Ἔλαβα μήνυμα ἀπο ἕναν φίλο, ὁ ὁποῖος μέ ρωτοῦσε ἐαν ἔχω παλαιά περιοδικά. Ἄν ἔχω «Κόμικς», «Μίκυ μάους», «Γκαούρ-Ταρζάν», «Γκρέκο», «Μικρό ἥρωα», «Κλασσικά εἰκονογραφημένα» καί ἄλλα ἔντυπα αὐτοῦ τοῦ εἴδους. «Τά ἀγοράζω, ἐάν ἐνδιαφέρεσαι νά τά πουλήσεις» μοῦ ἔγραφε. Μέ ξύπνησε ἀπό λήθαργο τό μήνυμά του. Προφανῶς εἶναι συλλέκτης, προφανῶς βλέπει κάτι πού δέν βλέπουμε οἱ ἄλλοι, προφανῶς σκέπτεται διαφορετικά καί… προφανέστατα μέ ἔστειλε νά σκαλίζω συρτάρια, μπαούλα καί ἄλλες κρύπτες τοῦ γραφείου καί τοῦ σπιτιοῦ μου. Ὄχι, φυσικά, γιά νά βρῶ καί νά τοῦ πουλήσω τά ἔντυπα πού ζητᾶ, ἀλλά γιά νά δῶ, νά θυμηθῶ, νά γυρίσω λίγο πίσω! Κι ἔψαξα καί, ἀπ’ ὅ,τι κατάλαβα, δέν γύρισα πίσω, ἀλλά… ἐμπρός! Ἔφθασα, δηλαδή, στήν στιγμή πού μπορεῖ νά φθάσει ὁ καθένας, ὅταν θά νιώσει τήν ἀνάγκη νά θυμηθεῖ «πῶς ἦταν ὁ κόσμος του»… Καί, ξαφνικά, βρέθηκα νά διαβάζω γιά τόν «Παράξενο Ἀδάμ», τόν διαστημικό ἥρωα ἀπό ἄλλο πλανήτη, γιά τόν «Σούπερμαν», τό παιδί ἀπό τόν πλανήτη Κρύπτον, τούς «Ἀθλίους» τοῦ Οὐγκώ σέ μιά καταπληκτική εἰκονογράφηση (τί μορφή ἐκεῖνος ὁ Ἰαβέρης, μέ τό ἡμίψηλο καί τίς φαβορίτες), τήν «Μάχη τοῦ Μαραθῶνος», σέ ἀπόδοση τοῦ Βασίλη Ρώτα, μέ ἐκεῖνα τά «περσικά», πού τά θυμᾶμαι ἀκόμη («σαχλούτς-τσαπούρ» καί «σουρτζούκ-μουρτζούκ»), τόν «Ἰβανόη» καί τούς … Συνεχίστε να διαβάζετε το Ὅταν τά ἔντυπα ξυπνοῦν ἀναμνήσεις.