ΝΕΡΟ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 21 Νοεμβρίου 1924

Εἰς τήν συνέντευξίν του πρός τήν «Ἑστίαν», ὁ φίλος κ. Γενηδουνιᾶς μᾶς προσφέρει μίαν λεπτομέρειαν τῆς ἀνύδρου ζωῆς τῶν Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία «se nou e vera e ben trovata». Ἕνας Ἀθηναῖος, λέγει, δέν ἠμπορεῖ, τήν ἰδίαν ἡμέραν, νά πλύνῃ τά πόδια του καί νά προσφέρει τσάι εἰς τούς φίλους του. Πρέπει νά προτιμήσῃ τό ἕνα ἀπό τά δύο. Ἤ τσάι θά προσφέρῃ ἤ τά πόδια του θά πλύνῃ. Ἁπλούστατα τό νερό, ποῦ διαθέτει, δέν ἀρκεῖ διά τάς δύο αὐτάς πολυτελείας. Προκειμένου δέ περί ἐκλογῆς μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν πολυτελειῶν, ὡρισμένα γεγονότα πείθουν, ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι προτιμοῦν τήν πρώτην. Δηλαδή τό τσάι.

Ὁπωσδήποτε τό βέβαιον εἶνε, ὅτι τά νερά τῆς τεχνητῆς λίμνης τοῦ Μαραθῶνος, ἐάν δέν ἀποτελέσουν, μαζῆ μέ τά νερά τῆς Στυμφαλίας καί τοῦ Μέλανος Ποταμοῦ, τό ὡραῖον τριπλοῦν ταντάλειον ὄνειρον, ποῦ θά ἐξακολουθοῦν νά ὀνειρεύωνται αἱ γενεαί τῶν Ἀθηναίων τεϊοποτῶν καί ἄν γίνουν κάποτε μία πεζή πραγματικότης, θά συμπαρασύρουν τραγικώτατα, εἰς τό ρεῦμα τῆς ζωῆς μας. Καί ὅσοι ζήσουν νά ἰδοῦν τό θαῦμα, θά τάς νοσταλγήσουν, βέβαια, μίαν ἡμέραν.

Ἐν πρώτοις, θά συμβῇ αὐτό, ποῦ ὑπαινίσσεται ὁ κ. Γενηδουνιᾶς. Οἱ Ἀθηναῖοι θά προσφέρουν τό τσάι εἰς τούς φίλους των, μέ πλυμένα τά πόδια. Δέν θά ἔχουν νά ἐκλέξουν πλέον μεταξύ τῆς φιλοφροσύνης, τῆς ὀφειλομένης πρός τούς φίλους των καί τῆς φιλοφροσύνης, τῆς ὀφειλομένης εἰς τούς πόδας των. Θά τούς ἑνώνουν εἰς μίαν κοινήν ἐκτίμησιν καί ἀγάπην. Ἀλλά ποίαν ἀξίαν καί ποίαν ποίησιν θά ἔχῃ τότε ἕνα φιλικόν τσάι; Κανείς μας δέν θά εἶνε πλέον εἰς θέσιν νά λέγῃ διά τούς καλούς καί περιποιητικούς του φίλους: «Ἡ καημένη ἡ κυρία Δώρα! Ἐπροτίμησε νά θυσιάσῃ τό ποδόλουτρόν της εἰς τήν ἀγάπην μας. Πῶς νά μήν τήν ἀγαπᾶ κανείς». Ἐκτός ἄν ἡ κυρία Δώρα ἐξακολουθήσῃ νά θυσιάζῃ τό ποδόλουτρόν της εἰς τό τσάι τῶν φίλων της, χωρίς κανένα ἀποχρῶντα λόγον καί μόνον διά νά συνεχίσῃ τήν ὡραίαν παράδοσιν.

Ἀλλά πόσαι ἄλλαι ὡραῖαι συνήθειαι ἀκόμη δέν θά πνιγοῦν μέσα εἰς τήν λίμνην τοῦ Μαραθῶνος! Οἱ ἄνθρωποι, ποῦ πλένουν σήμερον, κάθε πρωί, μόνον τήν ἄκρην τῆς μύτης των, ὑπάρχει φόβος νά φθάσουν καί μέχρι τοῦ λαιμοῦ των. Καί οἱ Ἀθηναϊκοί λαιμοί θά χάσουν τοιουτοτρόπως τό «τοπικόν χρῶμα» των, τό ὁποῖον τόσον ἐκτιμᾶται ἐνταῦθα εἰς τήν φιλολογίαν, τήν τέχνην καί τήν σωματικήν καθαριότητα. Ἐπίσης οἱ μεταβαίνοντες εἰς τόν ἰατρόν, διά νά τοῦ δείξουν μίαν ὡρισμένην πάθησιν τῆς ἀριστερᾶς των κνήμης, θά πλένουν, ὡς ἐκ περισσοῦ, καί τήν δεξιάν. Καί θά σπαταλοῦν τόν πολύτιμον χρόνον των εἰς μίαν πολυτέλειαν ἐντελῶς περιττήν διά τήν διάγνωσιν τῆς ἀσθενείας των. Ἀλλά θά εἶνε, βλέπετε, ἡ κακή συνήθεια. Μέ τό νά ὑπάρχῃ ἄφθονον νερό, οἱ ἄνθρωποι θά τό σπαταλοῦν, χωρίς κανένα λόγον, ἁπλῶς καί μόνον γιά νά μή πάῃ χαμένο. Ἀφοῦ θά τό πληρώνουν μάλιστα!

Ἡ ζωή μας, τέλος πάντων, θά γίνῃ πεζότατα ἀγνώριστη. Τό ὡραῖον σπανάκι δέν θά φύεται πλέον εἰς τούς λαχανοκήπους τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων, τά ὁποῖα θά χάσουν ὅλην των τήν χλοερότητα. Καί ταυτοχρόνως ὁ αὐλόγυρος θά χάσῃ ὅλην του τήν ποίησιν. Διότι, ποιόν λόγον θά ἔχῃ πλέον ἡ κυρά-Μανώλαινα νά βγάζῃ εἰς κοινήν θέαν καί διασκέδασιν τά ἄπλυτα τῆς κυρά-Νικόλαινας, γύρω ἀπό τήν θρυλικήν στάμναν; Θά γεμίζουν καί ᾑ δύο τῇς στάμνες των, θά βάζουν ταυτοχρόνως τήν μπουγάδα τους, θά κάνουν τήν λάτρα τοῦ σπιτιοῦ των καί τό νερό θά περισσεύῃ. Τά νεῦρα τῆς κυρά-Μανώλαινας καί τῆς κυρά-Νικόλαινας θά ἰσορροπηθοῦν πεζότατα. Θά ἐξαφανισθῇ, ἑπομένως, μιά ὡραία φιλολογία, ἡ ὁποία ἐκτιμᾶται ἐξαιρετικῶς ἐνταῦθα. Καί, μαζῇ μέ τήν ὡραίαν αὐτήν καί ἔντονον φιλολογίαν, θά ἐξαφανισθοῦν καί τά τραγικά εἰδύλλια, τά ὁποῖα ἔπλεκεν εἰς τόν αὐλόγυρον ἡ ἐπέμβασις τῶν ἀνδρῶν, μέ τήν κάμαν καί τό περίστροφον. Εἰς τόν αὐλόγυρον δέν θά ρέῃ πλέον αἷμα. Θά ρέῃ μόνον ἄχρουν, ἄοσμον καί ἄγευστον ὕδωρ.

Οἱ ἀπό αἰῶνος ἀγωνιζόμενοι νά δεσμεύσουν ὅλας τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, ἀπό τάς ὁποίας ἀπειλοῦνται, κατά περιόδους, αἱ Ἀθῆναι, κάτι γνωρίζουν. Δέν πρέπει νά τούς παρεξηγοῦμεν. Εἶνε οἱ μεγαλείτεροι φίλοι τῆς ὡραίας Ἑλληνικῆς παραδόσεως καί οἱ ἀκραιφνέστεροι ζηλωταί τῶν πατρίων.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ