Ἐναντίον τοῦ Ἔθνους

ΣΥΜΦΩΝΑ μέ τό ἄρθρο 1 παρ. 3 τοῦ Συντάγματος, «ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπό τόν Λαό, ὑπάρχουν ὑπέρ αὐτοῦ καί τοῦ Ἔθνους καί ἀσκοῦνται ὅπως ὁρίζει τό Σύνταγμα.»

Μέ βάση τήν θεμελιώδη αὐτή διάταξη ὁ Λαός εἶναι διαρκής πηγή καί φορέας ὅλων τῶν ἐξουσιῶν, οἱ ὁποῖες ἀσκοῦνται μέ γνώμονα ὄχι μόνον τό συμφέρον του ἀλλά καί τό συμφέρον τοῦ Ἔθνους.

Σέ ἀντίθεση μέ τόν Λαό πού εἶναι τό ὑπαρκτό στοιχεῖο τοῦ κράτους, τό Ἔθνος εἶναι ἔννοια ὑπερβατική, ἡ ὁποία κατά τόν ἱστορικό Νῖκο Σβορῶνο (πού δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ἀπό τήν «προοδευτική» διανόηση ὡς «φασίστας», «ἀκροδεξιός» ἤ, ἔστω, «συντηρητικός»), εἶναι «μιά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ἀνθρώπων μέ συνείδηση ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα ἑνιαῖο καί ἀλληλέγγυο σύνολο μέ δική του πολιτισμική φυσιογνωμία καί ψυχοσύνθεση, μέ κοινά ὑλικά καί πνευματικά συμφέροντα καί μέ σταθερά ἐκφρασμένη βούληση ἤ τάση πολιτισμικῆς ἤ πολιτικῆς αὐτονομίας.» Ἡ παραδοσιακή διατύπωση τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Συντάγματος, ὅπως ἐμπεριέχεται σέ ὅλα τά προηγούμενα Ἑλληνικά Συντάγματα, ἦταν ὅτι ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπό τό Ἔθνος, χωρίς ἀναφορά στόν Λαό, διότι γινόταν ἀναντίλεκτα δεκτό ὅτι Ἔθνος καί Λαός ταυτίζονταν, ἔτσι ὥστε νά θεωρεῖται αὐτονόητο ὅτι ἡ ἄσκηση τῶν ἐξουσιῶν ἔχει ὡς ἀποκλειστικό γνώμονα τό συμφέρον Λαοῦ καί Ἔθνους.

Ἡ ἀριστερά, πού ἔχει «θεοποιήσει» τόν Λαό ὄχι ἐπειδή εἶναι πηγή καί φορέας ὅλων τῶν ἐξουσιῶν ἀλλά ἐπειδή ἀποτελεῖ τό σταθερό καί μοναδικό σημεῖο ἀναφορᾶς της γιά νά ὑποστηρίζει ὅτι εἶναι ἡ μόνη πού γνωρίζει τό πραγματικό του συμφέρον καί, συνεπῶς, ὅτι εἶναι αὐτή στήν ὁποία ἐναπόκειται κατ’ ἀποκλειστικότητα ἡ προστασία τῶν λαϊκῶν συμφερόντων, ὑπό τήν ἐπιρροή τῶν ἰδεῶν τοῦ Λένιν, ἀνήγαγε τήν πρωτοπορία τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ὡς τήν ἐπιβεβλημένη καί ἀναγκαστική πηγή ἐξουσίας, πού, μέ τήν ἰσχύ καί τήν ἐπιβολή τῆς βίας, ὀφείλει καί δικαιοῦται νά κυβερνᾶ, ὁλοκληρωτικά καί ἀπόλυτα, χωρίς ἔλεγχο καί χωρίς πολιτικό ἀνταγωνισμό.

Τό γεγονός ὅτι ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ὑπό τά χειροκροτήματα τῶν προθύμων ἀκολούθων της, ἔχει φέρει πρός συζήτηση στήν Βουλή τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, χωρίς τό ἀναγκαῖο προαπαιτούμενο, δηλαδή τό πλῆρες κείμενο τοῦ νέου Συντάγματος τῶν Σκοπίων, ὅπως, ὑποτίθεται, ἔχει διαμορφωθεῖ μέ βάση τίς τροποποιήσεις πού (καί πάλι ὑποτίθεται) ἔχει ἐπιβάλει ἡ ἐπαίσχυντη Συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ, ἁπλῶς ἀναδεικνύει τήν προαναφερόμενη ἄποψη περί Λαοῦ, ὅπως τήν ἐννοοῦν ὁ ἄλλοτε καταληψίας καί ἡ παρέα τῶν μπολσεβίκων πού κυβερνᾶ μαζί του.

Ἡ ρηματική διακοίνωση, πού μᾶς ἀπέστειλε ἡ κυβέρνηση τῶν Ἀλβανοσκοπιανῶν, μέ τήν ἀναφορά της σέ «Μακεδονικό λαό», γιά τήν ὁποία ὁ ὑπάκουος καί εὔκαμπτος Τσίπρας (στερούμενος, οὕτως ἤ ἄλλως, στοιχειωδῶς ἀναγκαίων πνευματικῶν ἐφοδίων) οὐδεμία ἀντίρρηση ἔχει ἐκφράσει, ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐπαίσχυντη Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μακράν τοῦ νά ἐξαλείφει, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ Κοτζιάδες καί Κατρούγκαλοι, τόν ἀλυτρωτισμό τῶν γειτόνων μας, τόν ἑδραιώνει φαρδιά-πλατιά μέ τήν ἑλληνική ὑπογραφή…

Ὁ «πονηρούλης» Ζάεφ, μέ τήν κατά βούληση ἐφαρμογή τῆς Συμφωνίας αὐτῆς, ἐρήμην ἀντιδράσεων Τσίπρα, προσδίδει, μέ τόν «Μακεδονικό λαό» του, ὑπόσταση, περιεχόμενο καί οὐσία στήν κατασκευασμένη, μέ «ξένα ὑλικά», ἐθνική ταυτότητα τοῦ πολυφυλετικοῦ κράτους του. Ἀκόμη, κατοχυρώνει, μέ τήν ἑλληνική ἀποδοχή, τό δικαίωμα νά ἑδραιώσει, στό ἄμεσο μέλλον, τό ἰδεολόγημα τῆς μίας, μόνης καί ἀληθινῆς «Μακεδονίας», πού ΘΑ εἶναι ἡ δική του, καθώς ἡ «πρώτη φορά» ἀριστερή κυβέρνησή μας τῆς ἐπιτρέπει καί μάλιστα ἡδονιζόμενη νά ἀποκτήσει πολιτισμική φυσιογνωμία καί ψυχοσύνθεση, ὑπεξαιρώντας τά Ἑλληνικά ἐθνικά χαρακτηριστικά πού δικαιωματικά φέρει ἡ Μακεδονία χάρη στήν ἱστορία της, τόν πολιτισμό της, τίς παραδόσεις της καί τό αἷμα τῶν ἡρώων της.

*Δικηγόρος