Νά τήν βράσω ἐγώ τέτοια πρόοδο

«Βγῆκα λίγο ἔξω νά περπατήσω στό Πασαλιμάνι, ἀκουγόταν ἀπό ἕνα διαμέρισμα στόν πρῶτο ἡ τηλεόραση, ἔπαιζε εἰδήσεις, περνάω ἀπό δίπλα, ἀκούω τή φωνή μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας νά λέει: “Σᾶς παρακαλῶ πάρα πολύ, μήν κλείνετε τό ταχυδρομεῖο μας, ποῦ θά πηγαίνω ἐγώ τώρα νά πληρώνω τά τηλέφωνά μου, τά ἠλεκτρικά μου, τά νερά μου;”.

Μοῦ κόβεται κάπως ἡ φόρα, κάνω λίγα βήματα παραπέρα. Ντράπηκα λές καί κρυφάκουγα τήν ἴδια τήν ἡλικιωμένη, ὄχι κάποιο δελτίο εἰδήσεων, καί δέν ἦταν μιά φωνή θυμωμένη – παρακαλοῦσε ἡ γυναῖκα, παρακαλοῦσε νά πληρώσει. Δέν ἔβλεπα τό πρόσωπό της, ἀλλά ἄκουσα, μέ μεγάλη εὐκρίνεια, τήν ἀπόγνωση ἑνός ἀνθρώπου πού, κάθε χρόνο πού περνᾶ, ὅσο δηλαδή πλησιάζει πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του, αἰσθάνεται ὁλοένα καί πιό μόνος, πιό ἐγκαταλειμμένος, τόσο πού τό κομμάτι τοῦ θυμοῦ παρακάμπτεται πλήρως, γιατί, σοῦ λέει, ἐδῶ δέν τούς θυμώνουμε καί μᾶς κάνουν αὐτά πού μᾶς κάνουν, ἄν τούς θυμώσουμε, τί ἄλλο μᾶς περιμένει; Μέ ἄλλα λόγια, ἐνστικτωδῶς αὐτή ἡ γυναῖκα ἀπευθύνθηκε σέ ἕνα ἀπολυταρχικό καθεστώς, ἐκεῖ πού ἐνδεχομένως εἶχε μάθει νά ἀπευθύνεται ἀπό παιδάκι. Καί αὐτή μοιάζει, μέχρι στιγμῆς, νά εἶναι ἡ πιό καθαρή εἰκόνα τοῦ μέλλοντός μας»…

Τό διάβασα στό διαδίκτυο καί δέν ἔκλεισα μάτι ὅλη νύχτα! Εἶδα τήν μητέρα μου, ὁλοκάθαρα, νά κατεβαίνει ἀπό τό ταξί, πού ἔπαιρνε ἀπό τόν Κορυδαλλό, γιά νά ἔλθει στήν Καστέλλα καί νά πάει ἐδῶ, στό ὑποκατάστημα τῆς «Ἐθνικῆς» (τώρα εἶναι σουπερμάρκετ), γιά νά «σηκώσει» τήν σύνταξή της.

Πήγαινα μαζί της, καθόμασταν στά καναπεδάκια πού ὑπῆρχαν στό κομψό ἐσωτερικό καί μιλούσαμε, μέχρι νά ἔλθει ἡ σειρά της. Τήν κοίταζα, πάντα καλοντυμένη, πού στεκόταν τοὐλάχιστον γιά πέντε λεπτά στό

Ταμεῖο καί μιλοῦσε μέ τήν ὑπάλληλο (εἶχαν γίνει πιά φίλες) κι ὕστερα ἐρχόταν στό σπίτι, νά πιεῖ καφέ, «νά μᾶς δεῖ», καί τήν γύριζα ἐγώ στόν Κορυδαλλό.

Ἡ Τράπεζα ἦταν αὐτό πού ἔλεγε ἐκείνη ἡ κυρία γιά τό πρακτορεῖο τῶν ΕΛΤΑ. Τό σημεῖο τῆς ἀνθρώπινης ἐπαφῆς μέ τόν ἔξω κόσμο. Αὐτό πού δέν μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ ὁ ὁποιοσδήποτε «τεχνοκράτης», πού νομίζει ὅτι μέ ἕνα «τσιπάκι» ἀπαλείφεται τό συναίσθημα τῆς μοναξιᾶς, τοῦ φόβου τοῦ θανάτου.

Νά τήν βράσω τήν πρόοδό σας, ἀγαπητοί, πού θέλει τόν ἄνθρωπο ἐργαλεῖο καί πιόνι, πού θέλει τή μάνα μας σέ «οἶκο εὐγηρίας», δηλαδή σέ προθάλαμο τοῦ νεκροταφείου, ἔναντι ἁδρᾶς ἀμοιβῆς. Κοιτᾶξτε τί θά κάνετε γιά νά κρατήσετε ζωντανά τά «σημεῖα ἀνθρωπιᾶς», γιατί θά σᾶς καταριῶνται ὅλες οἱ μανάδες καί οἱ γέροι ἀπό ’κεῖ πάνω.

Δῶστε τά ΕΛΤΑ στούς Δήμους, κάντε τα «κάτι σάν ΚΕΠ», ἀφῆστε τούς ἀνθρώπους νά ζήσουν μιλῶντας μεταξύ τους, μήν κόβετε τήν ἐπικοινωνία ἀνάμεσά τους. Κάποια στιγμή, θά ἀντιληφθοῦμε πόσο πίσω γυρίζουμε μέσῳ τῆς δῆθεν προόδου. Θά μιλᾶμε μέ ἤχους καί σήματα καί τά συναισθήματα θά στέλνονται μέσῳ τοῦ διαδικτύου ἤ θά ἐμφυτεύονται στά νεογνά μέ «τσιπάκια». Τά ΕΛΤΑ εἶναι ἕνα ἀκόμη ἠχηρό «καμπανάκι». Ἄν ἔχετε πλέον αἰσθήσεις, ἀκοῦστε το.