ΕΝΑΣ ΕΥΘΥΜΟΣ ΦΟΡΟΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 4 Ἰουλίου 1926

Οἱ φόροι δέν εἶναι καθόλου εὔθυμα πλάσματα. Ἀπεναντίας, εἶναι πολύ σοβαρά καί ἀγέλαστα.

Οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ὁμιλοῦν ἤ γράφουν περί αὐτῶν, συνοφρυοῦνται, παίρνουν τραγικόν ὕφος καί ἀπειλητικάς στάσεις. Τά συνηθισμένα κοσμητικά ἐπίθετα τοῦ φόρου εἶναι: βαρύς, ἐπαχθής, δυσβάστακτος. Καί ὅμως, ἔφθασε νά ἀναγγελθῇ μόνον ὁ νέος φόρος τῶν ἀγάμων, γιά νά καταληφθοῦν ὅλοι οἱ πολῖται ἀνεξαιρέτως ἀπό μίαν ἀκράτητητην εὐθυμίαν. Καί –πρᾶγμα πρωτάκουστον– γελοῦν ἀκόμη, ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς των, καί αὐτοί πού πρόκειται νά τόν πληρώσουν.

– Χά, χά, χά!… Τά ἔμαθες; Ἐπιβάλλεται φόρος ἐπί τῶν ἀγάμων.

– Χί, χί, χί!… Θά τόν πληρώσουμε λοιπόν;

– Χό, χό, χό!… Ἐκτός ἄν προτιμήσωμεν νά πληρώσουμε τόν ἄλλον…

Καί οἱ φορολογούμενοι κάνουν καινούργιο συκώτι.

Αἱ συζητήσεις ἐπί τοῦ νέου φόρου διεξάγονται εἰς τόν αὐτόν εὔθυμον τόνον. Οὐδέποτε τό τερπνόν μετά τοῦ ὠφελίμου ἐπέτυχαν τόσον ἁρμονικόν συνδυασμόν, ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ κράτους μάλιστα. Οἱ ὑπέρμαχοι τοῦ φόρου, οἱ ὁποῖοι εἶναι, φυσικά, οἱ ἔγγαμοι, βρίσκουν ὅτι οἱ ἄγαμοι εἶναι δίκαιον νά φορολογηθοῦν, καί ἀγρίως μάλιστα, πρῶτον διότι ἡ ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐξαγοράζεται, ὡς γνωστόν, ἀπό τούς λαούς μέ θυσίας αἵματος, πρέπει νά πληρώνεται ἀκριβά, εἰς κάθε περίστασιν, καί δεύτερον διότι οἱ ἄγαμοι, ὡς ἐξυπνότεροι ἀπό τούς ἄλλους, πρέπει νά ἀνακουφίζουν τούς ἀδικημένους τῆς Φύσεως. Καί καταλήγουν εἰς τό συμπέρασμα ὅτι αἱ πρόσοδοι τοῦ νέου φόρου πρέπει νά διατεθοῦν ὑπέρ τῶν ἐγγάμων πρός ἀνακούφισίν των καί γλυκασμόν τῆς ψυχικῆς των ὀδύνης.

Οἱ ἀντίπαλοι τοῦ νέου φόρου, οἱ ὁποῖοι εἶναι, φυσικά, οἱ φορολογητέοι, μάχονται ἐπίσης μέ τό καλύτερον κέφι τοῦ κόσμου. Ἰσχυρίζονται ὅτι, ἄν δέν ἐνυμφεύθησαν οἱ ἴδιοι, δέν ἔπαυσαν ὅμως ποτέ νά βοηθοῦν τούς ἐγγάμους ἀδελφούς των εἰς ὅλας τάς δυσχερεῖς περιστάσεις τοῦ σταδίου των, ἀνακουφίζοντες αὐτούς πολυτρόπως. Ἄν δέν ὑπῆρχαν αὐτοί –ἰσχυρίζονται–, ὁ γάμος θά ἦτο δυσβάστακτον φορτίον. Καί ἐν τούτοις –ἀναγκάζονται νά περιαυτολογήσουν– κάμνουν τό καλόν μέ τόσην μετριοφροσύνην, τόσην διακριτικότητα καί δέν ἐπιθυμοῦν ποτέ νά γνωρίζη ἡ ἀριστερά τοῦ ἀδελφοῦ των τί ποιεῖ ἡ δεξιά των. Τόση δέ εἶναι ἡ εὐθυμία των, ὥστε ἀποφασίζουν νά παντρευθοῦν, καί στά ὀγδόντα των χρόνια, διά νά συνεισφέρουν εἰς τόν πολλαπλασιασμόν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, κατά τό σύστημα τῶν παλαιῶν φιλολογικῶν Ἡμερολογίων, τά ὁποῖα, ὡς γνωστόν, ἐξεδίδοντο «τῇ εὐγενεῖ συνεργασία διαφόρων λογίων».

Μόνον αἱ ἄγαμοι γυναῖκες μιᾶς ὡρισμένης ἡλικίας δέν ἀποφασίζουν νά εὐθυμήσουν ἀναλόγως, ἴσως ἀπό κεκτημένην ταχύτητα σοβαρότητος, ἴσως διότι δέν γαργαλίζονται πλέον τά πέλματά των ἀπό τό πτερόν τῆς χήνας, πού περιφέρει ὁ νέος φόρος ἐπί τῶν πελμάτων τῶν πολιτῶν. Ἀρνοῦνται, ἁπλῶς, νά πληρώσουν. Ἀλλά θά ἠμποροῦσε κανείς νά τούς ὑπενθυμίση ὅτι ὁ φόρος αὐτός δέν εἶναι ἐντελῶς νέος. Ἐπληρώθη καί ἄλλοτε ἀπό τάς γυναίκας. Ὁ Μπραντόμ, εἰς τό περίφημον σύγγραμά του «Vie des dames galantes», βεβαιώνει ὅτι, κατά διηγήσεις Ἑλλήνων πλοιάρχων τῆς ἐποχῆς του, εἰς τήν νῆσον Χίον αἱ ἄγαμοι γυναῖκες ἐπλήρωναν εἰδικόν φόρον, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα, σύνθετον ἑλληνικήν λέξιν, ἀναγράφει μέ λατινικούς χαρακτῆρας. Δέν εἶναι δέ δυνατόν νά πιστεύσωμεν ὅτι πρόκειται περί ἐπινοήσεως ἤ φαντασίας, διότι ἕνας

Γάλλος συγγραφεύς δέν ἦτο δυνατόν νά δημιουργήση ἕνα νεοελληνικόν σύνθετον, ἐντελῶς μαλλιαρόν μάλιστα, τό ὁποῖον, δυστυχῶς, δέν δύναμαι νά ἀντιγράψω ἐδῶ οὔτε μέ ἑλληνικούς οὔτε μέ λατινικούς χαρακτῆρας.

Ὁπωσδήποτε φαντάζομαι ὅτι ὁ σεβαστός μου φίλος κ. Τανταλίδης ἐπενόησε τόν νέον φόρον διά νά προσφέρη ὀλίγην εὐθυμίαν εἰς τούς ἀτυχεῖς φορολογουμένους καί ἕνα εὐχάριστον θέμα εἰς τούς χρονογράφους.

Ἐκ μέρους τῶν τελευταίων, τόν εὐχαριστῶ ἐγκαρδίως.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ