Ὑπάρχουν ἀκόμη «ἐγκλήματα τιμῆς» στήν Ἑλλάδα;

Ἀνήκω στήν γενιά πού ἔζησε μέ τήν Δικαιοσύνη νά διαχωρίζει τά «ἐγκλήματα τιμῆς» καί νά ἀντιμετωπίζει τούς δολοφόνους αὐτῆς τῆς κατηγορίας μέ ἐπιείκεια.

Δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι περηφανεύομαι γι’ αὐτό, ἄν καί δέν φέρω καμμία εὐθύνη! Καί σήμερα, πάντως, ζοῦμε σέ μιά χώρα ὅπου ἡ τιμή εἶναι πιό εὔθραυστη κι ἀπό τίς «μπαλίτσες» τοῦ χριστουγεννιάτικου δένδρου…

Καί, φυσικά, οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες, ὡς σερίφηδες τῆς ἠθικῆς καί τῶν μεγάλων δηλώσεων, δέν θά μποροῦσαν νά μείνουν ἔξω ἀπό τό πανηγύρι τῆς ὑποκρισίας.

Ὑπάρχουν καί σήμερα κάποιοι πού, κάθε φορά πού ἀνοίγουν τό στόμα τους καί νομίζεις ὅτι θά ἀναφερθοῦν στό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος, καταλήγουν νά ὑπερασπίζονται τόν κάθε ἐγκληματία «διά λόγους τιμῆς», πού «παρασύρθηκε» ἀπό τά πάθη του, λές καί ὁ φόνος εἶναι μιά μικρή ὑπόθεση, ἕνα «στιγμιαῖο ἀτύχημα τιμῆς»…

Εἶναι συγκλονιστικό πώς ἀκόμη καί πολιτικοί μποροῦν νά χρησιμοποιοῦν τή λέξη «τιμή» μέ τόση εὐκολία, λές καί ἀναφέρονται σέ κουπόνι γιά τό σουπερμάρκετ. «Ναί, καταδικάζουμε τή βία… ἀλλά νά λάβουμε ὑπ’ ὄψιν καί τό συναισθηματικό ὑπόβαθρο!» Τό αἰώνιο καί ἀμίμητο «ναί μέν, ἀλλά», πού κάνει κάθε λογικό ἄνθρωπο νά ἀνατριχιάζει

Καί κάπως ἔτσι τά «ἐγκλήματα τιμῆς» μετατρέπονται σέ ἐγκλήματα… δημοσίων σχέσεων. Ὁ πολιτικός δέν βλέπει θύματα, βλέπει ψηφοφόρους. Δέν ἀκούει κραυγές, ἀκούει ἐκλογικές περιφέρειες. Καί, φυσικά, ἄν τύχει ὁ δράστης νά εἶναι «ἄνθρωπος τῶν παραδοσιακῶν ἐθίμων καί ἀξιῶν», ἔ, τότε τό πρᾶγμα λαμβάνει ἄλλη διάσταση. «Νά μήν ξεχνᾶμε τά ἤθη καί τά ἔθιμά μας, ὅσο σκληρά κι ἄν εἶναι κάποιες φορές» σοῦ λένε, λές καί ἡ βία ἔχει καταταγεῖ στό ἐθνικό ἀπόθεμα μαζί μέ τό λάδι καί τίς ἐλιές.

Τό πιό τραγικά ἀστεῖο εἶναι ὅτι (καί) ἡ πολιτική μας σκηνή ἀντιμετωπίζει τήν ἔννοια τοῦ ἐγκλήματος ὅπως ἕνα «σκυλάδικο» τό τραγούδι. Μέ πολύ πάθος καί καθόλου συνέπεια. Τήν μιά μέρα φωνάζουν γιά δικαιώματα, τήν ἄλλη μέρα ἐξηγοῦν γιατί κάποιος πού ἐγκλημάτησε «γιά τήν τιμή του» εἶναι «θῦμα τῶν περιστάσεων». Ἄν μποροῦσε ἡ λογική νά αὐτοκτονήσει, θά τό εἶχε κάνει ἐδῶ καί καιρό.

Βέβαια, γιά νά εἴμαστε δίκαιοι, ἡ εὐαισθησία τους εἶναι συγκινητική. Τήν ἴδια ὥρα πού ὑπογράφουν νόμους, κάνουν δηλώσεις μέ ὕφος σοβαρό, σάν νά λύνουν τό Κυπριακό, μέ μιά φράση τοῦ τύπου «δέν πρέπει νά δαιμονοποιοῦμε τά συναισθήματα». Λές καί τό πρόβλημα εἶναι ἡ δαιμονοποίηση, ὄχι ὁ δαίμονας πού κρατάει τό φονικό ὅπλο.

Κι ἄν τολμήσεις νά ρωτήσεις «μά, συγγνώμη, δέν εἶναι ἔγκλημα αὐτό;», θά σοῦ ἀπαντήσουν «μά, φυσικά καί εἶναι ἔγκλημα. Ἀλλά μήν εἴμαστε καί τόσο ἀπόλυτοι…». Ναί, μήν εἴμαστε ἀπόλυτοι. Ἄλλως τε, ἡ ἀπόλυτη καταδίκη βλάπτει τή δημοτικότητα.

Κάπως ἔτσι φθάνουμε στό σημεῖο νά βλέπουμε πολιτικούς νά ἀναγνωρίζουν «ἐγκλήματα τιμῆς», σάν νά ἀναφέρονται σέ πατροπαράδοτα ἤθη καί ἔθιμα. Καί κάποια στιγμή ἀναρωτιέσαι ἄν ἐσύ εἶσαι ὁ τρελλός πού πιστεύεις ὅτι ὁ φόνος «διά λόγους τιμῆς» εἶναι στυγερό ἔγκλημα!

Τελικά, ἡ «τιμή» συγκαταλέγεται στά «πολιτικά νομίσματα». Ἀντί γιά εὐρώ, μετρᾶμε σέ μονάδες ὑποκρισίας. Καί ὅσο γιά τήν Δικαιοσύνη; Αὐτή παρακολουθεῖ ἀμήχανη, προσπαθῶντας νά ἀντιληφθεῖ τί ἀκριβῶς «θέλει ὁ κόσμος». Διότι –ἄν δέν τό ἔχετε καταλάβει ἀκόμη– στήν Ἑλλάδα, ἄν «ὁ κόσμος», δηλαδή τά (ἐλεγχόμενα ἀπό μεγάλους ἐπιχειρηματίες) μέσα ἐνημερώσεως, γυρίσει ἀνάποδα τόν ἀντίχειρα, ὅπως οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες στό Κολοσσαῖο, δέν σέ γλυτώνει κανείς!

Ἄς γελάσουμε λοιπόν, πικρά, σαρκαστικά, ἑλληνικά. Γιατί ἄν δέν γελάσουμε, θά καταλήξουμε νά τούς πιστέψουμε. Κι αὐτό θά ἦταν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τιμῆς ἀπ’ ὅλα…