Ἀέρας κοπανιστός οἱ «ἐγγυήσεις»

ΝΟΜΙΖΩ ὅτι ἄδικα χάνουμε τόν χρόνο μας σέ περιττές ἀντιδικίες γιά τό περιεχόμενο τῆς συμφωνίας πού θά ὑπογράψει τήν Κυριακή στίς Πρέσπες ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Κοτζιᾶς μέ τόν ὁμόλογό του Νίκολα Δημητρώφ:

Ἡ Κυβέρνηση χάρισε ὁριστικά, διά παντός, τό ὄνομα «Μακεδονία» στά Σκόπια ἔναντι μηδενικῶν ἐγγυήσεων καί ἐξασφαλίσεων. Τά περί ἀκυρότητας τῆς συμφωνίας σέ περίπτωση πού δέν ἀναθεωρηθεῖ τό Σύνταγμα τῶν Σκοπίων καί αὐτοδίκαιης ἀκυρότητας, ἐπίσης, τῆς πρόσκλησης τοῦ ΝΑΤΟ πρός τά Σκόπια σέ περίπτωση ἀθέτησης τῶν συμφωνημένων (διαβεβαιώσεις Τσίπρα στό διάγγελμά του), εἶναι κυριολεκτικά ἀέρας κοπανιστός. Ἀπό τήν στιγμή πού ὑπογράφουμε τό ὄνομα «Μακεδονία» καί ἀναγνωρίζουμε τούς ὅρους «Μακεδονικό Ἔθνος» καί «Μακεδονική γλῶσσα» μπαίνουμε σέ ἕναν δρόμο χωρίς ἐπιστροφή.

Μελέτησα προσεκτικά τό κείμενο τῆς συμφωνίας καί ἰδού γιατί καταλήγω σέ αὐτό τό συμπέρασμα: μέ τό ἄρθρο 1 ὁρίζεται ὅτι « ἡ παροῦσα συμφωνία εἶναι τελική καί ἀπό τήν θέση της σέ ἰσχύ τερματίζει τήν Ἐνδιάμεση Συμφωνία πού ὑπεγράφη στή Νέα Ὑόρκη στίς 13 Σεπτεμβρίου 1995». Μέ τό ἄρθρο 1 παρ. 2 «τά μέρη ἀναγνωρίζουν ὡς δεσμευτικό τό ἀποτέλεσμα τῶν διαπραγματεύσεων πού διεξήχθησαν ὑπό τήν αἰγίδα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν». Μέ τό ἄρθρο 2 ἡ Ἑλλάδα «συμφωνεῖ νά μήν ἀντιταχθεῖ στήν ὑποψηφιότητα ἤ τήν ἔνταξη τοῦ δεύτερου μέρους ὑπό τό ὄνομα καί τίς ὁρολογίες τοῦ ἄρθρου 1 τῆς παρούσας συμφωνίας σέ διεθνεῖς, πολυμερεῖς καί περιφερειακούς ὀργανισμούς καί θεσμούς ὅπου ἡ Ἑλλάς εἶναι μέλος».

Τί προκύπτει ἀπό ὅλα αὐτά; Δεσμευόμαστε πρῶτον ἀπό τήν ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων μέ τό ὄνομα «Βόρειος Μακεδονία». Δεσμευόμαστε ἐπίσης νά ἄρουμε τά βέτο εἴτε γιά παροχή τῆς ἰδιότητας τοῦ ὑποψήφιου μέλους γιά τούς γείτονες σέ ἕνα διεθνῆ ὀργανισμό εἴτε τῆς πλήρους ἔνταξης σέ αὐτόν. Πᾶμε τώρα στό κρίσιμο: ὑπάρχει ὁδός ἐπιστροφῆς ἀπό αὐτές τίς δεσμεύσεις; Ἄν τυχόν ὁ λαός τῶν Σκοπίων ἀπορρίψει τή συμφωνία στό δημοψήφισμα ἤ ἡ Βουλή τῶν Σκοπίων ἀρνηθεῖ νά ἀναθεωρήσει τό Σύνταγμα, εἶναι δυνατή γιά ἐμᾶς ἡ ἐπιστροφή στήν προτέρα κατάσταση; Ὅσον ἀφορᾶ τό ὄνομα, δυστυχῶς ὄχι. Δέν μποροῦμε νά γυρίσουμε στήν Ἐνδιάμεση Συμφωνία γιά νά τούς ποῦμε ξανά FYROM. Καταργήθηκε. «Τερματίζεται». Καί ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Πρωθυπουργός τούς ἀποκαλεῖ ἐπανειλημμένως «Βόρειο Μακεδονία», πρίν κἄν ὑπογραφεῖ ἡ συμφωνία, δημιουργοῦνται ἤδη τετελεσμένα.

Τό ὄνομα, λοιπόν, ἤδη τό χάσαμε καί δέν ἔχουμε ἐγγυήσεις. Τί γίνεται τώρα μέ τό erga omnes, τό Σύνταγμα καί τά λοιπά θέματα. Ἔψαξα ὅλη τήν συμφωνία γιά νά ἐντοπίσω τό ἄρθρο πού μᾶς ἔταξε ὁ κ. Τσίπρας περί αὐτοδίκαιας ἀκυρότητας τῆς συμφωνίας, σέ περίπτωση ἀθέτησης τῶν ὅρων πού θέτουμε γιά Σύνταγμα-erga omnes καί αὐτοδίκαιας ἀκυρότητας τῆς πρόσκλησης στό ΝΑΤΟ. Μάταιος κόπος. Ἡ συμφωνία δέ λέει πουθενά τίποτε. Ἀντιθέτως, ὅπως εἴχαμε προβλέψει (ἀντιδικώντας στό παρελθόν μέ τόν κυβερνητικό ἐκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο γιά τήν ἔννοια διεθνής εὐθύνη), τίς τυχόν διαφορές Ἑλλάδος – Σκοπίων κατά τήν ἐφαρμογή της καλούμαστε νά τίς λύσουμε μέ διαπραγματεύσεις, μέ διαιτησία τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΟΗΕ καί μέ προσφυγή στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης (ἄρθρο 19). Τά δέ λοιπά μέλη τοῦ ΝΑΤΟ δέ δεσμεύονται νομικά ἔναντι ἡμῶν στήν περίπτωση πού οἱ γείτονες ἀθετήσουν τούς ἑλληνικούς ὅρους. Ἡ κύρωση τοῦ πρωτοκόλλου ἔνταξης ἀπό τά λοιπά κράτη μέλη τοῦ ΝΑΤΟ ἐξαρτᾶται μέ βάση τό Βουκουρέστι ἀπό τό θέμα τῆς ὀνομασίας τό ὁποῖο ἐλύθη, ἄρα μποροῦν νά μᾶς παρακάμψουν ὁποτεδήποτε. (Μέ τήν ἐξαίρεση τῆς ὑποβολῆς βέτο.)

Στήν πραγματικότητα τό ἔργο ἔχει τελειώσει. Ἀναγνωρίσαμε τά Σκόπια ὡς Μακεδονία, τούς δώσαμε καθεστώς ὑποψηφίου μέλους σέ ΕΕ – ΝΑΤΟ καί ἐκεῖνα χωρίς κυρωτικό μηχανισμό ἐναντίον τους μποροῦν καί πάλι νά ἀφήσουν τόν χρόνο νά λειτουργεῖ ὑπέρ τους. Μέ τίς ὑγεῖες μας.