ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ νά εἶναι καί ἡ ἄχρηστη πληροφορία τῆς ἡμέρας
Ἀφορᾶ τό γνωστό μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς 2021, καθηγητή Ἀριστείδη Χατζῆ, ὁ ὁποῖος ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων πρό ἔτους ὅταν ὑποστήριξε ὅτι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἦταν αὐταρχικός δικτάτωρ.
Μετά τόν σάλο πού προεκλήθη καί τήν παραίτηση τῆς καταξιωμένης ἱστορικοῦ Μαρίας Εὐθυμίου ἀπό τήν Ἐπιτροπή, ὁ ἐν λόγῳ «ἔρριξε» τούς τόνους. Ἀπεσύρθη προσωρινῶς εἰς τό βάθος τῆς σκηνῆς. Περιορίστηκε στήν ἀρθρογραφία του σέ κυριακάτικη ἐφημερίδα πασχίζοντας ἀπό ἐκεῖ νά μᾶς πείσει πόσο σημαντική ἦταν ἡ συμβολή ὁρισμένων ἀγγλόδουλων Ἑλλήνων πολιτικῶν πού πολέμησαν τόν Καποδίστρια σέ κάθε του βῆμα. Ἡ ἀπόπειρα ἀποκαθήλωσης τοῦ πρώτου κυβερνήτη τελικῶς ἀπέτυχε, ἡ τρέχουσα βιβλιογραφία κινεῖται μακριά ἀπό τίς ἐπιδιώξεις του. Συνιστῶ μάλιστα ἀνεπιφύλακτα, ἐκτός τῶν βιβλίων πού σᾶς προτείνει κάθε ἑβδομάδα ἡ ἔμπειρη συνεργάτις μας Χαρίκλεια Δημακοπούλου, τό νεοεκδοθέν Πικρό Ποτήρι τῆς Λένας Λιβάνη (ἐκδόσεις Πατάκη). Ὑποτίθεται ἑστιάζει στήν ἀλληλογραφία τοῦ Καποδίστρια μέ τόν ἀνεκπλήρωτο ἔρωτά του, τήν Λωξάνδρα, ἡ ὁποία ἦταν Κυρία ἐπί τῶν Τιμῶν στήν τσαρική αὐλή, ὡστόσο μέσα ἀπό τίς σελίδες του ξεπροβάλλει ὁ Εὐρωπαῖος ἡγέτης. Ὁ ἄνθρωπος πού ἐπηρέασε μέ τήν δράση του τίς ἐξελίξεις στήν Ἑλλάδα, τήν Ρωσσία, τήν Ἑλβετία, τήν Γαλλία. Αὐτή τήν φορά ὁ κύριος Χατζῆς δέν μᾶς ἔκανε νά θυμώσουμε.
Μᾶς ἔκανε μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 2021 ὤν νά εὐθυμήσουμε. Προσπάθησε νά διασκεδάσει τό ἀκροατήριό του στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης μέσω ἑνός ἱστορικοῦ ἀνεκδότου γιά τόν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ὁ ὁποῖος ἐφέρετο νά διέκοψε τήν κατανάλωση …μπουγάτσας γιά νά εἰδοποιήσει τά παλληκάρια του ὅτι οἱ Τοῦρκοι ὑποχωροῦσαν στό Βαλτέτσι. Ποῦ νά ξέρει ὁ ἀξιότιμος κύριος καθηγητής ὅτι ὁ Κολοκοτρώνης ἔτρωγε πελοποννησιακή «μπογάτσα» (πίττα στά κάρβουνα) καί ὄχι μπουγάτσα. Ἄγνωστη πιθανῶς ἡ «βαθειά Ἑλλάς» σέ ἐκεῖνον. Θά μποροῦσε ὅμως νά διερωτηθεῖ πῶς διάβολο ὑπῆρχε μπουγάτσα τόν 19ο αἰῶνα στήν Πελοπόνησσο, τήν στιγμή πού δέν ὑπῆρχε κἄν στήν Θεσσαλονίκη καθώς αὐτή εἰσήχθη γιά πρώτη φορά στίς Σέρρες ἕναν αἰῶνα μετά τά γεγονότα στά ὁποῖα πρωταγωνίστησε ὁ Κολοκοτρώνης.
Δίνω σημασία σέ αὐτό τό ἀσήμαντο περιστατικό ὄχι γιατί ἕνας καθηγητής ἱστορίας ἦταν τόσο ἀπρόσεκτος –στόν καθένα μπορεῖ νά τύχει ἐν πάσῃ περιπτώσει– ἀλλά διότι δυστυχῶς δείχνει τήν ἐλαφρότητα μέ τήν ὁποία ἐξακολουθοῦν νά συμπεριφέρονται μέσα καί στό Ἔτος Ἀνεξαρτησίας ὁρισμένα μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς. Ὑπονομεύοντας ὅμως χωρίς νά τό ἀντιλαμβάνονται, σέ μιά ἐποχή ἐξόχως προσωποκεντρική (τά κοινωνικά δίκτυα θρέφονται ἀπό τήν ἀνοησία καί τήν ὕβριν), τήν ἴδια τήν εἰκόνα καί τήν ἀποστολή τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐξ ἀρχῆς ὁ ἑορτασμός εἶναι ὑπονομευμένος: Ἀπό τήν «παράδοση» κατ’ ἀρχάς: Οὔτε τό 1921 ἐν μέσῳ Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας καταφέραμε νά ἀποδώσουμε τιμές στούς ἥρωές μας ὅπως θά τούς ἔπρεπε, οὔτε ὡς φαίνεται καί σήμερα πού «ἐκστρατεύει» ἐναντίον μας ἕνας ἰός. Εἰρωνεία τῆς ἱστορίας ἴσως, ἀφοῦ ποτέ οἱ δυνάστες μας δέν ἐπέτρεψαν τήν πλήρη Ἀνεξαρτησία μας.
Εἶναι ἐπίσης ὑπονομευμένος γιατί ἡ Ἐπιτροπή 2021 δέν χρηματοδοτεῖται ἀπό τόν προϋπολογισμό, λές καί κάνει κανά ἔγκλημα, τό δέ σχέδιο τοῦ ἑορτασμοῦ συρρικνώθηκε ἀπό τούς πρώτους μῆνες λόγω κυβερνητικῆς ἀπροθυμίας. Παρά ταῦτα ὅμως ἄν ὑπῆρχε πολιτική βούληση καί ὄχι τό γνωστό ἑλληνικόν ἔργο (ἀναθέτουμε σέ κάποιον τήν «καυτή πατάτα» καί μετά τοῦ τραβοῦμε τό χαλί κάτω ἀπό τά πόδια γιά νά τόν ἐκθέσουμε ὑποκύπτοντας σέ πιέσεις τρίτων) ἡ εἰκόνα θά ἦταν πολύ καλύτερη.
Ἡ Γιάννα Ἀγγελοπούλου διάβασε προσεκτικά τήν σκληρή κριτική πού τῆς ἀσκήσαμε καί ἐμεῖς ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν θέση καί ἄλλοι γιά λάθη στήν ἀρχή τῆς θητείας της, δέν διαμαρτυρήθηκε ποτέ (πρός τιμήν της) καί πολύ γρήγορα ἀντελήφθη πώς ἄν ὁ ἑορτασμός δέν ἀκουμπήσει τό λαϊκό αἴσθημα εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ χαμένη ὑπόθεση.
Στρώθηκε λοιπόν στήν δουλειά, ἐπισκέφθηκε σαράντα πόλεις ἐν μέσω πανδημίας, προσκύνησε κάθε ἱερό κειμήλιο πού ὑπάρχει στήν ἑλληνική ἐπικράτεια –ὄχι σάν κάποια ἄλλη κυρία πού κατέβασε τά καριοφύλια τοῦ ’21 ἀπό τό γραφεῖο της– καί διαμόρφωσε ἕνα πρόγραμμα. Ἐπειδή εἴμαστε στήν ἀρχή αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς χρονιᾶς, τήν ὁποία ὑποδεχθήκαμε μέ δοξολογία ἄνευ ἀνακρούσεως ἐθνικοῦ ὕμνου, πρέπει νά ἀποφασίσουμε γρήγορα τί θέλουμε. Ἀλλιῶς, δέν ἔχει νόημα. Αὐτό ἀφορᾶ τήν Κυβέρνηση, ἡ ὁποία ξινίζει μέ κάθε ἐθνοπρεπῆ πρωτοβουλία τῆς Γιάννας, ὅπως τό ἐξαιρετικό σπότ μέ τόν Διονύση Σαββόπουλο γιά τῶν «Ἑλλήνων τίς Κοινότητες» (τό φιλελευθεράτο τοῦ Μαξίμου τό βρῆκε …κίτς) ἀφορᾶ τά ἴδια τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς (πού συμπεριφέρονται ὧρες ὧρες μέ ρηχότητα τύπου Χατζῆ) καί βεβαίως ὅλους ἐμᾶς. Τήν –ἄς τήν ποῦμε, ὁ Θεός νά τήν κάνει– Κοινωνία τῶν Πολιτῶν.
Σέ χρονιά πού ἀναζητοῦμε ἀπελπισμένα τήν ἑνότητα καί τά ἑλληνοτουρκικά εὑρίσκονται στήν κορυφή τῆς ἀτζέντας, εἶναι ἀδιανόητο νά ὑπάρχουν ἑκατό διαφορετικές πρωτοβουλίες γιά τό 2021.
Τολμῶ νά πῶ καί κάτι ἀκόμη. Ἀπαιτεῖται σεβασμός στήν Ἀγγελοπούλου. Μπορεῖ κανείς νά τήν συμπαθεῖ ὡς «doer», μπορεῖ καί νά τήν ἀντιπαθεῖ ὡς «πλουσία». Μπορεῖ νά ἔχει χίλια δίκια κανείς νά διαμαρτύρεται γιά τόν ποιόν ἀθλητή πρέπει νά ἔχει ἤ νά μήν ἔχει στίς ἀφίσσες του τό 2021, τόν Λούη ἤ τόν Ἀντετοκοῦνμπο. Σύμφωνοι! Μαζί το. Ὡστόσο ὁ ἀπαξιωτικός τρόπος πού τῆς ἀπευθύνονται κάποιοι στόν ἑνικό μέσα ἀπό τήν κίβδηλη δημοκρατία τοῦ twitter καί τοῦ facebook δέν τῆς ἀξίζει. Διακόσια χρόνια μετά τήν Ἀνεξαρτησία δέν μᾶς ἀξίζει γενικώτερα μία ἀκόμη τυρρανία: ἡ τυρρανία τῆς οἰκειότητας στήν ἑλληνική της ἐκδοχή.
Τό τελευταῖο μεγάλο γεγονός γιά τό ὁποῖο ἡ Ἑλλάς καμαρώνει μέσα σέ αὐτά τά διακόσια χρόνια εἶναι οἱ Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες τοῦ 2004. Τό πῶς ἀνατέθηκαν στήν Ἑλλάδα μόνον ἡ Ἀγγελοπούλου, ὁ σύζυγός της Θόδωρος καί οἱ Ἀθάνατοι τό γνωρίζουν. Καταλήγω λοιπόν: Σοβαρός ἑορτασμός μέ δημόσιες ἤ ἰδιωτικές μαχαιριές ἐναντίον ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται χωρίς προϋπολογισμό γιά νά μᾶς θυμίσουν τά βασικά γιά τήν ἱστορία μας δέν μπορεῖ νά γίνει. Ἄλλο τό ἀναπαλλοτρίωτο δικαίωμά μας γιά κριτική καί ἄλλο ἡ ἐμπάθεια καί τό μῖσος. Οὔτε βεβαίως νοεῖται ἑορτασμός μέ ἀπαράδεκτες ἐλαφρότητες καί ρηχότητες. Εἶναι κλισέ, τό γνωρίζω, ἀλλά τό μόνο πού πρέπει ὡς κατάληξη στό παρόν σημείωμα: Ἄς ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν περιστάσεων αὐτήν τήν ἱστορική καί ἐλπίζω εὐλογημένη χρονιά. Ἡ ἑπόμενη ἀργεῖ ἑκατό χρόνια!
Μ.Η.Τ. 232122