Δέν εἴμαστε οὔτε «Μπαλκάνια», ἀλλά κάτι ἄλλο…

Ἄς φτιάξουμε ἕνα κουίζ: Ποιά εἶναι πιό σημαντική εἴδηση;

Ἡ ἀνάδειξη τῆς Ἑλλάδος σέ ἐπενδυτικό κόμβο, σέ συνδυασμό μέ τήν «ἀπόβαση» πλειάδος ὑπουργῶν τῶν ΗΠΑ καί ἡ ἀναγγελία τῶν ἐξορύξεων στό Ἰόνιο ἤ ὅσα συνέβησαν σέ ἕνα ὀρεινό χωριό τῆς Κρήτης μέ τήν «βεντέττα»;

Τί εἶναι πιό σημαντικό γιά νά ἀσχοληθοῦμε ἐκτενέστερα, ἐμεῖς, οἱ δημοσιογράφοι; Τό ὅτι ἡ πατρίδα μας ἀποκτᾶ ὑπόσταση στόν παγκόσμιο ἐνεργειακό χάρτη, πρᾶγμα πού ἐνισχύει σημαντικά τήν γεωπολιτική-γεωστρατηγική της θέση ἤ ἡ ἐκλογή ἑνός πάμπλουτου μουσουλμάνου «σοσιαλιστῆ» στήν δημαρχία τῆς Νέας Ὑόρκης;

Δέν ζητῶ ἀπαντήσεις, διότι γνωρίζω καλά ὅτι ζοῦμε στήν Ἑλλάδα, ὅπου τά «κανάλια» καί οἱ ἐφημερίδες εἴτε παραμένουν πιστά στό δόγμα «τό αἷμα καί τό σέξ εἶναι ἐκεῖνα πού “πουλᾶνε” καί σχεδόν ὅλα τά ΜΜΕ, ἀξιολογοῦν τίς εἰδήσεις μέ τό ἄν τούς ἀρέσει ἤ ὄχι ἡ κυβέρνηση ἤ ἄν ἔχουν προσωπικές ἀντιπάθειες πρός συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.»

Βεβαίως, ἄν αὐτό πού συμβαίνει ἀπό χθές στήν Ἀθήνα (μιά Σύνοδος ἡ ὁποία ἀφορᾶ τό ἐνεργειακό ὁλόκληρης τῆς Εὐρώπης καί ἀναδεικνύει τήν πατρίδα μας σέ σημαντικό παράγοντα) μέ προοπτικές σπουδαῖες γιά οἰκονομική ἀνάπτυξη στό ἐγγύς μέλλον, συνέβαινε σέ κάποια ἄλλη χώρα, ὅπου τό ἐθνικό συμφέρον τίθεται ὑπεράνω οἱουδήποτε ἄλλου, τά πράγματα θά ἦταν διαφορετικά. Ἐδῶ, ὅμως, εἶναι Ἑλλάδα, δέν εἶναι –δυστυχῶς– οὔτε «Μπαλκάνια». Εἴμαστε κάτι μοναδικά αὐτοκαταστροφικό, εἴμαστε ἕνας λαός πού ἔχει τόν διχασμό στό DNA του, πού μπορεῖ νά διχασθεῖ γιά μικροπράγματα, πού μπορεῖ νά ἀποθεώνει ὁτιδήποτε προέρχεται «ἀπ’ ἔξω» καί νά ὑποβαθμίζει κάθε τί τό ἑλληνικό εἴτε αὐτό εἶναι θεσμός, εἴτε εἶναι πρόσωπο, ἤ ὁμάδα.

Ἐάν αὐτό πού συμβαίνει ἀπό χθές ἐδῶ, στήν Ἑλλάδα, συνέβαινε στήν γειτονική μας Τουρκία, θά τό εἴχαμε καί ἐμεῖς «πρώτη είδηση», μόνο καί μόνο γιά νά ποῦμε «πόσο καλά τά πᾶνε οἱ Τοῦρκοι καί πόσο μειονεκτοῦμε ἐμεῖς.» Αὐτοί εἴμαστε, δυστυχῶς, ἔτσι μάθαμε, ἔτσι μεγαλώσαμε, ἔτσι γερνᾶμε κι ἔτσι θά φύγουμε, μέ μιά κολοβή ἀντίληψη γύρω ἀπό τό τί εἶναι «κοινό συμφέρον» καί τό τί εἶναι γιά τόν καθένα μας «ἐθνικό».

Διάβαζα χθές μιά δημοσίευση ἀγαπητῆς, ἔμπειρης συναδέλφου, ἡ ὁποία ἀφοῦ ἀναφερόταν μέ ἐνθουσιασμό στήν Σύνοδο πού λαμβάνει χώρα αὐτές τίς μέρες στήν Ἀθήνα, κατέληγε γράφοντας «μήν χαίρονται οἱ μητσοτακικοί, δέν εἶναι ἔργο τοῦ Κυριάκου.» Χωρίς, φυσικά νά μᾶς πεῖ τίνος ἔργο εἶναι. Ὅ,τι καί νά εἶναι, φυσικά, εἶναι ἔργο πού εὐνοεῖ καί προάγει τά συμφέροντα τῆς χώρας. Ἀλλά πῶς θά δείξουμε τήν ἐμπάθειά μας, τήν διχαστική μας ὁρμή, ἄν δέν σπεύσουμε νά «χρωματίσουμε» μιά τόσο σπουδαία ἐπιτυχία; Ἔχει σημασία «τίνος ἔργο εἶναι» ἤ μετρᾶ πάνω ἀπό ὅλα τό ὅτι συμβαίνει κάτι πού βοηθᾶ τήν χώρα νά σταθεῖ καλύτερα στά πόδια της, σέ μιά ἐποχή δύσκολη, πού κανείς δέν ξέρει τί μπορεῖ αὔριο νά τοῦ ξημερώσει;

Φυσικά, δέν ζοῦμε στήν Τουρκία τοῦ Ἐρντογάν, ὅπου ὅλα τά ΜΜΕ εἶναι «κυβερνητικά». Ζοῦμε στήν Ἑλλάδα, ὅπου ὅλα, σχεδόν, τά μέσα ἐνημερώσεως, ἐλέγχονται ἀπό ἐπιχειρηματίες, πού ἔχουν κυρίως ἄλλες ἀσχολίες καί «μπίζνες», οἱ ὁποῖοι ἐξυπηρετοῦν τά δικά τους συμφέροντα. Εἶναι κι αὐτό ἕνα, κάπως ἰδιαίτερο, καθεστώς. Δέν εἶναι;