεντροδεξιά προφανῶς εἶναι μιά λαϊκή παράταξη ἱστορικά καί ὁ ὅρος «λαϊκή Δεξιά» θά μποροῦσε νά ἀποτελεῖ καί πλεονασμό. Ὡστόσο οἱ συναξαριστές τῆς ἐσωκομματικῆς ἱστορίας τῆς Νέας Δημοκρατίας γνωρίζουν ἄριστα ὅτι ὁ ὅρος «λαϊκή Δεξιά» ἐπινοήθηκε τό 1993 ὡς ἀντιδιαστολή πρός τήν… ἀντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Αὐτήν πού ἐκπροσωπεῖ πάντα τούς ὀλίγους πού κρατοῦν τά ἠνία τοῦ συστήματος καί ὄχι τούς πολλούς πού ὑφίστανται τίς πολιτικές τοῦ συστήματος. Τήν δῆθεν Δεξιά πού καταργεῖ τόν ἐλεύθερο ἀνταγωνισμό γιά νά εὐνοήσει τόν κρατικοδίαιτο πρωταθλητισμό τῶν ἐκλεκτῶν της ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἀπό τό ἐξωτερικό. Τέτοια φαινόμενα δυστυχῶς συναντῶνται καί σήμερα. Βοᾶ ἡ ἀγορά κατά τῆς εὐνοιοκρατίας. Ἔχουμε ἀνθολόγιο καταγγελιῶν.

Ὁ Νικήτας Κακλαμάνης, μετά ἀπό εὐδόκιμη θητεία 35 ἐτῶν στό ἐθνικό Κοινοβούλιο, στό Εὐρωκοινοβούλιο καί στόν Δῆμο Ἀθηναίων, ἐκπροσωπεῖ κατ’ ἐξοχήν αὐτήν τήν κοινωνική λαϊκή Δεξιά τῶν πολλῶν κατ’ ἀντιδιαστολήν πρός τήν ἀντιλαϊκή Δεξιά τῶν ὀλίγων. Ἡ ἀνάκτηση τῶν ἀπωλειῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας ἤ ἡ καθήλωσή της στά ποσοστά τῶν εὐρωεκλογῶν καί ἡ τυχόν περαιτέρω μείωσή τους θά κριθεῖ λοιπόν στίς πολιτικές, ὄχι μόνο στά πρόσωπα. Οἱ ἀγγελιαφόροι δέν ἀρκοῦν ἄν δέν κομίζουν ἀγγελίες. Αὐτό ἄς τό ἔχουν ὑπ’ ὄψιν τους οἱ ἔνοικοι τοῦ Μεγάρου Μαξίμου, πού συμπεριφέρονταν μέχρι πρότινος ὡς οἱ νέοι ἰδιοκτῆτες τῆς παράταξης πού δέν δίνουν λογαριασμό. Πλέον δίνουν.