3.000 χρόνια ναυτικῆς ἱστορίας

Δέν Υπάρχει ἄλλο Ναυτικό στόν κόσμο μέ ἱστορία 3.000 ἐτῶν. Δέν ὑπάρχει ἄλλο Ναυτικό πού οἱ ρίζες του νά χάνονται στίς ἐποχές τίς ὁποῖες ὀνομάζουμε μυθολογία. Γιατί, ἀκόμη καί πρίν ἀπό τόν Τρωικό Πόλεμο, ὑπῆρχαν οἱ ἱστορίες τοῦ Ἰάσονα καί τῆς Ἀργοναυτικῆς Ἐκστρατείας.

Ἡ φρεγάτα «Κίμων» λοιπόν ἔρχεται νά ἀποτελέσει τήν συνέχεια τῶν ἱστορικῶν παραδόσεων πού ἀπεικονίσθηκαν σημειολογικά ὅταν τό καινούργιο καί πλέον σύγχρονο καράβι ἔπλευσε δίπλα στό ὁμοίωμα τῆς ἀρχαίας ἀθηναϊκῆς τριήρους καί στό θωρακισμένα καταδρομικό «Γεώργιος Ἀβέρωφ» (τόν «Μπάρμπα Γιώργη» τῶν Βαλκανικῶν πολέμων, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν τά πληρώματά του). Δυό πλοῖα πού ἔχουν συνδεθεῖ μέ δύο ἱστορικές φράσεις χαραγμένες ἀνεξίτηλα στό συλλογικό ἀσυνείδητο τοῦ ἑλληνισμοῦ.

• Tοῦ Eὐθ. Π. Πέτρου

«Ἔχομεν γῆν καί πατρίδα ὅταν ἔχομεν πλοῖα στήν θάλασσα» ἔλεγε ὁ Θεμιστοκλῆς τίς παραμονές τῆς ναυμαχίας τῆς Σαλαμῖνος. «Πλέω μεθ’ ὁρμῆς ἀκαθέκτου κατά τοῦ ἐχθροῦ τοῦ γένους» διεμήνυε ὁ Κουντουριώτης ὅταν καταναυμαχοῦσε τούς Τούρκους στίς ναυμαχίες τῆς «Ἕλλης» καί τῆς «Λήμνου», ὀνόματα πού δόθηκαν στίς δύο φρεγάτες πού πρίν 45 περίπου χρόνια σήμαναν ἐπανάσταση καί ἅλμα πρός τά ἐμπρός γιά τό Πολεμικό Ναυτικό τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος. Ἦταν τότε μιά ἀγορά πού ἀπεφάσισε ὁ ἀείμνηστος Εὐάγγελος Ἀβέρωφ Τοσίτσας, ἡ ὁποία ἄνοιξε γιά τό Πολεμικό Ναυτικό τόν δρόμο τῆς σύγχρονης τεχνολογίας τῆς ἐποχῆς. Ὅπως σήμερα ὁ «Κίμων» ἀνοίγει τόν δρόμο γιά τόν 21ο αἰῶνα.

Θά ἀκολουθήσουν τρεῖς ἀκόμη φρεγάτες τῆς γαλλικῆς κλάσεως Belhara πού θά παραληφθοῦν τά ἑπόμενα χρόνια καί εὐελπιστοῦμε ὅτι θά εὐοδωθοῦν οἱ διαπραγματεύσεις γιά ἄλλες τρεῖς ἀναλόγου τεχνολογίας κλάσεως Bergamini πού θά ἀγορασθοῦν ἀπό τήν Ἰταλία. Τά πλοῖα αὐτά συνιστοῦν τήν μισή δύναμη φρεγατῶν πού προβλέπει ἡ ἐγκεκριμένη δομή δυνάμεων, συμφώνως πρός τήν ὁποία οἱ ἐπιχειρησιακές ἀπαιτήσεις τῆς χώρας ὑπαγορεύουν τήν ἀνάγκη γιά 14 κύριες ναυτικές μονάδες ἐπιφανείας. Τόσες χρειαζόμαστε γιά τήν ἄσκηση ἀποτελεσματικοῦ ναυτικοῦ ἐλέγχου στίς θάλασσες πού μᾶς περιβάλλουν καί στίς ὁποῖες ἡ χώρα μας ἔχει ζωτικά συμφέροντα. Κατά τοῦτο ἡ ἀπόκτησις τῶν νέων πλοίων δέν ἀλλάζει τό δόγμα τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ. Τό καθιστᾶ ὅμως πιό ἀξιόπιστο. Τό δόγμα αὐτό ἐντάσσεται στήν Πολιτική Ἐθνικῆς Ἀμύνης (ΠΕΑ), ἡ ὁποία προβλέπει πώς ὁ ρόλος τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων εἶναι κατά βάσιν ἀποτρεπτικός, ἀλλά ταυτοχρόνως αὐτές ὑπερασπίζονται τά γενικώτερα ἐθνικά συμφέροντα, ἐνῷ ἀνταποκρίνονται στίς συμμαχικές ὑποχρεώσεις καί στίς ὑποχρεώσεις πού ἀπορρέουν ἀπό τίς διμερεῖς ἤ πολυμερεῖς συμφωνίες στρατιωτικῆς συνεργασίας πού ἔχει συνάψει ἡ χώρα.

Καί οὔτε ἡ ἀποτροπή οὔτε οἱ ὑπόλοιπες ὑποχρεώσεις ἐκπληροῦνται μέ ἀξιοπιστία ὅταν ἡ νεώτερη μεγάλη μονάδα τοῦ Στόλου εἶναι 30 ἐτῶν καί διατηροῦνται ἀκόμη στήν ἐνέργεια μή ἐκσυγχρονισμένες μονάδες 47 ἐτῶν. Ὅλα αὐτά τά πλοῖα κρατήθηκαν καί κρατιοῦνται χάρη στά πληρώματά τους. Χάρη στόν Ἕλληνα ναύτη, ὑπαξιωματικό καί ἀξιωματικό. Αὐτός εἶναι ὁ ἄδηλος παράγων ὑπεροχῆς πού συνεχίζει νά ἔχει ἡ Ἑλλάς. Καί εἶναι καθῆκον τῆς ἡγεσίας, πολιτικῆς καί στρατιωτικῆς, αὐτός ὁ πολλαπλασιαστής ἰσχύος νά μήν ἀπολεσθεῖ.