Η ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 15 Φεβρουαρίου 1925

Ἰδού λοιπόν Κυβερνήσεις, μεριμνῶσαι πατρικῶς διά τήν ὑγείαν καί τήν εὐτυχίαν τῶν πολιτῶν! Ἐννοῶ τήν Κυβέρνησιν τῆς Πολωνικῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία, κατά χθεσινόν ραδιογράφημα, ὑπέβαλεν εἰς τήν Βουλήν νομοσχέδιον, προνοοῦν διά τήν γυμνότητα τῶν γυναικείων βραχιόνων. Τό νομοσχέδιον, ὅπως εἶδεν ὁ ἀναγνώστης, ἀπαγορεύει αὐστηρῶς εἰς τάς γυναῖκας τήν χρῆσιν φορεμάτων ἄνευ χειρίδων. Καί ὄχι μόνον ἀπαγορεύει τήν χρῆσιν των, ἀλλά καί τήν ἁπλήν τῶν ἀσωμάτων ἔκθεσιν εἰς τάς προθήκας τῶν καταστημάτων καί τά πρός τάς ὁδούς παράθυρα τῶν σπιτιῶν, δεδομένου, ὅτι ἡ φαντασία εἲνε τό πᾶν εἰς αὐτά τά πράγματα καί ὅτι, πώς διά τῆς ἀφαιρετικῆς της δυνάμεως δύναται νά ἀφαιρέσῃ τό ἔνδυμα ἀπό ἕνα σῶμα, δύναται ἐπίσης νά τό προσθέσῃ, διά τῆς προσθετικῆς της δυνάμεως, εἰς τό ἔνδυμα ἀπό τό ὁποῖον λείπει.

Τό Πολωνικόν νομοσχέδιον, δηλαδή, εἶνε βαθύτατα μελετημένον. Ἀλλά δέν πρόκειται περί τῶν σοφῶν του λεπτομερειῶν. Πρόκειται κυρίως περί τῆς γενικῆς ἀρχῆς, τήν ὁποίαν καθιερώνει τό Κράτος εἰς τό κεφάλαιον τῆς προστασίας τῶν πολιτῶν του. Ἡ Πολωνική Δημοκρατία, δηλαδή, ἀντιλαμβάνεται, ὅτι δέν ἀρκεῖ, διά τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ προορισμοῦ τοῦ Κράτους, νά προστατεύσῃ τούς πολίτας του μόνον ἀπό τούς ληστάς, τούς κλέπτας, τούς κακοποιούς, τούς αἰσχροκερδεῖς κατά τάς ἐπιδημίας. Ὁ νομοθέτης ἐσκέφθη σοφώτατα, ὅτι δύο δροσεροί βραχίονες ἀποτελοῦν κάτι ἀπό ὅλα αὐτά καί ὅλα αὐτά μαζῆ.

Λησταί; Ληστεύουν τήν γαλήνην, τῆς ὁποίας ἔχει ἀνάγκην κάθε ψυχή, διά νά ἐκτελέσῃ τόν προορισμόν της εἰς τόν κόσμον αὐτόν. Κλέπται; Κλέβουν τήν προσοχήν, πού διαθέτει κάθε ἄνθρωπος διά τά κύρια ἔργα τῆς ζωῆς του. Κακοποιοί; Ἀλλοίμονον! Περισσότερα τά κακά ἀπό τά καλά των. Αἰσχροκερδεῖς; Ἄς μήν ὁμιλήσωμεν! Ἐπιδημία; Ἀλλά οὔτε ἡ χολέρα, οὔτε ἡ πανώλης ἠρίθμησαν ποτέ περισσότερα καί τραγικώτερα ἀπό τά θύματα τῆς λευκῆς αὐτῆς ἐπιδημίας, ἡ ὁποία δέν φείδεται οὔτε τῶν εὐλαβεστέρων ζηλωτῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ δέν ἐφείσθη οὔτε τοῦ μακαρίου ἐκείνου προγόνου των, τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Καί ἀπό τήν λευκήν αὐτήν ἐπιδημίαν ἀκριβῶς ζητεῖ νά σώσῃ τούς πολίτας τῆς Δημοκρατίας ὁ Πολωνός νομοθέτης. Ζητεῖ νά ἀποδώσῃ εἰς τόν σοφόν τήν χαμένην του γαλήνην, εἰς τόν ἐπιστήμονα τήν ἀκεραιότητα τῆς σκέψεώς του, εἰς τόν ὑπάλληλον τόν ἀπολεσθέντα ζῆλον του, εἰς τόν ἐργάτην τήν δύναμιν νά ἐργασθῇ διά τόν ἄρτον τῶν τέκνων του, εἰς τούς ἀνηλίκους τήν πτερυγίσασαν προσοχήν των πρός τά μαθήματα, εἰς τούς συζύγους τήν κλονιζομένην των πίστιν. Καί διά νά τό ἐπιτύχῃ, κατεβάζει ἁπλῶς τήν αὐλαίαν τῶν μανικιῶν ἐπί τοῦ θεάτρου τοῦ Σατανᾶ. Τό μέσον εἶνε ἁπλούστατον βεβαίως. Τόσον ἁπλοῦν ὅσον καί τό αὐγό τοῦ Κολόμβου. Ἀλλά ποιά Κυβέρνησις ἐσκέφθη ποτέ νά ἐφαρμόσῃ τό ἁπλούστατον αὐτό μέσον διά τήν σωτηρίαν τῶν πολιτῶν της; Καμμία! Ἡ Πολωνική Κυβέρνησις ἔδωκε τό μέγα καί σωτήριον παράδειγμα. Καί ἡ τιμή τῆς ἀνήκει ὁλοκληρωτικῶς.

Δέν εἶνε δύσκολον τώρα νά προΐδῃ τις τά σωτήρια ἀποτελέσματα τοῦ νεαροῦ Πολωνικοῦ Νομοῦ. Περίοδος νέας καί ὡραίας ἀκμῆς ἀρχίζει διά τήν πολυπαθῆ Πολωνίαν. Αἱ ἐπιστῆμαι καί αἱ τέχναι θά γνωρίσουν νέαν ἄνθησιν εἰς τήν μακρυνήν αὐτήν γῆν. Ἡ δημοσία ὑγεία θά ροδοκοκκινήσῃ παρά τάς ὄχθας τοῦ Βιστούλα. Αἱ νευρολογικαί καί φρενολογικαί κλινικαί θά ἐρημωθοῦν, ὡς ἐκ θαύματος. Καί τά οἰκονομικά τῆς χώρας, μέ τήν ἔντασιν τῆς ἀπερισπάστου πλέον ἐργασίας, ἡ ὁποία θά προκύψῃ, θά εὐοδωθοῦν κατά τόν ἐπιθυμητότερον δυνατόν τρόπον. Ἐν τῷ μεταξύ, ἡ γηραιά Εὐρώπη θά φθίνῃ μέσα εἰς τόν κλοιόν δύο γυμνῶν βραχιόνων, σφιγγομένων εἰς ἕνα ὀλέθριον σύμβολον ἡδονῆς καί θανάτου.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ