Ἡ μεγάλη νύστα

H αὐγουστιάτικη συνέντευξη τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα στόν διαδικτυακό ἱστότοπο in.gr εἶχε ὁρισμένες ἐνδιαφέρουσες πτυχές, τίς ὁποῖες καλό εἶναι νά ἐπισημάνουμε, ἔστω καί μέ σχετική καθυστέρηση

Ἡ πρώτη εἶναι ἡ πλήρης προσχώρηση τοῦ ἐπαναστάτη τῆς Ἀριστερᾶς στό καπιταλιστικό σύστημα. Ἐπισήμως!

Ὅταν, μετά τήν κυβίστηση, εἶχε ὑπογράψει τό τρίτο μνημόνιο, πού περιεῖχε θεμελιώδεις ἔννοιες αὐτοῦ τοῦ συστήματος, ὅπως ἡ εὐελιξία στήν ἀγορά ἐργασίας καί οἱ ἰδιωτικοποιήσεις, ἡ ἀμήχανος Ἀριστερά ἀπέκρουε τήν κριτική τῆς ἐνσωματώσεως μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι τό πρόγραμμα δέν ἦταν δικῆς της ἰδιοκτησίας. Τώρα, μέ αὐτά πού εἶπε ὁ κύριος Τσίπρας, εἶναι τῆς ἰδιοκτησίας του καί δείχνει τήν «συνέπειά» του μέσα στόν χρόνο. Ἀλλά καί πόσο ὑποκριτικό καί παραπλανητικό εἶναι τό ὄνομα ΕΛΑΣ (Ἑλληνική Ἀριστερή Συμπαράταξη).

Ὁ πρώην Πρωθυπουργός οὐσιαστικά… κατέβηκε ἀπό τό βουνό,… κατέθεσε τά ὅπλα του στήν νέα Βάρκιζα καί βαπτίστηκε στήν κολυμπήθρα της σοσιαλδημοκρατίας σέ αὐτήν τήν συνέντευξη λέγοντας τί ἀπαντᾶ σέ παλαιούς συντρόφους του, σήμερα, ὅταν τοῦ μιλοῦν γιά τόν «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» καί τί ὅταν τόν ρωτοῦν… «τί θά γίνει μέ αὐτόν». Ὁ κύριος Τσίπρας σχολίασε: «Ποιός σοσιαλιστικός μετασχηματισμός;

Τό θέμα εἶναι νά λειτουργήσει ὁ καπιταλισμός μέ κανόνες. Γιατί τώρα βλέπουμε ἕναν καπιταλισμό καζίνο». Ἄν ἀκούσει τήν σχετική ἀποστροφή τοῦ κυρίου Τσίπρα στήν συνέντευξη ὁ Ἀνδρέας Ἀνδριανόπουλος ἐκεῖ στήν Ὕδρα ὅπου περνᾶ τίς καλοκαιρινές του διακοπές, μπορεῖ καί νά πάθει κρίση ταυτότητας. Εἰδικῶς ἄν μάθει πώς ὁ Ἀλέξης χρησιμοποιεῖ τόν ὅρο «Δημοκρατικός Καπιταλισμός», τίτλος βιβλίου τοῦ Ἀνδρέα τήν δεκαετία τοῦ 1980!

Ὅπως μπορεῖ νά πάθει κρίση ταυτότητας ὅταν στίς ἐρωτήσεις γιά τούς παρόχους τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνέργειας ὁ Τσίπρας ἔθεσε ὡς ὅριο «τούς κανόνες τοῦ ἀνταγωνισμοῦ». Τό πρόβλημα ἐν προκειμένῳ μέ τόν κύριο Τσίπρα δέν εἶναι ὅτι μετακινεῖται στόν ἰδεολογικό ἄξονα ἀπό τήν μία ἄκρη στήν ἄλλη, τό θέμα εἶναι ὅτι γίνεται ἄλλος. Δυσκολεύεται νά τόν ἀναγνωρίσει κανείς. Τό αὐγό ξετηγανίζεται καί ἄς εἶπε ἡ συνομιλήτριά του πώς «τό αὐγό δέν ξετηγανίζεται».

Θυμίζει ὁ Τσίπρας, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, γιατί Ἀνδρέας δέν εἶναι ὅσο καί ἄν μιμεῖται τήν φωνή του, πόσο διαφορετικός ἐπέστρεψε στήν πολιτική ἀντιπαράθεση στήν προεκλογική ἐκστρατεία τοῦ 1993 ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. Πόσο ἀλλαγμένος. Πόσο φρόνιμος. Καί ἐκεῖνος εἶχε βάλει τά λάβαρα τῆς ἐπαναστάσεως στό ντουλάπι. Καί σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τόν σοσιαλισμό, καί σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τίς σχέσεις του μέ τούς οἰκονομικούς παράγοντες καί τίς πρεσβεῖες (ὁ Μίλερ ἀνακοίνωσε τήν ἐνδιάμεση συμφωνία μέ τά Σκόπια ἔξω ἀπό τήν οἰκία του στήν Ἐκάλη τό 1994), καί στό πῶς ἔπρεπε νά συμπεριφερθεῖ στούς πολιτικούς του ἀντιπάλους. Ἀλλά ὁ Ἀνδρέας ἦταν ὁ Ἀνδρέας. Εἶχε κατακτήσει ἀπό πολύ νωρίς τό δικαίωμα στήν περιστροφή. Στήν στρατηγική περιστροφή.

Ἐδῶ, ἀκούγοντας τόν πρώην Πρωθυπουργό, βλέπεις ἕνα ἐντελῶς νέο πολιτικό προϊόν. Ἐντύπωση πού ἐπιτείνεται καί ἀπό τήν ἀπέχθειά του γιά τήν ἐπιδοματική πολιτική τοῦ Πρωθυπουργοῦ, στό ὁποῖο θά συμφωνοῦσε ὁ Μάνος μαζί του, ἄν ἐκεῖνος ζοῦσε.

Ἐντύπωση πού ἐπίσης ἐπιτείνεται, ἐρχόμαστε στήν δεύτερη ἐπισήμανση, ἀπό τό γεγονός ὅτι, μετά τίς ἀπογοητευτικές ἐπιδόσεις τῆς Κυβερνήσεώς του στήν μάχη κατά τῆς διαφθορᾶς μέ τά σκάνδαλα Novartis καί λοιπά, τώρα ἐμφανίζεται στό κοινό ἀπεμπολῶντας τό δικαίωμά του νά ἐλέγχει τήν Κυβέρνηση σέ θέματα διαφάνειας καί ἀναθέτοντας τήν ἁρμοδιότητα αὐτή στήν Δικαιοσύνη τῆς τρέχουσας περιόδου, ἡ ὁποία ἀρχειοθετεῖ τό ἕνα σκάνδαλο πίσω ἀπό τό ἄλλο, πλήν φωτεινῶν ἐξαιρέσεων. Ἡ εἰκόνα τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ διαρκῶς ἀριθμούς καί ἐκθέσεις μιλῶντας σάν τεχνοκράτης, ὁλοκληρώνεται ἀπό τόν ράθυμο τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀναπτύσσει τά ἐπιχειρήματά του. «Ρέκλα», πού λέγαμε στό Πολεμικό Ναυτικό.

Τρόπο μᾶλλον νυσταλέο καί καθόλου δυναμικό. Σάν «σλόου μόσιον» ἀμφισβητούμενης φάσεως. Κάτι πού φαίνεται ὅτι εἶχε ἐπίπτωση καί στόν χαμηλό ἀριθμό θεατῶν τῆς συνεντεύξεως στό YouTube. Ἕνας Τσίπρας πού προκαλεῖ νύστα διερωτῶμαι πῶς θά μπορεῖ νά γίνει σκιάχτρο γιά νά τσακωθεῖ μαζί του ἡ Νέα Δημοκρατία! Τό μόνο ἐνδιαφέρον καί ἐπικίνδυνο στοιχεῖο στήν στρατηγική του εἶναι ἡ ἐπικέντρωση στά θέματα τῆς λαϊκῆς οἰκονομίας, ὅπως ἡ ἐνέργεια, ἡ στέγη, τά τρόφιμα, τά πάγια τῶν ΔΕΚΟ, καί ἡ διασύνδεσή τους μέ τά θέματα τῆς διαφθορᾶς, καθώς πράγματι αὐτό τό ὁποῖο λέει, ὅτι «κάθε εὐρώ πού πάει γιά μίζες λείπει ἀπό ἕνα σχολεῖο, ἕνα νοσοκομεῖο, μία κοινωνική πολιτική» καί ὅτι «ἀκρίβεια καί διαφθορά εἶναι ἐξαδέλφια», ἰσχύει καί εἶναι πολιτικά ἐπικίνδυνο γιά τήν Κυβέρνηση. Ἡ διασύνδεση τῆς καθημερινότητας μέ τήν τοξική διαφθορά εἶναι συγκλονιστικά ἐπικίνδυνο κοκταίηλ. Ἀκόμη καί ἄν διατυπώνεται μέ χασμουρητά.

Κάτι ἀκόμα: Ὁ Τσίπρας εἶπε ὅτι «ἡ διαπλοκή κάποτε ἦταν κρυφή, ἐνῷ σήμερα ὅλα γίνονται ξεδιάντροπα καί ὅλα εἶναι φανερά». Ἄν πράγματι ἐννοεῖ αὐτή τήν φράση καί δέν τήν εἶπε γιά ἄλλοθι καί ἀποπροσανατολισμό, εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά συμφωνεῖ πώς τό νά κατονομάσεις αὐτήν τήν διαπλοκή δέν εἶναι δουλειά τῆς Δικαιοσύνης. Εἶναι ἀποστολή τῆς πολιτικῆς.

Γενικό συμπέρασμα, μέ τά δεδομένα αὐτῆς τῆς ἐποχῆς: ὁ πρώην Πρωθυπουργός, παρ’ ὅτι διακηρύσσει ὅτι ἐπιθυμεῖ νά κατακτήσει τήν πρωτιά στόν δεύτερο γῦρο τῶν ἐκλογῶν, στήν οὐσία προσπαθεῖ, ἀπαλλαγμένος ἀπό συναρχηγίες καί συνιστῶσες, νά κατοχυρώσει ἕνα 20% γιά τό νέο κόμμα του σέ αὐτές τίς ἐκλογές καί νά περιμένει τήν σειρά του. Γι’ αὐτό καί, παρά τά ὅσα λέγει, δέν εἶναι αὐτήν τήν στιγμή σέ τροχιά στρατηγικῆς συγκρούσεως μέ τόν Πρωθυπουργό. Οἱ θέσεις του γιά τά ἐθνικά θέματα εἶναι ἀναιμικές. Μοιάζει πιό πολύ μέ «βοηθό ἐκπληρώσεως». Ἔχει δίκιο ὁ Ἀνδρουλάκης, ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἐστάλη μήνυμα μέ αὐτήν τήν συνέντευξη εἰς ἀπάντηση τῶν ἐρωτήσεών του γιά τούς πόρους χρηματοδότησης τῆς ΕΛΑΣ.

Τά ποσοστά τοῦ κυρίου Τσίπρα στίς δημοσκοπήσεις, λίγο πρίν – λίγο μετά τό καλοκαίρι, εἶναι καθηλωμένα στό 15% καί δέν ἀνησυχοῦν πάρα πολύ τούς ἀντιπάλους του. Στήν πραγματικότητα, ὅπως διαμορφώνονται τά πράγματα, ὑπάρχει περίπτωση, χωρίς νά εἶναι βέβαιο, οἱ διαφορές μεταξύ τοῦ πρώτου, τοῦ δεύτερου καί τοῦ τρίτου καί τοῦ τέταρτου κόμματος, μέ χαμηλή τήν ἀφετηρία τοῦ ποσοστοῦ τοῦ πρώτου, νά εἶναι πάρα πολύ μικρές στό τέλος. Μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει γιά τήν μετεκλογική ἀρχιτεκτονική.