ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ

Εἶδα νά γίνεται, τελευταίως, λόγος περί νέας ἑλληνικῆς ἐφευρέσεως, σχετικῆς μέ τήν ἀσύρματον τηλεγραφίαν καί τηλεφωνίαν.

Τῆς εὔχομαι κάθε εὐτυχίαν. Ἀλλά δέν τολμῶ καί τήν ἐλπίσω. Ὄχι διότι αἱ ἑλληνικαί ἐφευρέσεις εἶναι κατώτεραι τῶν ἄλλων. Κάθε ἄλλο! Ἀπεναντίας εἶναι σοφώταται καί τελειόταται. Ἔχουν, ὅμως, μίαν κοινήν σχεδόν ἰδιοτροπίαν: Νά κάμνουν περιπλοκώτερα τά ἁπλᾶ πράγματα. Καί ἐπικαλοῦμαι, πρός ἀπόδειξιν, ἕνα παράδειγμα. Κάποτε, ἕνας Ἕλλην ἐφευρέτης μοῦ παρουσίασε κάποιο μηχάνημα, προωρισμένον νά συλλαμβάνη καί νά φυλακίζη τίς μύγες. Τό μηχάνημα ἦτο πράγματι εὐφυέστατον. Εἶχε μίαν περιστρεφομένην λωρίδα, εἶδος κινητοῦ πεζοδρομίου, ἐπί τοῦ ὁποίου ἐκάθηντο οἱ μύγες, προσελκυόμεναι ἀπό λίγην ζάχαρην, μέ τήν ὁποίαν ἦτο πασπαλισμένη ἡ ταινία.

– Κυττάξτε τώρα τί θά συμβῇ… μοῦ εἶπεν ὁ ἐφευρέτης, θέτων εἰς κίνησιν τό μηχάνημα, ἀφοῦ τό ἐκούρδισε. Ἡ ταινία περιστρέφεται. Οἱ μύγες περιστρέφονται μαζί της, χωρίς νά τό ἐννοοῦν, ὅπως δέν ἐννοοῦμεν κι ἐμεῖς ὅτι περιστρεφόμεθα μαζί μέ τήν γῆν. Μέ τήν περιστροφήν αὐτήν ὁδηγοῦνται καί ἀποβιβάζονται εἰς ἕνα σκοτεινόν θάλαμον. Τόν βλέπετε. Ὁ σκοτεινός θάλαμος συγκοινωνεῖ, μέ ἕνα παραθυράκι, πρός ἕνα φωτεινόν θάλαμον. Οἱ μύγες, πού ἀγαποῦν το φῶς καί ἀπεχθάνονται τό σκότος, ἕλκονται ἀπό τό φῶς τοῦ παραθύρου. Πετοῦν πρός τό παράθυρον καί περνοῦν εἰς τόν φωτεινόν θάλαμον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ φυλακή των. Ἀπό κεῖ δέν μποροῦν νά βγοῦν πλέον. Δέν ἔχετε παρά νά ἐκλέξετε τόν θάνατον πού θά τούς δώσετε.

Ὅλα αὐτά εἶχαν συμβῇ πράγματι, μπροστά στά μάτια μου, ὅπως μοῦ τά περιέγραψεν ὁ ἐφευρέτης.

– Πῶς σᾶς φαίνεται ἡ ἐφεύρεσις; μοῦ εἶπε.

– Tres ingenieuse… τοῦ εἶπα γαλλιστί.

– Δηλαδή;

– Εὐφυεστάτη. Ἔχει θαυμαστήν ἀκρίβειαν εἰς τούς ὑπολογισμούς, ἔχει μηχανικήν τελειότητα καί πρό πάντων ἔχει μίαν θαυμαστήν ψυχολογίαν τῆς μύγας.

Ὁ ἐφευρέτης ἔμεινε κατενθουσιασμένος ἀπό τήν κριτικήν μου, ἡ ὁποία ἄλλως τε ἦτο ἀπολύτως εἰλικρινής.

– Δέν θά σπεύσουν, λοιπόν, ὅλοι νά προμηθευθοῦν τό ἐργαλεῖον μου; μοῦ εἶπε.

– Δέν θά σπεύση κανένας ἀπολύτως! τόν ἐβεβαίωσα.

– Γιατί;

– Διότι, ἁπλούστατα, τήν ἴδια δουλειά πού κάνει τό σοφόν αὐτό μηχάνημα, τήν κάνει καί ἕνα μυγόχαρτο. Γιατί λοιπόν ὁ πελάτης νά δώση ἕνα χιλιόδραχμον γιά νά προμηθευθῇ τό μηχάνημά σας, καί νά χρειάζεται καί ἕναν μηχανικόν νά τοῦ τό ἐπισκευάζη, καί νά μή δώση τρεῖς δραχμοῦλες νά πάρη ἕνα ζεῦγος μυγοχάρτων; Καθ’ ὅλα τά ἄλλα, ἡ ἐφεύρεσίς σας εἶναι σοφωτάτη καί τιμᾶ ἀπολύτως τό ἐφευρετικόν σας δαιμόνιον.

Ὅλαι σχεδόν αἱ ἐφευρέσεις τοῦ τόπου τιμοῦν, πράγματι, τό ἐφευρετικόν δαιμόνιον τοῦ Ἕλληνος. Ἀλλά εἶναι ἐντελῶς περιτταί. Εἶμαι δέ βέβαιος ὅτι πολύ συντόμως θά εὑρεθῇ Ἕλλην, ὁ ὁποῖος θ’ ἀνακαλύψη ἕνα μηχάνημα πού θά ἀναπληρώνη τά κουμπιά. Μέ ἕνα ἐλατήριον, ὀλίγους ὀδοντωτούς τροχούς καί ἕνα σύστημα ἀγκίστρων, θά ἠμπορῇ κανείς, εἰς διάστημα μισῆς ὥρας, νά κουμπώνη τό σακάκι του. Ὁ ἐφευρέτης θά λάβη δίπλωμα εὐρεσυτεχνίας καί θά δεχθῇ τά γενικά συγχαρητήρια. Ὅλοι, ὅμως, θά προτιμοῦν τά κουμπιά.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ