ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ τό Κέντρο Φιλελευθέρων Μελετῶν παρουσίασε, γιά τέταρτο συνεχές ἔτος, μελέτη πού προσδιορίζει τήν «Ἡμέρα Φορολογικῆς Ἐλευθερίας», τήν ἡμέρα δηλ. κατά τήν ὁποία οἱ φορολογούμενοι παύουν νά ἐργάζονται γιά τό κράτος καί μποροῦν νά διαθέσουν τά ἔσοδά τους κατά τό δοκοῦν.
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ ἡμερομηνία αὐτή μετετέθη, ἐπί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ἀπό τήν 22α Ἰουνίου γιά τό ἔτος 2014 στήν 18η Ἰουλίου γιά τό 2018, δηλ. 26 ὁλόκληρες ἡμέρες. Αὐτή ἡ «ἄνευ ἀμοιβῆς» πρόσθετη ἐργασία παρέχεται ἀναγκαστικά ἀπό ὅλους τούς Ἕλληνες γιά τήν ἵδρυση νέων κρατικῶν φορέων (τά ΝΠΔΔ πλήν ΟΤΑ ἀπό 1.068 τό 2015 αὐξήθηκαν σέ 1.211 τό 2017, αὔξηση 13,39%), πρόσληψη πρόσθετων μετακλητῶν ὑπαλλήλων, ἵδρυση νέου πρωθυπουργικοῦ γραφείου στήν Θεσσαλονίκη, ἀναρίθμητα ταξίδια τοῦ ὑπουργοῦ Ἄμυνας μέ τά τρία πρωθυπουργικά ἀεροπλάνα, καί γιά ἄλλες ἀλόγιστες δαπάνες ἑνός σπάταλου καί μεγαλομανοῦς κράτους.
Τό φορολογικό μας σύστημα ἐν ὀλίγοις εἶναι ἕνα αἶσχος! Χιλιάδες σελίδες, ἑκατομμύρια λέξεις, διαρκεῖς ἀλλαγές (ἰδιαιτέρως κατά τά τελευταῖα χρόνια), στρατιές ὑπαλλήλων στό ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν καί τίς συναφεῖς ἀνεξάρτητες ἀρχές, καί τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἄδικη μεταχείριση τῶν φορολογουμένων, ἀλώβητη φοροδιαφυγή, γραφειοκρατία, αὐθαιρεσία καί διαφθορά, ἀντικίνητρα γιά ἐργασία καί ἐπενδύσεις. Ἡ ἀνάγκη μιᾶς ριζικῆς φορολογικῆς τομῆς (μιᾶς ἀκόμη, ἀλλά πράγματι τελευταίας!) εἶναι προφανής.
Τό πρῶτο πού πρέπει νά ἔχουμε σχετικῶς ὑπόψη εἶναι ὅτι οἱ δημόσιες δαπάνες ἀποτελοῦν τό κρίσιμο μέγεθος πού καθορίζει τήν ἐπιβάρυνση τῶν πολιτῶν, καί ὄχι οἱ φόροι. Οἱ δημόσιες δαπάνες χρηματοδοτοῦνται κάθε φορά μέ ἕναν συνδυασμό φόρων καί δανεισμοῦ. Ἡ διαφορά μεταξύ τῶν δύο εἶναι ὅτι οἱ φόροι γίνονται ἄμεσα ἀντιληπτοί, τουλάχιστον ἀπό ὅσους πράγματι τούς πληρώνουν, ἐνῶ τά χρέη δημιουργοῦν μίαν ἐπίπλαστη εὐφορία πού μετατρέπεται σέ ἀπελπισία, ὅταν ἔρθει ἡ ἀναπόδραστη στιγμή τοῦ περιορισμοῦ ἤ τῆς πλήρους ἀποστέρησης νέων δόσεων δανεισμοῦ.
Προέχει, κατά συνέπεια, ὁ ἐξορθολογισμός τῶν δημοσίων δαπανῶν σέ συνδυασμό μέ ἕνα ἐκτεταμένο πρόγραμμα ἰδιωτικοποιήσεων, περιλαμβανομένων καί ἰδιωτικοποιήσεων λειτουργιῶν, πού δέν χρειάζεται νά ἐπιτελοῦνται ἀπό δημοσίους ὑπαλλήλους (π.χ., φύλακες, καθαρίστριες, ὁδηγοί, λογιστές κ.ἄ.). Ἀκολούθως, νά ὑλοποιηθεῖ μία ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση μέ τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: πρώτον, νά δημιουργεῖ ἀρκετά ἔσοδα γιά νά μπορεῖ τό κράτος νά χρηματοδοτεῖ τίς θεμιτές ἁρμοδιότητές του. Δεύτερον, νά χαρακτηρίζεται ἀπό ἁπλότητα καί σαφήνεια. Τρίτον, νά ἀνταποκρίνεται στήν ἐπιταγή τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Συντάγματος, κατά τήν ὁποία «οἱ Ἕλληνες πολῖτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στά δημόσια βάρη, ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τους». Τέταρτον, νά μήν περιέχει ἀντικίνητρα γιά ἐπιπλέον ἐργασία, ἀποταμίευση, ἐπενδύσεις.
Ὑπάρχει λύση πού ἀνταποκρίνεται στίς προδιαγραφές αὐτές. Εἶναι ὁ ἀναλογικός φόρος εἰσοδήματος, πού συνίσταται στήν καθιέρωση ἑνός ἑνιαίου χαμηλοῦ συντελεστῆ (π.χ. 15%) ἤ, ἔστω, δύο ἤ τριῶν συντελεστῶν μέ ἤπια προοδευτικότητα, μέ ταυτόχρονο καθορισμό ἑνός ὑπολογίσιμου ἀφορολόγητου ὁρίου καί κατάργηση κάθε ἄλλης φοροαπαλλαγῆς. Τό σύστημα αὐτό ἐφαρμόζεται σέ ἀρκετές χῶρες μέ ἐντυπωσιακά ἀποτελέσματα καί πρέπει ἤδη νά ἀρχίσει νά ἀπασχολεῖ τήν ἑπόμενη κυβέρνηση.
*Νομικός – Οἰκονομολόγος
email: [email protected]
Μ.Η.Τ. 232122