Διότι δέν συνεμορφώθη πρός τάς ὑποδείξεις

Τί στήν εὐχή συμβαίνει σ’ αὐτή τήν χώρα;

Πῶς τά καταφέρνουμε καί στά δύσκολα βρισκόμαστε πάντα χωρισμένοι σέ φατρίες, σέ ὁμάδες καί, φυσικά, σέ κόμματα. Πιστοί στίς ρίζες μας, ἐφαρμόζουμε ἐκεῖνα πού οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι περιέγραφαν αὐτοσαρκαζόμενοι. «Τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιμπραμένων, ἡμεῖς ἄδομεν»…

Γύρω μας καίγεται ὁ κόσμος. Εὐτυχῶς δέν ἔχει καεῖ ἀκόμη ἡ οἰκία, ἀλλά ὅλο καί ἔχει «ἁρπάξει» κάπως ἡ γούνα μας μέ ὅσα συμβαίνουν στήν γειτονιά μας, στό μαλακό ὑπογάστριο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καί σέ κάποια ἀπό τά ἐδάφη τά ὁποῖα κατέκτησε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος.

Οἱ μισοί, λοιπόν «Μέ τήν Παλαιστίνη» καί οἱ ἄλλοι μισοί «Μέ τό Ἰσραήλ»! Βλέπω κάποιες ὥριμες κυρίες νά δημοσιεύουν κείμενα μίσους, νά εἰρωνεύονται ὅποιον τολμήσει νά ποστάρει ὑπέρ τῶν Ἰσραηλινῶν.

Βλέπω ἐπίσης ἄνδρες, κυρίως, νά ἐλεεινολογοῦν εἰς βάρος συγκεκριμένης καλλιτέχνιδος, ἡ ὁποία τόλμησε (!) νά πάει στό Ἰσραήλ καί νά τραγουδήσει αὐτόν τόν καιρό. Καί, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, οἱ τά ἀντίθετα πρεσβεύοντες, βάλλουν κατά ἄλλης καλλιτέχνιδος, ἡ ὁποία εἶναι ἀναφανδόν ὑπέρ τῶν Παλαιστινίων καί ἐμφανίζεται στήν σκηνή φορῶντας τήν σχετική μαντήλα.

Δέν φαντάζεστε πόση φθήνεια, πόση μικρότητα, πόση ἔλλειψη αἰσθητικῆς παρουσιάζουν οἱ –ἑκατέρωθεν– ἀναρτήσεις εἰς βάρος τῶν δύο συγκεκριμένων κυριῶν, οἱ ὁποῖες διακονοῦν τόν χῶρο τοῦ τραγουδιοῦ.

Εἶναι ἐμφανές –καί διατί νά τό κρύψωμεν, ἄλλως τε, ὅπως ἔλεγε καί ὁ ἀείμνηστος πατήρ Μητσοτάκης– ὅτι ψάχνουμε ἀφορμή γιά νά διχασθοῦμε. Κι ἄν δέν ὑπάρχει, τήν δημιουργοῦμε. Ὅπως αὐτή, μέ τίς ἐπιθέσεις ἐναντίον τῶν δύο τραγουδιστριῶν, τῶν ὁποίων ἀπόλυτο –νόμιμο καί μέ ἀγῶνες κατοχυρωμένο– δικαίωμα εἶναι νά τραγουδοῦν ὅπου θέλουν, ὅποτε θέλουν, γιά ὅποιους θέλουν. Ἀπό ποῦ καί ὥς ποῦ, δηλαδή, μπορεῖς νά ἐπιβάλεις σέ ἕναν καλλιτέχνη τό ποῦ, πῶς καί πότε θά τραγουδήσει;

Ἐκεῖνοι, μάλιστα, πού «εἶναι μέ τούς Παλαιστινίους», ὀργανώνουν συναυλία γιά τά ἑκατό χρόνια ἀπό τῆς γεννήσεως τοῦ Μίκη Θεοδωράκη καί ἔκοψαν ἀπό τό κάστ τήν τραγουδίστρια ἡ ὁποία ἐπέλεξε νά τραγουδήσει στό Ἰσραήλ! Ἀντιδημοκρατική, ἀντιεπαγγελματική καί ἀπαράδεκτη ἐνέργεια. Ἀλήθεια, «μέ ποιόν θά ἦταν» σήμερα σ’ αὐτή τήν ἀπαράδεκτη ἐπιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρων ὁ Μίκης, ὁ ἄνθρωπος πού λάτρεψε μέ πάθος τήν γυναῖκα, πού τήν τραγούδησε καί τήν ὕμνησε μέ τήν μουσική του;

Δικαίωμα τοῦ κάθε καλλιτέχνη, συνθέτη, τραγουδιστῆ, μουσικοῦ, ποιητῆ, ζωγράφου, λογοτέχνη, νά παρουσιάζει τήν δουλειά του ὅπου καί ὅποτε ἐκεῖνος κρίνει. Τό νά λαμβάνονται, ὅμως, μέτρα ἀποκλεισμοῦ συγκεκριμένου προσώπου ἀπό ὁποιασδήποτε μορφῆς ἤ παρατάξεως ἐπιτροπή, «διότι δέν συνεμορφώθη πρός τάς ὑποδείξεις», εἶναι δυσάρεστο καί ἀτυχές καί δείχνει ὅτι ὁ αὐταρχισμός ἐλλοχεύει παντοῦ, σ’ αὐτή τήν πολύ δύσκολη ἐποχή.

Εἶναι κρῖμα, σέ μιά περίοδο κατά τήν ὁποία ὀφείλουμε –τοὐλάχιστον– νά ἀνησυχοῦμε καί νά ἐπαγρυπνοῦμε, ἐμεῖς νά ἐπιδιδόμεθα στήν προσφιλῆ μας ἀνθρωποφαγία καί νά στέλνουμε στό ἀπόσπασμα ὅποιον δέν μᾶς κάνει τά κέφια!

Δικαίωμα τοῦ καθενός καλλιτέχνη νά εἶναι στρατευμένος. Δικαίωμα, ὅμως, εἶναι καί τό νά διαθέτεις τό ταλέντο καί τήν τέχνη σου ὅπου καί ὅπως ἐσύ ὁ ἴδιος κρίνεις.