Τήν περασμένη ἑβδομάδα ἔχασαν τήν ζωή τους λόγῳ τῆς κακοκαιρίας μιά πενηνταπεντάχρονη ἐκπαιδευτικός στήν Γλυφάδα καί ἕνας πενηντάρης λιμενικός στήν Ἀργολίδα.
Οἱ τηλεοράσεις, τό βράδυ τῆς ἀπώλειάς τους, μᾶς ἔδειξαν τά πρόσωπά τους θολά. «Φλουταρισμένα», στήν σκηνοθετική ἀργκό. Δέν μετέδωσαν κἄν τά ὀνόματά τους. Γιά τό σύστημα καί τίς περίφημες νομοθεσίες προσωπικῶν δεδομένων, οἱ ἐκλιπόντες ἦταν «ἡ πενηνταπεντάχρονη» καί «ὁ λιμενικός». Ἀναλώσιμοι ἐντελῶς. Προχθές ἔχασαν ἀδόκητα τήν ζωή τους πέντε Ἑλληνίδες μάνες, οἱ ὁποῖες ἐργάζονταν σέ νυκτερινή βάρδια σέ ἐργοστάσιο παραγωγῆς μπισκότων στά Τρίκαλα, ἐξ αἰτίας μιᾶς τρομακτικῆς ἐκρήξεως πού, κατά τά φαινόμενα, ὀφείλεται σέ διαρροή προπανίου. Τά κανάλια καί πάλι τόν «χαβᾶ» τους τίς πρῶτες ὧρες.
Οὔτε ἐπώνυμα, οὔτε πρόσωπα στίς ὀθόνες μας, τίποτε. Θολότης καί ὁμίχλη. Μόνον ἀριθμοί. Θέλω νά ρωτήσω κάτι: Ὅλοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἦταν μήπως ἐγκληματίες τοῦ κοινοῦ Ποινικοῦ Δικαίου πού προστατεύονται δῆθεν ἀπό τό τεκμήριο τῆς ἀθωότητας; Γι’ αὐτό κρύβουν οἱ τηλεοράσεις τά πρόσωπά τους; Γι’ αὐτό τά μουντζουρώνουν; Ἦταν ἥρωες τοῦ ὑποκόσμου ἄραγε; Μήπως διέπραξαν τό ἔγκλημα νά εἶναι φιλήσυχοι ἀνώνυμοι στήν ζωή τους, ἐξ οὗ καί καταδικάστηκαν ὁριστικῶς στήν ἀνωνυμία, ἀκόμη καί τήν τελευταία μέρα τοῦ βίου τους; Γιατί ἄν ἦσαν ἐπώνυμοι, μήν ἔχετε ἀμφιβολία: Τό πρόσωπό τους θά εἶχε μεταδοθεῖ καί θά εἶχε προκληθεῖ πανελλήνια συγκίνηση!
Μόνο στήν Ἑλλάδα οἱ διακρίσεις συνεχίζονται καί μετά θάνατον. Σέ τελική ἀνάλυση, τέτοια εἶναι ἡ παρακμή, οὔτε τούς ἥρωές μας δέν εἴμαστε ἱκανοί νά ξεχωρίσουμε ἀπό τά λαμόγια πού ἀπολαμβάνουν πανελλήνια δημοσιότητα στίς Ἐξεταστικές καί στίς μεταμεσονύκτιες ἐκπομπές! Θέτω αὐτό τό ζήτημα, πού μοιάζει περιφερειακό, ἀλλά δέν εἶναι, γιατί ἐμεῖς ἐδῶ στήν Ἀθήνα, χωρίς ἐνσυναίσθηση καί μέ τόν ἀπέραντο κυνισμό τῆς καθημερινότητας, ἔχουμε, νομίζω, χάσει τήν οὐσία τῶν πραγμάτων. Καῖμε τά ξερά μέ τά χλωρά. Ἀντί νά δίδονται στήν δημοσιότητα ὁμοῦ καί οἱ φωτογραφίες τῶν ἀνεύθυνων πού ὁδηγοῦν μεθυσμένοι τίς ἀκριβές τους Πόρσε καί σπέρνουν τόν θάνατο σέ νέα παιδιά (ὡς παραδείγματα πρός ἀποφυγήν) καί οἱ φωτογραφίες μέ τά ὀνόματα τῶν Ἑλληνίδων μητέρων πού ἐργάζονταν τήν νύχτα γιά νά μεγαλώνουν τά παιδιά τους τήν μέρα (ὡς ἠθική ἀναγνώριση μετά θάνατον), ἐμεῖς ἔχουμε καταστεῖ οὐδέτερο κράτος. Ἀναίσθητο κράτος. Κράτος ἀσυγκίνητο στήν αὐθαιρεσία καί τήν παρανομία, κράτος ἀσυγκίνητο καί στήν θυσία. Πολιτεία τῆς ὁποίας τά μέσα ἐνημερώσεως ἀφιερώνουν ὧρες ἐπί ὡρῶν τηλεοπτικοῦ χρόνου σέ διάφορες ἀσήμαντες «περσόνες» στά πρωινάδικα, τά μεσημεριανάδικα καί στά 2night show, ἀλλά οὔτε μισό πλάνο στούς ἀληθινούς ἥρωες τῆς ζωῆς. Ποιοί ἦταν, πῶς μεγάλωσαν, τί ἀγαποῦσαν, τί τούς συνήρπαζε, τί ὄνειρα ἔκαναν. Σημασία!
Συμφωνῶ βεβαίως ὅτι στήν ὑπόθεση τῶν Τρικάλων, ὅπως καί στήν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, εἶναι μέγα θέμα ἡ αὔξηση τῶν ἐργατικῶν ἀτυχημάτων/δυστυχημάτων. Καί τοῦτο διότι ἀναδεικνύει ὅτι ὑπάρχει πράγματι Μεσαίωνας στήν Ἑλλάδα καί δέν φταίει γι’ αὐτό ἡ Καρυστιανοῦ, πού ἐλιθοβολήθη τίς προάλλες γιά μιά παρόλα της, ἀλλά ἡ εὐρύτερη Πολιτεία. Χιλιάδες κόσμος τρέχει «σάν τόν Βέγγο» καί ἀνεβαίνει τόν προσωπικό Γολγοθᾶ γιά τήν ζωή του, γιά τήν οἰκογένειά του καί γιά τό σπίτι του, ἀλλά ἡ Κυβέρνηση πανηγυρίζει! Πανηγυρίζει γιατί βρῆκε μιά δουλειά μετά 15 χρόνια κρίσεως, γιατί μειώθηκε ἡ ἀνεργία, γιατί πληρώνεται καμμιά ὑπερωρία, γιατί καταβάλλεται τό στοιχειῶδες, ὁ κατώτατος μισθός, μέ τήν μισή ἀγοραστική δύναμη τοῦ παρελθόντος, καί γιατί τό 13ωρο εἶναι «συναινετική ἐπιλογή» μεταξύ ἐργαζομένου καί ἐργοδότη.
Ὑπάρχει ὅμως κάτι πολύ μεγαλύτερο γιά νά συζητήσουμε, πέραν τῆς ἀσφάλειας στίς ἐπιχειρήσεις. Ἡ μοῖρα. Ἄκουσα χθές τόν ὑπουργό Ἐπικρατείας Ἄκη Σκέρτσο νά δηλώνει στόν Γιῶργο Μουρούτη καί τόν Δημήτρη Στοῦμπο στόν ΣΚΑΪ ὅτι ἡ καταγωγή μας δέν πρέπει νά εἶναι ἡ μοῖρα μας. Πολύ ὡραῖο! Μόνο πού τό πολιτικό μας σύστημα δέν κάνει τίποτε γιά νά ἀλλάξει τήν μοῖρα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ἀντιθέτως κάνει τά πάντα γιά νά τούς καθηλώσει ὥστε νά διαχειρίζεται τήν μοῖρα τους. Κάνει τά πάντα γιά νά μποροῦν νά βγάζουν μετά βίας τό πρόσωπό τους ἔξω ἀπό τό νερό καί μόλις νά ἀναπνέουν, αὐτή νά εἶναι ἡ φυλακή τους. Ἐνῷ θά ἔπρεπε νά ἀλλάζει αὐτή τήν μοῖρα. Αὐτό πού ἐμεῖς ξέρουμε, ἀλλά πολλοί στήν Ἀθήνα ὄχι, ἐξ αἰτίας τοῦ ἱδρυματισμοῦ τους, εἶναι ὅτι ἡ ἐπαρχία μας ζεῖ σέ ἕναν Μεσαίωνα πού ἐπιμελῶς κρύβει γιά νά μήν χάσει τήν ἀξιοπρέπειά της καί τά λογικά της. Μεσαίωνα κανονικό, ὄχι σάν τόν Μεσαίωνα πού κατήγγειλαν οἱ βουβουζέλες τοῦ συστήματος, τά συνήθη παλιόπαιδα, ἐπειδή ἕνας ἄνθρωπος τόλμησε νά προφέρει τήν ἀπαγορευμένη λέξη γιά ἕνα «λυμένο» κοινωνικό θέμα τίς προάλλες.
Θέλω νά ρωτήσω τήν πολιτική μας τάξη καί ἰδιαιτέρως τήν ἡγεσία μας: Αἰσθάνεται ὑπερήφανη πού ἀναγκάζει γυναῖκες νά ἐργάζονται σάν τίς σκλάβες στό βαθύ σκοτάδι γιά νά μποροῦν νά εἶναι μητέρες καί νά ἀνατρέφουν σωστά τά παιδιά τους στό φῶς τῆς ἡμέρας; Αὐτή εἶναι ἡ ἀξία πού δίδει στήν ἔννοια τῆς πυρηνικῆς οἰκογένειας; Αἰσθάνεται ὑπερήφανο πού, ἄν γίνει ἡ στραβή, οἱ γυναῖκες αὐτές, οἱ ὁποῖες ἦταν «ὁμάδα-στόχος» γιά τίς ἐκλογές, ὑποβαθμίζονται ἀμέσως σέ ἕναν ἀριθμό, «ἡ πενηνταπεντάχρονη» χωρίς ἰδιοπροσωπία στά Μέσα Ἐνημερώσεως; Καί μετά διαμαρτύρεται αὐτό τό σύστημα γιά τήν ἀστάθεια; Γιά μιά Καρυστιανοῦ, γιά ἕναν Βελόπουλο καί μιά Κωνσταντοπούλου;
Μά ὁ ἠθικός αὐτουργός τῆς ἀστάθειας εἶναι ἀκριβῶς αὐτό τό σύστημα, πού, κάθε φορά πού βρίσκεται ἀπέναντι στόν ἑαυτό του καί στίς πράξεις του, τίς προσπερνᾶ ἀδιάφορο γιά νά πάει «παρακάτω». Τόσο παρακάτω πού θεᾶται πλέον καί τόν γκρεμό. Λυπούμεθα, ἀλλά δέν θέλουμε νά εἶναι αὐτή ἡ Ἑλλάς τοῦ μέλλοντος. Καί ὅσο βλέπουμε ὅτι αὐτή παραμένει σήμερα ἡ Ἑλλάς, δακρύζουμε καί ἄς μήν εἶναι ταινία μέ τόν Βασίλη Καΐλα. Μοιάζει ὅμως: Ὁ εἰκοστός αἰῶνας μέσα στόν εἰκοστό πρῶτο. Ἐάν ἡ πολιτική μας τάξη ἤθελε νά ἀνακτήσει ἕνα δωδεκατημόριο ἀπό τήν παλαιά ἀξιοπιστία καί αἴγλη της, θά ἔπρεπε νά πάει στά Τρίκαλα καί νά μείνει σκυφτή, σιωπηρή, ταπεινή πάνω ἀπό τίς σορούς αὐτῶν τῶν γυναικῶν. Μόνο ἔτσι θά μᾶς ἀποδείκνυε ὅτι καταλαβαίνει κάτι λίγο ἀπό ὅλα ὅσα συμβαίνουν στήν χώρα ἐδῶ καί καιρό. Τό προτείνω, ἀλλά δέν εἶμαι αἰσιόδοξος. Ἡ πολιτική μας τάξη μοιάζει μέ τά γυαλιά τοῦ Μακρόν: Ὑπέρλαμπρα, ἀπόμακρα καί ὑπεροπτικά. Ξένα.
Μ.Η.Τ. 232122