Ἡ Ἑλλάς κεῖται μακράν

THN περασμένη Τετάρτη «πετάξαμε» μέ τόν ἐκδότη μας Ἰωάννη Φιλιππάκη γιά τήν Κύπρο, καθώς ἡ ἐφημερίδα μας, ἡ ὁποία ἀπό τῆς ἡγεσίας τῆς οἰκογενείας Κύρου καί ἔκτοτε ὑπῆρξε ἡ φωνή τῆς Λευκωσίας στήν Ἀθήνα (καί ὄχι τό ἀντίθετο), ἑορτάζει φέτος 150 χρόνια ἀδιάλειπτης κυκλοφορίας.

Ἄρα ἐπιβάλλεται νά ἐντάξει στό πρόγραμμα τοῦ ἑορτασμοῦ της καί μιά ἐκδήλωση μνήμης, προοπτικῆς καί μέλλοντος στήν μαρτυρική Μεγαλόνησο. Ἀφοῦ ξεπεράσαμε τήν ἔκπληξή μας ἀπό τό γεγονός ὅτι κατά τήν ἐπιβίβαση στό ἀεροσκάφος Airbus neo ἤλεγξε τά εἰσιτήρια καί τά διαβατήριά μας μιά νεαρά Ἑλληνίς πού φοροῦσε μουσουλμανική μαντίλα (ἄν καί λόγῳ Νομικῆς Θράκης μᾶς ἦταν ἐξαιρετικά οἰκεία αὐτή ἡ εἰκόνα) πρός ὥρας, ἀναχωρῶντας ἀπό κρατικό ἀερολιμένα, νομίσαμε ὅτι πετᾶμε μέ τήν Emirates καί ὄχι μέ τήν …«συμπεριληπτική» Aegean) γιά τήν ἑπόμενη μιάμισι ὥρα ἀφιερωθήκαμε/ἀφιερώθηκα στό διάβασμα.

Ὑποτίθεται ὅτι ξέρουμε τό Κυπριακό σέ ὅλες τίς πτυχές του, ἀλλά κατά βάθος ἀγνοοῦμε πολλά. Ἕνα μικρό ἐγχειρίδιο πού μοῦ εἶχε δωρίσει ὁ πρώην Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας Γιαννάκης Κασουλίδης τό 2020 κατά τήν ἐπίσκεψή του στά γραφεῖα μας μαζί μέ τόν πρέσβη Ἀλέξανδρο Ζήνωνος λίγο πρίν μᾶς κτυπήσει τό πρῶτο κῦμα τοῦ κορωνοϊοῦ (ὑπό τόν τίτλο «30 χρόνια παρών, σκέψεις καί ἰδέες γιά τήν Κύπρο μας») ὑπενθύμισε ποιά ἦταν τά τελευταῖα Μέτρα Οἰκοδομήσεως Ἐμπιστοσύνης πού μᾶς ζητοῦσαν οἱ ξένοι στήν διαπραγμάτευση. Μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ ἀναγνωρίσεις μέσῳ ΟΗΕ «κρατικῶν ὑποδομῶν» τοῦ ψευδοκράτους ὅπως ἀεροδρόμια καί λιμάνια. Ὁ κύριος Κασουλίδης θεωροῦσε τότε ὅτι ὁ χρόνος πλέον λειτουργεῖ ἐναντίον μας καί θεωροῦσε ἐπεῖγον νά γίνουν τολμηρές κινήσεις ἐκ μέρους μας.

Ἀκόμη δέν εἶχε ξεσπάσει ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας, ἀκόμη ἡ Μόσχα δέν εἶχε ἀνοίξει Προξενεῖο (μαζί μέ τίς ΗΠΑ) στά Κατεχόμενα καί ἀκόμη ὁ Πούτιν δέν συντασσόταν μέ τήν Δύση στήν προοπτική τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ ψευδοκράτους ἄν δέν…. Ἀκόμη δέν εἶχε ξεσπάσει ὁ πόλεμος στήν Μέση Ἀνατολή καί ἀκόμη τό Ἰσραήλ δέν θεωροῦσε, τῷ καιρῷ ἐκείνῳ «στρατηγικό βάθος» του τήν Λευκωσία καί τήν Ἀθήνα. Καί βεβαίως δέν εἶχε καταγραφεῖ σέ δημοσκοπήσεις ὅτι οἱ Ἑλληνοκύπριοι προσβλέπουν πλέον σέ συντριπτικά ποσοστά πρωτευόντως στήν βοήθεια τοῦ Τέλ Ἀβίβ καί δευτερευόντως τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ Ἑλλάς κεῖται μακράν πλέον γιά ἐκείνους ὅσο πικρό καί ἄν μᾶς ἀκούγεται.

Τί μάθαμε ἀπό τήν ἐπίσκεψή μας στήν Μεγαλόνησο; Ὅτι τά πράγματα μπορεῖ νά ἐξελιχθοῦν ὑπό προϋποθέσεις σέ λίαν ἐπικίνδυνα, δεδομένης τῆς στρατηγικῆς ἀδιαφορίας τῆς Ἀθήνας καί τῆς ἀδυναμίας νά ἀντιληφθεῖ πόσο «ἀλληλένδετα θέματα» εἶναι ἡ Θράκη, τό Αἰγαῖο καί ἡ Κύπρος. Ἄν τό ἀντιλαμβανόταν ἡ Ἀθήνα δέν θά εἶχε κἄν πειρασμό νά βάλει τό νυχάκι της, ἔστω, στήν πρόσφατη κυπριακή κρίση. Ἀλλά τό ἔκανε. Δέν θά ἄφηνε στόν ὑφυπουργό Ἐξωτερικῶν Χάρη Θεοχάρη τήν πρωτοβουλία νά ἐπιρρίψει στήν Κύπρο τίς εὐθῦνες γιά τό καλώδιο ὅταν καί οἱ πέτρες ξέρουν τί εἰπώθηκε στά ἁρμόδια κυβερνητικά ὄργανα στήν ἄτυπη, χωρίς πρακτικά, συνεδρίαση τῆς 3ης Ἰουλίου 2024 στήν Ἀθήνα. Τόν ἄφησε ὅμως! Σταματῶ γιά ἐθνικούς λόγους ἐδῶ.

Τί μάθαμε λοιπόν στήν Λευκωσία;

Πρῶτον, ὅτι ἡ εἰδική μεσολαβήτρια Ὀλγκίν πού ἔχει φιλοδοξίες γιά τό ὕπατο ἀξίωμα τοῦ ΟΗΕ ἔχει θέσει ἕνα αὐστηρό χρονοδιάγραμμα δύο ἐτῶν μάξιμουμ γιά λύση ἤ…. ἄλλες ἐξελίξεις.

Δεύτερον, ὅτι ὁ νέος ἡγέτης τοῦ ψευδοκράτους Ἐρχιουμάν ζητᾶ ἐναλλασσόμενη Προεδρία Ἑλληνοκύπριου καί Τουρκοκύπριου προέδρου ἄν πρόκειται γιά Ὁμοσπονδία. Διαφορετικά θά προχωρήσει σέ προσάρτηση. Ὁ Κασουλίδης γράφει στήν μικρή ἐπιτομή τοῦ Κυπριακοῦ πού μᾶς ἐνεχείρισε, ὅτι ἕνα τέτοιο σύστημα πέντε ἐτήσιων θητειῶν Προέδρων θά εἶχε νόημα μόνον ἄν ὁ Ἑλληνοκύπριος παρέδιδε σέ Ἑλληνοκύπριο στό τέλος τῆς πενταετίας. Διότι ἄν παρέδιδε σέ Τουρκοκύπριο μπορεῖ νά ἐρχόταν στό μέλλον μιά στιγμή πού ὁ Τουρκοκύπριος θά κρατοῦσε τήν σκυτάλη τῆς Ὁμοσπονδίας γιά τόν ἑαυτό του, δέν θά τήν ἔδινε ποτέ ξανά στόν ἑπόμενο.

Τρίτον, ἡ πρόταση πού διακινεῖται εἶναι ἡ αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ ἐδάφους πού θά δοθεῖ στό νέο «συνιστῶν» κράτος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας μέσῳ παραχωρήσεως ἐκτάσεων στήν νεκρά ζώνη (τήν ὁποία περπάτησα τό 2023 ἔξω ἀπό τήν κοινότητα τῆς Ἀθηένου) καί σέ ἀντάλλαγμα γιά τό ἐδαφικό «δέλεαρ» νά ἀναγνωρίσει ἡ Λευκωσία τό κατεχόμενο ἀεροδρόμιο Τύμπου καί τό κατεχόμενο λιμάνι τῆς Ἀμμοχώστου. Μέ δυνατότητα νά ἐργάζονται σέ αὐτό καί Ἑλληνοκύπριοι. Μᾶς προτείνεται δηλαδή μέσῳ τῶν κρατικῶν ὑποδομῶν ἡ βελούδινη ἀναγνώριση τῆς εἰσβολῆς μέ δική μας πρωτοβουλία ἀντί τῆς ἀτάκτου ἀναγνωρίσεώς της ἀπό τήν διεθνῆ κοινότητα.

Τέταρτον, ἡ κατάσταση στό πολιτικό σύστημα τῆς Κύπρου, ὅπως αὐτή ἀναμένεται νά καταγραφεῖ στίς ἐπερχόμενες βουλευτικές ἐκλογές, δέν προμηνύεται αἰσιόδοξη. Ὁ Πρόεδρος στάθηκε ὄρθιος καί μᾶλλον ἐξῆλθε τῆς κρίσεως, ἄλλοι κηρύχθηκαν …ἔκπτωτοι στήν συνείδησή του για …ἑκατό ἑκατομμύρια λόγους, ἀλλά τά κόμματα πού τόν στηρίζουν στήν Βουλή ἔχουν προβλήματα. Ἄλλα μεγαλύτερα ὅπως τό ΕΔΕΚ τοῦ ἀείμνηστου Λυσσσαρίδη καί ἄλλα μικρότερα ὅπως τό ΔΗΚΟ τοῦ Νικόλα Παπαδόπουλου.

Ὁ «Συναγερμός» μέ ἀρχηγό τήν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς Ἀννίτα Δημητρίου ἀντιμετωπίζει τά προβλήματα πού ἔχουν σέ ὅλη τήν Εὐρώπη ὅλα τά συστημικά κεντροδεξιά κόμματα ἐνῷ τό ἐθνικιστικό ΕΛΑΜ ἀντέχει καλά. Καί ὁ «Φειδίας» παρά τήν ἐμπλοκή του σέ σκάνδαλα μέ κοινοτικό χρῆμα ξεπερνᾶ σέ κάποιες μετρήσεις ἱστορικά κυπριακά κόμματα. Ἕνας πωλητής στά Duty Free στό ἀεροδρόμιο τῆς Λάρνακας κατά τήν ἀναχώρησή μας μοῦ εἶπε στό αὐτί ὅτι τά πράγματα μέ τήν διάλυση τοῦ κομματικοῦ συστήματος στήν Κύπρο στίς βουλευτικές ἐκλογές ἴσως εἶναι χειρότερα ἀπό ὅ,τι στήν Ἑλλάδα. «Θά μᾶς φορέσουν ζουρλομανδύα!» μοῦ ψιθύρισε. Μᾶλλον ἔχει δίκαιο, ἀλλά ὅπως πᾶμε καί ἐμεῖς ἐδῶ στήν Ἑλλάδα, ὁ ζουρλομανδύας θά καταστεῖ ἐπίσημο ἐθνικό ἔνδυμα.