Ὅταν ἡ Ἰδιωτική Πρωτοβουλία ἔρχεται ἀπό τήν θάλασσα

Ὑπάρχουν φορές πού ἡ πραγματικότητα ξεπερνᾶ καί τήν φαντασία.

Κάτι τέτοιο συνέβη στήν Θεσσαλία. Ἐκεῖ, ὅπου ἡ φύση θύμωσε, τά ποτάμια φούσκωσαν, ὁ κάμπος πλημμύρισε καί οἱ ὑποδομές… πνίγηκαν.

Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά, ἐνῷ τό κράτος, ὡς εἴθισται ἀπό καταβολῆς του, προσπαθεῖ νά τά βγάλει πέρα μέ σχέδια ἀνασυγκροτήσεως καί ἐπιτροπές, ἔρχεται ἡ ἰδιωτική πρωτοβουλία, ὡς Ἕνωσις Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν, καί κάνει ἐκεῖνο πού ξέρει καλύτερα. Δρᾶ ἀποφασιστικά καί γρήγορα, ἀθόρυβα καί ἀποτελεσματικά.

Μέ ἕνα ποσό πού γιά τούς ἴδιους ἴσως δέν εἶναι τόσο μεγάλο ὅσο γιά ὅλους ἐμᾶς, ἀλλά πού γιά τήν Θεσσαλία ἐσήμανε ἀναγέννηση, οἱ ἐφοπλιστές μάζεψαν ἐν ριπῇ πενῆντα ἑκατομμύρια εὐρώ καί –γιά σκεφθεῖτε– μέσα σέ χρόνο-ρεκόρ ξαναέκαναν καινούργια τά κατεστραμμένα σχολεῖα, ἀνακαίνισαν νοσοκομεῖα καί ἐκκλησίες. Ναί, σωστά διαβάσατε: σέ χρόνο-ρεκόρ. Ὄχι μετά τίς γιορτές, ὄχι ὅταν καί ἐφ’ ὅσον ἐγκριθεῖ ἡ μελέτη, ὄχι μόλις περάσει τό θέμα ἀπό δέκα ὑπηρεσίες καί πέντε γραμματεῖες…

Καί κάπου ἐδῶ ἀρχίζει τό ὅλον τό παράδοξο. Τό κράτος, τό ὁποῖο ἔχει στήν διάθεσή του Στρατό, ὑπουργεῖα, γραφειοκρατία-θαῦμα καί δισεκατομμύρια σέ ἐθνικά καί κοινοτικά κονδύλια, κινεῖται μέ τήν ταχύτητα νταλίκας σέ ἀνηφόρα καί μέ βροχή. Ἀπό τήν ἄλλη, μιά ὁμάδα ἰδιωτῶν –οἱ κατά τά ἄλλα «φοροδιαφεύγοντες», «ὀλιγάρχες» καί «σκληροί μονοφαγάδες τοῦ πλούτου»– μᾶς δείχνει πῶς γίνεται δουλειά ὅταν ὑπάρχει ὀργάνωση, εὐελιξία καί, ναί, ὁ σπόρος τῆς φιλοπατρίας.

Δέν λέμε, φυσικά, ὅτι τό κράτος δέν κάνει τίποτα. Κάνει ἐπιτροπές, συντονιστικά ὄργανα, ἀνακοινώσεις καί δελτία Τύπου μέ μεγάλη ἐπιτυχία. Κάθε βδομάδα κι ἕνα νέο «σχέδιο δράσης», κάθε μηῆνα κι ἕνας νέος «ὁδικός χάρτης». Ἔτσι ἔχουμε μάθει τόσα χρόνια, ἔτσι πορευόμαστε. Ἡ γραφειοκρατία θεωρεῖ τήν ταχύτητα ὡς τόν χειρότερό της ἐχθρό. Καί τήν πολεμᾶ μέ κάθε τρόπο καί μέσο. Ἀλλά μέ τόν τρόπο αὐτό, ὁ δρόμος δέν φτιάχνεται οὔτε …τοῦ ἁγίου ποτέ. Οὔτε ἡ στέγη τοῦ σχολείου οὔτε τό παλιό νοσοκομεῖο πού περιμένει «προκήρυξη διαγωνισμοῦ» για νά δεῖ χαΐρι καί προκοπή.

Οἱ ναυτίλοι, ὅμως, δέν περίμεναν τίποτα. Μπῆκαν, ἔβαλαν τά λεφτά, ἀνέθεσαν ἔργα, κι ἔφυγαν ἀφήνοντας πίσω τους κάτι πολύ σπάνιο στήν Ἑλλάδα: Ἀποτελέσματα!

Ἴσως γιατί αὐτοί ἔχουν μάθει νά ἐργάζονται σέ πραγματικό χρόνο. Ὅταν ἔχεις μάθει νά κουμαντάρεις καράβια στίς φουρτοῦνες, δέν σέ τρομάζει ἕνα ποτάμι πού πλημμύρισε.

Καί κάπως ἔτσι, ἡ Θεσσαλία ἔχει καινούργια σχολεῖα, ἐνισχυμένα νοσοκομεῖα καί ἐπισκευασμένες ἐκκλησίες. Ὄχι γιατί τό κράτος ξέχασε τούς πολῖτες του, ἀλλά γιατί οἱ διαδικασίες του ἀργοῦν, ἐνῷ ἡ ἰδιωτική πρωτοβουλία ἀπέδειξε ὅτι ἐκτός ἀπό τήν χαρτούρα, ὑπάρχουν καί οἱ πράξεις καί τό τσιμέντο.

Ἴσως, τελικά, αὐτό νά εἶναι τό πιό πικρό (καί ταυτόχρονα ἐλπιδοφόρο) μήνυμα τῆς ἱστορίας. Ἐκεῖ πού τελειώνει ἡ κρατική ἱκανότητα, ἀρχίζει ἡ ἄλλη Ἑλλάδα, ἐκείνη πού δέν περιμένει ἐγκρίσεις γιά νά βοηθήσει.

Μέχρι τότε, ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ὁ «ὁδοντωτός» τοῦ Δημοσίου κάποια μέρα θά ἔχει φθάσει στήν γραμμή τερματισμοῦ.