Νόθες λύσεις

Από τό 2010 καί μετά, πού ἡ Ἑλλάς ὑπέγραψε τά μνημόνια καί μπῆκε στήν μεγάλη οἰκονομική κρίση, τό πολιτικό σύστημα πασχίζει νά «ἀναστηθεῖ» μέ διάφορες πατέντες: Μέ μικρά κόμματα – ἀμορτισέρ ὡς συμπληρωματικά σχήματα ἐξουσίας, μέ κάπως μεγαλύτερα κόμματα πού θυμίζουν ἀλλά δέν εἶναι οἱ παρατάξεις ἐξουσίας τῆς Μεταπολίτευσης, μέ εἰσαγόμενους σωτῆρες ἐξ Ἀμερικῆς, γενικῶς δέν ὑπάρχει συνταγή πού νά μήν ἔχει ἐφαρμοστεῖ γιά τήν ἀνάταξή του.

Πρός ὥρας ἀναθαρρήσαμε καί θεωρήσαμε ὅτι τό 40% πού ἔλαβε ἡ ΝΔ στίς ἐκλογές τοῦ 2019 καί τό 32% πού ἔλαβε ὁ ΣΥΡΙΖΑ μᾶς «γύριζε» ἐπί τέλους στίς παλαιές καλές ἐποχές τῆς σταθερότητας, πού τό σύστημα εἶχε τόν βασικό παίκτη του ἀλλά εἶχε καί τήν ἐναλλακτική του. Τήν λύση του. Τό «ἀνταλλακτικό» του. Ὡστόσο ἡ ΝΔ θέλησε νά «σκοτώσει» μέ τό ζόρι τήν ἐναλλακτική στίς ἐκλογές τοῦ 2023 καταβυθίζοντας τόν ΣΥΡΙΖΑ στά τάρταρα τοῦ 17% χωρίς νά ὑπολογίζει αὐτό πού τήν προειδοποιήσαμε ἀπό τήν πρώτη στιγμή: ὅτι ἡ στρατηγική τοῦ ἑνάμισυ κόμματος ἀφαιρεῖ ἀπό τήν πολιτική ζωή τήν ἰσοοροπία της (balance) καί ὑπονομεύει τήν σταθερότητα.

Δέν πῆρε οὔτε ἕνα χρόνο γιά νά ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ κοινή λογική, ἄς μήν θεωρηθεῖ ὅτι εἴπαμε κάτι πρωτότυπο. Χωρίς μπαμπούλα γιά ἀντίπαλο καί μέ τήν ἀλαζονεία στό ζενίθ, ἡ ΝΔ γκρεμίστηκε ἀπό τό 41% στό 28% ἀκολουθῶντας τό ὑπόλοιπο σαθρό πολιτικό σύστημα τῆς ἐλάσσονος καί τῆς μείζονος ἀντιπολίτευσης στήν μεγάλη καθίζηση. Γιά νά φθάσουμε πάλι ποῦ; Νά ἀρχίσουμε νά ἀναζητοῦμε, δύο ἑβδομάδες μετά τίς εὐρωεκλογές, λύσεις μέ βάση τίς παλαιές δοκιμασμένες καί ἀποτυχημένες λογικές. Ἤτοι: Νά φέρουμε ἕναν εἰσαγόμενο σωτῆρα ἀπό τίς ΗΠΑ -ἐλάχιστα κολακευτική ὀπτική γιά τήν πατρίδα μας, ἀνάλογη αὐτῆς πού ἐπικράτησε στά Βαλκάνια καί στίς μετασοβιετικές δημοκρατίες ἀπό τό 1989- ὡς συμπληρωματική δύναμη τῆς ΝΔ. Ἀλλά ὁ νέος παίκτης, μέ τόν ὑπερβάλλοντα ζῆλο του καί τίς καταγγελίες του σέ θέματα διαφάνειας (πόθεν ἔσχες, μαῦρο χρῆμα), βυθίζει μέ τήν δράση του ἀκόμη περισσότερο, ἀντί νά βοηθήσει στήν ἀνάταξη ἀξιοπιστίας τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Ἄγνοια κινδύνου ἀπό τήν μία, εὐλογία ἀπό τήν ἄλλη.

Ἑπόμενη λύση, ὁ ἑνιαῖος φορέας τῆς Κεντροαριστερᾶς. Ὁ ὁποῖος ὅμως συστήνεται μέ παρότρυνση ποικιλώνυμων κέντρων, μέ βασικό στόχο πολιτικῆς τήν ἀποκατάσταση τοῦ δικαίου τοῦ ἀνταγωνισμοῦ πού πράγματι ἔχει ὑποστεῖ στρεβλώσεις ἀπό τήν κυβερνητική πολιτική στήριξης σέ ὀλιγοπώλια. Σχῆμα ὀξύμωρο βεβαίως νά καλεῖται νά ἐπαναρρυθμίσει τούς κανόνες λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς μιά κεντροαριστερή παράταξη ὑπό τόν κύριο Τσίπρα.

Σωστό ὡς στόχος, πλήν ὅμως λείπουν ἀπό τήν ἐξίσωση οἱ πολῖτες. Τά κόμματα δέν ἱδρύονται γιά νά ἐκπροσωποῦν ἐπιχειρηματικά ἤ διατλαντικά συμφέροντα μόνον.

Ἄλλες πληροφορίες πλασάρουν ὡς ἀναδιάταξη τοῦ πολιτικοῦ συστήματος τήν δημιουργία μικρῶν δεξιῶν καί ἀριστερῶν κομμάτων ὡς σφῆνα ἀνάμεσα στά δύο «μεγάλα» γιά τήν δημιουργία συμμαχικῶν κυβερνήσεων μέ πρωθυπουργό τρίτο πρόσωπο. Ὅ,τι καί νά σχεδιάζεται, ἀκόμη καί ἄν ἐπικρατήσει προσκαίρως, εἶναι καταδικασμένο σέ ἀποτυχία. Ὁ κόσμος ἔχει πάρει εἴδηση τούς «αὐτοφωράκηδες» τοῦ συστήματος καί βδελύσσεται τίς νόθες λύσεις. Ἡ ἐποχή διψᾶ πλέον γιά νέες ἀναγνώσεις, «ἔξω ἀπό τό κουτί», πού λένε καί οἱ Ἀγγλοσάξονες.

Ὅσο τό σύστημα παραλείπει ἀπό τήν ἐπίλυση τῆς ἐξίσωσης τόν λαό καί ἐπιχειρεῖ μέ αἱμομιξίες τόν περιορισμό τοῦ δημοκρατικοῦ παιγνίου ἀποκλειστικά στά ὅρια μεταξύ πολιτικῆς καί ἀγορᾶς, τόσο θά φουντώνει ἡ ἀμφισβήτηση καί ἡ ἀπονομιμοποίησή του. Ἡ ἀποχή δέν ἦταν περιστασιακή ἐποχική διαμαρτυρία ἀλλά βαρύ μήνυμα. Τό πρῶτο βῆμα. Ἄν οἱ ταγοί μας δέν λάβουν τό μήνυμα, ἡ «πυρπόληση» θά ἔχει καί συνέχεια.