Ὁ Φρανκεστάιν τῆς Δημοκρατίας

ΣΤΟΝ 12ο τόμο τῶν Ἀρχείων του ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλής τονίζει σέ μία δημόσια δήλωσή του ὅτι «ἡ δημοκρατία λειτουργεῖ καλά μόνο μέ δύο ἤ τρία κόμματα.»

Τήν παρακαταθήκη αὐτή τοῦ ἱδρυτῆ τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος εἶχε πικρά πεῖρα ἀπό τόν κατακερματισμό τοῦ κομματικοῦ συστήματος τήν δεκαετία τοῦ 1950 –πού ἦταν ἡ χαρά τοῦ ξένου παράγοντα (διαίρει καί βασίλευε), ἐφάρμοσε πιστά ὁ Κώστας Καραμανλῆς ὅταν στή διάρκεια τῆς πρωθυπουργίας του βρέθηκε ἐνώπιον ἑνός ἀπρόσμενου γεγονότος.

Τῆς πιθανῆς διάσπασης τοῦ ΠΑΣΟΚ. Ὅπως ἀποκάλυψε πρόσφατα στενός συνεργάτης τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου καί μέλος τῆς κεντρικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ ΠΑΣΟΚ, ὅταν ὁ πρώην Πρωθυπουργός πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Βενιζέλος θά ἵδρυε τόν «Κύκλο Ἰδεῶν» (ἔχει τά εἰκοστά γενέθλιά του τό ἄλλο Σάββατο) καί θά προχωροῦσε σέ διάσπαση τοῦ ΠΑΣΟΚ, μέσῳ ἀπεσταλμένου του τόν ἀπέτρεψε νά τό κάνει, καθώς σέ διαφορετική περίπτωση θά ἔπρεπε νά λειτουργήσει μικροκομματικά, νά ἐκμεταλλευτεῖ τήν διάσπαση καί νά προκηρύξει πρόωρες ἐκλογές. Ὅμως πάνω ἀπό τήν διάσπαση τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως ἦταν τότε ὁ τόπος. Ἡ συνέχιση τῆς πορείας του. Ἡ δημοκρατική ὁμαλότητα.

Στίς μέρες μας, ἡ παρακαταθήκη πού ἄφησε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἔχει τοποθετηθεῖ στό χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας. Διαβάζω χθές σέ περισσότερα τοῦ ἑνός κυριακάτικα πρωτοσέλιδα τόν μεγάλο προβληματισμό πού ἔχει ἀναπτυχθεῖ στό Μέγαρο Μαξίμου γιά τόν πολυκερματισμού τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καί γιά τό γεγονός ὅτι τέσσερα ἕως πέντε κόμματα, παλαιά καί νέα, κινοῦνται στήν περιοχή τοῦ 9 ἕως 10 % ἕκαστο. Εἶναι λογικό νά ὑπάρχει πιά προβληματισμός μετά ἀπό πολλές διακυμάνσεις περί τοῦ «τί μᾶς συμφέρει» γιά δύο λόγους:

Περισσότερα κόμματα στήν κάλπη, αὐτῆς τῆς δυναμικῆς, σημαίνει ὅτι περιορίζεται δραματικά ὁ ἀριθμός τῶν ἀναποφάσιστων πού ὁδηγοῦν σέ …φανταστικές αὐτοδυναμίες. Αὐτή τή στιγμή, ἡ Καρυστιανοῦ φαίνεται ὅτι κερδίζει τό 30% σχεδόν τῶν ἀναποφάσιστων καί περιορίζει ἀκόμη πιό πολύ τήν δεξαμενή ἀναπληρώσεως τῆς Νέας Δημοκρατίας, δραματικά, καί κάνει βεβαίως πολύ δυσκολότερη τήν δουλειά τῶν δημοσκόπων, οἱ ὁποῖοι στό παρελθόν μέ ἀναγωγές ἀπό τήν δεξαμενή τῶν ἀναποφάσιστων ἔδιναν στό πρῶτο κόμμα 30%.

Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι ὅτι ὁ πολυκερματισμός αὐξάνει τόν ἀντικυβερνητισμό. Ἡ Νέα Δημοκρατία καλεῖται νά ζήσει σέ αὐτές τίς ἐκλογές τήν μοναξιά πού ἔζησε ὁ ΣΥΡΙΖΑ στίς προηγούμενες καί στίς παραπροηγούμενες ὅταν εἶχε συναφθεῖ μέτωπο ἐναντίον της ἀπό ὅλους τούς ἄλλους. Τώρα ἀκόμη καί τό θεσμικό ΚΚΕ πρωταγωνιστεῖ ἐπιτυχῶς στά ἀγροτικά μπλόκα γιά νά συγκρατήσει δυνάμεις. Ἔτσι ὁ δημόσιος λόγος στρέφεται ἀποκλειστικά ἐναντίον τοῦ κυβερνῶντος κόμματος καί ὁ κύριος Μητσοτάκης δέν ἔχει συνηθίσει νά πολιτεύεται σέ τέτοιες συνθῆκες. Γι’ αὐτό ἄλλως τε διαμαρτυρήθηκε κομψά στή συνέντευξή του στόν ALPHA γιατί …τόλμησαν οἱ δημοσκόποι νά μετρήσουν κόμματα πού δέν ἔχουν ἱδρυθεῖ.

Ποιός ὅμως εἶναι ὑπεύθυνος γιά τόν πολυκερματισμό καί γιά τήν χαοτική κατάσταση πού ὑπάρχει στό κοινοβούλιο; Οἱ ὑπεύθυνοι κατά σειράν εἶναι δύο καί ἔχουν ὀνοματεπώνυμο: ὁ πρῶτος ὀνομάζεται Ἀλέξης Τσίπρας, ὁ ὁποῖος μέ τήν νομοθέτηση τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς εὐνόησε τόν κατακερματισμό τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καί πίστεψε ὅτι στίς ἐκλογές τοῦ 2023 θά μποροῦσε νά θέσει ἐκτός πρωθυπουργίας, μέ οἰκουμενική κυβέρνηση, τόν μεγάλο του ἀντίπαλο Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ἀντί ὁ κύριος Τσίπρας νά προσπαθήσει μέσα στήν διακυβέρνησή του ἀλλά καί στήν διάρκεια τῆς θητείας του στήν ἀντιπολίτευση νά ἀνοίξει πραγματικά τό κόμμα του στήν Κεντροαριστερά, νά ἐπιτρέψει νά εἰσέλθουν σέ αὐτό νέες δυνάμεις, νά συγχωνευθεῖ μέ τή βάση τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἐκεῖνος ἀντιθέτως τό ἔκλεισε στό καβούκι του καί παρέδωσε τά κλειδιά του σέ μία κλειστή ὁμάδα παλαιῶν συντρόφων του μέ τήν ὁποία σήμερα ἔχουν χωρίσει οἱ δρόμοι τους. Ὁ κατακερματισμός τοῦ πολιτικοῦ συστήματος ἔχει ἀρχίσει ἀπό τήν ὥρα πού ὁ ΣΥΡΙΖΑ δέν μπόρεσε στά πέντε χρόνια τῆς διακυβερνήσεώς του, ὅταν εἶχε τή δύναμη νά ἐξελιχθεῖ σέ μεγάλη Κεντροαριστερά καί στόν δεύτερο πόλο τοῦ δικομματισμοῦ. Παρέμεινε γκρούπα, εὐάλωτη στόν εἰσοδισμό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖται τώρα στό χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας.

Στήν συντριβή τοῦ δικομματισμοῦ καί στήν δημιουργία τούτου τοῦ σημερινοῦ πολυκομματικοῦ χάους συνέπραξε καταλυτικά μέ ἀκόμα μεγαλύτερη εὐθύνη ὁ σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ὁ ὁποῖος γοητεύτηκε ἀπό τήν ἰδέα μίας Δημοκρατίας τοῦ «ἑνάμισυ κόμματος» (νονός τοῦ ὅρου γνωστός σημιτικός δημοσιογράφος). Τῆς συντριβῆς δηλαδή τῆς Ἀριστερᾶς στίς προηγούμενες ἐκλογές, ἡ ὁποία θά τελείωνε ὑποτίθεται καί τόν ἐμφύλιο ὅπως ἔλεγε γνωστή ἱστορικός, ἡ ὁποία ὅμως σήμερα ἔχει ἀνακαλέσει αὐτήν της τήν πρόβλεψη.

Ὁ Πρωθυπουργός ἀφοῦ ἀπαγόρευσε μέ νόμο τήν λειτουργία τῆς καθόδου τῆς Ἀκροδεξιᾶς στίς ἐκλογές γιά νά θωρακίσει τά δεξιά του νῶτα, ἄρχισε νά διασπείρει sleepers σέ ὅλους τούς κομματικούς μηχανισμούς. Δικούς του ἀνθρώπους. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι σήμερα στήν κοινοβουλευτική πλειοψηφία τῆς Nέας Δημοκρατίας ἔχουν ἐνσωματωθεῖ τέσσερεις βουλευτές τῶν Σπαρτιατῶν καί ψηφίζουν ὅλα τά νομοσχέδια. Ἀπό τήν ἀρχή ἦταν σέ ἀνοικτή γραμμή μέ δύο ἀπό αὐτούς.

Τό Μαξίμου ἀπολάμβανε νά ἔχει εἰκόνα μέσα στά μικρότερα κόμματα μέσῳ τῆς ἰδιότυπης αὐτῆς πολιτικῆς κατασκοπείας καί νά προκαλεῖ μέ τόν ἕνα ἤ μέ τόν ἄλλο τρόπο ἀναταραχή μέσα σ’ αὐτά. Ἡ ἱστορία θά ἀποκαλύψει κάποτε πώς τό Μαξίμου εἶχε στήσει κανονική παράγκα μέσα στόν ΣΥΡΙΖΑ τήν περίοδο 2019-2023 καί ἀπολάμβανε νά μαθαίνει τά interna corporis ἐνῷ ὁ ἀρχηγός του …κοιμόταν ὄρθιος. Θά τά γράψει κάποτε ἱστορία μέ ὀνόματα καί διευθύνσεις, ἀλλά δέν ξέρουμε τί σημασία θά ἔχει. Καί ἀφοῦ τό Μαξίμου πέτυχε αὐτή τήν ἀποστολή ἄρχισε τήν ἐργαλειοποίηση: ἡ ἀξιωματική ἀντιπολίτευση τῆς χώρας ἔχασε τήν θέση της στό κοινοβούλιο μετά ἀπό διάσπαση. Οἱ ὑποκλοπές, ὅπως ἀπεδείχθη, ἐπίσης εἶχαν ἀπό τό 2021 στόχο τά ἐσωτερικά τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τήν εὐθεῖα ἀνάδειξη τῆς Νέας Δημοκρατίας στήν ἐκλογή ἀρχηγοῦ μέ τήν ὑποστήριξη συγκεκριμένου ὑποψήφιου, ὁ ὁποῖος σήμερα πού μιλᾶμε ἔχει μετακομίσει στά ψηφοδέλτια τῆς Κεντροδεξιᾶς.

Τό Μαξίμου ἔκτοτε διαρρέει τακτικά ποιόν προτιμᾶ γιά ἀντίπαλό του ὁ κύριος Μητσοτάκης στίς ἐκλογές καί ποιόν προτιμᾶ γιά δεύτερο ἤ γιά τρίτο, ὅπως διαμορφώνεται τώρα πιά τό τοπίο σύμφωνα μέ τίς δημοσκοπήσεις. Ὡραῖα εἶναι ὅλα αὐτά, ἀλλά ὅταν φτιάχνεις ἕναν Φραγκενστάιν τοῦ κομματικοῦ συστήματος, μή νομίζεις ὅτι στό τέλος μπορεῖς νά τόν ἐλέγξεις ἀκόμα κι ἄν θέσεις σέ λειτουργία ὅλους τούς μηχανισμούς τοῦ συστήματος.

Ἔρχεται μιά μέρα πού τό τιμόνι δέν ὑπακούει στίς ἐντολές. Καί τό χειρότερο, οἱ δύο πρωταγωνιστές τῆς ἀπορρυθμίσεως μοιάζουν ἀποξενωμένοι ἀπό τά δημιουργήματά τους. Ὁ μέν Πρωθυπουργός πῆγε τό Σάββατο στόν Alpha γιά νά δώσει μία συνέντευξη χωρίς κεντρικό μήνυμα μόνο καί μόνο γιά νά ἀπευθυνθεῖ στό γυναικεῖο κοινό πού τήν παρακολουθεῖ καί τό ὁποῖο ὅπως γράψαμε πρό ἑβδομάδων χωρίς νά διαβάζουμε δημοσκοπήσεις, μόνο Tik Tok παρακολουθεῖ, τό ἔχει χάσει. Ὁ δέ κύριος Τσίπρας πῆγε στή Θεσσαλονίκη, μίλησε σέ συγκέντρωση πού μετεῖχαν ἀποκλειστικά μέλη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιά νά σηματοδοτήσει τήν ἀπόπειρα διευρύνσεως τοῦ κόμματός του μέ ἕναν συμπαθῆ τοπικό δικηγόρο τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἄγνωστο στήν ἐπικράτεια, καί γιά νά ἐπιμείνει στήν καρδιά τῆς πλατείας Ἀριστοτέλους πόσο καλά ἔκανε πού …ψήφισε τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Τήν ὥρα πού στό Κιλκίς ἀνοίγουν σλάβικα μαγαζιά καί στά πανηγύρια τῆς Φλώρινας σαρώνει ἡ «μακεδονική γλῶσσα». Ἀμετανόητος ὁ ἕνας, ἀμετανόητος καί ὁ ἄλλος.