Γιά μερικά «πόστ» στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως

Σύνηθες τό φαινόμενο τῆς κριτικῆς ἡ ὁποία ἀσκεῖται, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, στήν δεξίωση γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Δημοκρατίας, πού ὀργανώνει ἡ Προεδρία, στά Παλαιά Ἀνάκτορα…

Ἐφέτος, μάλιστα, πού ὁ καιρός «ἔκανε ζημιά» καί δέν ἐπέτρεψε στήν ἑτερόκλητη αὐτή σύναξη νά λάβει χώρα στούς κήπους τῶν Παλαιῶν Ἀνακτόρων, τό «στριμωξίδι» στίς αἴθουσες τοῦ Μεγάρου ἦταν ἀναπόφευκτο.

Ἔχοντας παραστεῖ σέ πλεῖστες ὅσες τέτοιες ἐκδηλώσεις, μπορῶ νά πιστοποιήσω ὅτι τό πρᾶγμα ἔχει χάσει πλέον τήν σημασία του. Ἄντε, νά ποῦμε ὅτι «κάτι ἔλεγε» ἡ ἐκδήλωση μέχρι τίς ἡμέρες τοῦ Καρόλου Παπούλια. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά, χάθηκε ἡ –ὅποια εἶχε ἀπομείνει– λάμψη πού προσέδιδε ὁ σχετικός τίτλος «ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας»… Δηλαδή, ἐδῶ πού τά λέμε, παλαιότερα, στούς κήπους, εἶχες τήν πιθανότητα νά συναντήσεις τόν Τάσο Μήνη, τόν Στάθη Παναγούλη, τόν Μανώλη Γλέζο, τόν Γεώργιο-Ἀλέξανδρο Μαγκάκη, τόν Λεωνίδα Κύρκο, τόν Γιάννη Χαραλαμπόπουλο (καί πολλούς ἀκόμη), πρόσωπα, δηλαδή, τά ὁποῖα εἶχαν τήν δική τους ἱστορία σέ αὐτό πού λέμε «Μεταπολίτευση»…

Μέ τά χρόνια, ἡ ἐκδήλωση ἔγινε «κάτι» χωρίς τήν ἀπαιτούμενη –ἐκ τῶν πραγμάτων γιά τέτοιες περιπτώσεις– λάμψη καί σημασία.

Ἄν μέ ρωτούσατε περί τοῦ πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν τά πρόσωπα, προσωπικῶς, θά προτιμοῦσα νά εἶχαν ἐπιλεγεῖ γιά τό ὕπατο ἀξίωμα ὁ Μίκης Θεοδωράκης, ὁ Κώστας Γαβρᾶς, ἡ Μελίνα Μερκούρη, πρόσωπα, δηλαδή, γνωστά παγκοσμίως καί ἀπολαύοντα ἐκτιμήσεως καί θαυμασμοῦ.

Τό νά ἐπιλέγει ἡ Βουλή τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας μπορεῖ νά εἶναι δημοκρατικό σέ ἕνα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ἀσκήσεως ἐξουσίας, ἀλλά καί δύσκολο ὡς πρός τήν ἐπιλογή.

Μιχαήλ Στασινόπουλος, Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, Χρῆστος Σαρτζετάκης (ἐπιλογή ἡ ὁποία δίχασε τόν κόσμο, ἀλλά ὁ ἐπιλεγείς «ἔσωσε τήν παρτίδα» μέ κάποιες θέσεις τίς ὁποῖες ἔλαβε σέ κρίσιμα ἐθνικά θέματα), Κωστῆς Στεφανόπουλος, Κάρολος Παπούλιας, ἦταν –κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη– ἐπιλογές οἱ ὁποῖες ἐπέτρεψαν στήν ἐπίμαχη ἐκδήλωση νά διατηρήσει κάποια ψήγματα ἀποδοχῆς. Ἀπό τήν μεγάλη οἰκονομική κρίση, πού ἔφερε τά Μνημόνια καί τήν χρεωκοπία, ἡ Προεδρία τῆς Δημοκρατίας πέρασε σέ δεύτερη ἤ τρίτη μοῖρα. Ἴσως ἡ (ἀποφασιστική) προσπάθεια τοῦ Προκόπη Παυλόπουλου ἐπί τῶν ἡμερῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, καθοριστική γιά τήν ἀποφυγή τῆς ἐπιστροφῆς στήν δραχμή, ἔδωσε κάποιους «πόντους», ἀλλά ἡ περίοδος τῶν τρομερῶν ἀναταράξεων, ἡ ὁποία ἐπανέρχεται μέ τήν μορφή τοῦ σημερινοῦ κατακερματισμοῦ τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, σέ συνδυασμό μέ τίς μετέπειτα ἐπιλογές γιά τήν Προεδρία, δέν βοήθησαν τόν θεσμό νά ἀνακάμψει.

Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, σοφῶς ποιήσας, ἐπεδίωξε ἕνα σύστημα προεδρικό-πρωθυπουργικό, σέ μιά προσπάθεια νά κρατηθοῦν οἱ –ἀπαιτούμενες σέ μιά Δημοκρατία– ἰσορροπίες. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου «ἐργαλειοποίησε» τόν θεσμό τῆς Προεδρίας, στερῶντας ἀπό τόν Πρόεδρο ὁποιαδήποτε δυνατότητα παρεμβάσεως, ὥστε νά καθίσταται ὁ Πρωθυπουργός ἀποκλειστικός καί μόνος «chef d’état», ὅπερ καί ἐγένετο καί ἰσχύει μέχρι καί σήμερα.

Γιά νά μήν κουραζόμαστε, μιά ἐκδήλωση «γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας», ἡ ὁποία ἐξαντλεῖται στήν παρουσία «ὡραίων ὑπάρξεων», στήν πρόσκληση «προσώπων τοῦ γυαλιοῦ καί τῆς ἐπικαιρότητας» καί καταλήγει σέ ἕνα κλασσικό ἑλληνικό «ἐμεῖς κι ἐμεῖς», ἐξαντλεῖται σέ μερικά «πόστ» στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. Κάτι πρέπει νά ἀλλάξει. Ἄς ἀναρωτηθοῦν οἱ ἔχοντες «τά γένια καί τά χτένια» καί ἄς ἐπιστρατευθοῦν σύμβουλοι, πού ἔχουν ἰδέες καί δέν εἶναι κομματικά «δικοί μας» ἤ «τῶν ἀπέναντι»…