Εἰς μνήμην τοῦ σπουδαίου Ντίνου Χριστιανόπουλου

Σάν χθές, ἔφυγε ἀπό τήν ζωή ὁ Ντῖνος Χριστιανόπουλος.

Ὁ sui generis, πλήν ὅμως λογιώτατος ποιητής, ἕνας ἄνθρωπος παράξενος, σχεδόν βωμολόχος, ἀλλά μέ βαθύ συναίσθημα περί πατριωτισμοῦ, μέ ὑπεύθυνη στάση ἀπέναντι στήν προσπάθεια «ξαναγραψίματος» τῆς Ἱστορίας, πολέμιος ἐμπαθής καί διώκτης σκληρός ἐκείνων πού «ὅλα τούς φταῖνε» καί ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τό χθές «τροχοπέδη» καί ὄχι βάση πρός τό καλύτερο αὔριο.

Ἔχω μελετήσει –δηλαδή κόντεψαν νά μοῦ βγουν τά ματάκια μου– «Τά ἐσώψυχα τοῦ Ντίνου Χριστιανόπουλου», ἔργο δύσκολο σέ σύλληψη καί ἐκτέλεση, τῆς Σωτηρίας Σταυρακοπούλου, ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ἰανός».

Πρόκειται γιά μιά «ἐκ βαθέων δεκαετῆ συνομιλία, 2004-2012». Βεβαίως, μέ μιά ἁπλή ματιά, φαίνεται καθαρά ὅτι δέν πρόκειται γιά πλήρη δεκαετία, ἀλλά ὅταν ἀναφέρεσαι στόν Χριστιανόπουλο καί θέλεις νά εἶσαι ἀκριβής, εἶναι κομμάτι δύσκολο!

Τόν σπουδαῖο αὐτόν λογοτέχνη, τόν ὁποῖο ἦταν πολύ δύσκολο νά τόν πετύχεις «στίς καλές του», εἶχα τήν εὐτυχία νά τόν γνωρίσω, χάρις στήν σπουδαία καί ἀλησμόνητη φίλη καί συνάδελφό μου (γράφαμε μαζί τά «Παραπολιτικά» στό «Ἕνα» τοῦ Παύλου Μπακογιάννη), Ἰσαβέλλα Παπαζήση.

Στήν μνήμη του, ἄς θυμηθοῦμε λίγα δικά του, τσεκουρᾶτα, λόγια…

«Ὁ καθένας μᾶς τά πασέρνει ὅπως θέλει. Ὅποιος εἶναι ἀριστερός τά πασέρνει ὅλα ὡς ἀριστερά. Κι ὅποιος εἶναι δεξιός τά πασέρνει ὅλα δεξιά… Θεωρῶ πρόστυχο λόγο νά πιάσουν τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου καί νά ποῦνε ὅτι αὐτά εἶναι ψέματα, αὐτά εἶναι παρατραβηγμένοι ἐθνικισμοί, οἱ φουκαριάρες αὐτές δέν ἔπεσαν ἀπό μόνες τους, ἀλλά τίς ἔσπρωξαν οἱ γαμπροί τους καί οἱ ἄνδρες τους. Ὑπάρχει μεγαλύτερο ψέμα; Ἐγώ δέν ξέρω. Ἔχω διαβάσει καί ἀρκετούς ἱστορικούς ἀπό ἐκείνη τήν ἐποχή καί ξέρω ὅτι αὐτό ἦταν μία ἀλήθεια. Πῶς ἔρχεται αὐτή ἡ κυρία μέ τό ἔτσι θέλω νά ἀνατρέψει αὐτήν τήν ἀλήθεια;

…Ἴσως εἶμαι λίγο ὑπερβολικός, ἀλλά κάθομαι καί σκέπτομαι ὄχι μόνον αὐτά πού ἔγραψε ἡ κυρία, ἀλλά αὐτά πού χάφτουν οἱ ἀναγνῶστες. Καί τί θά γίνει ἄν οἱ ἀναγνῶστες τήν πιστέψουν; Ξέρετε τί τρομερό πρᾶγμα εἶναι ὅτι κινδυνεύουμε νά χάσουμε τό παιχνίδι ἀπό τούς συγγραφεῖς; Αὐτοί εἶναι ὁ μεγαλύτερος μπελᾶς. Αὐτοί λένε ὅ,τι θέλουν, ὅπως θέλουν, πολλές φορές μέ τήν εὐλογία τῆς ὑπουργίνας Παιδείας – ἄλλο καζίκι αὐτό. Τό θέμα εἶναι ὅτι κάνουν κακό. Κάνουν κακό στόν τόπο.

…Ἤ ἔχουμε πλήρη ἐπίγνωση τί ἐστί Μεσολόγγι, τί ἐστί Ζάλογγο καί ὅλα αὐτά τά σχετικά καί ἔχουμε καί πίστη ὅτι αὐτά τά πράγματα ἔγιναν ἐπειδή πίστευαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί στίς ἀξίες. Ἀλλιῶς τί κάνουμε, ποιόν κοροϊδεύουμε; Καί πάντα θέλω νά θυμᾶμαι ἕνα ἁπλοϊκό, ἀρχαῖο στιχάκι πού λέει “Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία”. Αὐτά τά δύο πράγματα. Ἦρθαν διάφορες ἰδεολογίες, μᾶς ταρακούνησαν, μᾶς εἶπαν ψέματα, καί δέν μᾶς λένε αὐτά τά πράγματα. Ἄν δέν ὑπάρχει ἀπό τή μιά μεριά πατριωτισμός κι ἀπ’ τήν ἄλλη ἀγάπη γιά τή θρησκεία, τότε τί κάνουμε; Ποιόν κοροϊδεύουμε; Μήπως κοροϊδεύουμε τόν ἑαυτό μας ἤ παίζουμε κι ἐμεῖς τό παιχνίδι τῶν ἐχθρῶν μας γιά νά παραπλανήσουμε τόν κόσμο; Ντροπή!».