Ὅταν ἔχεις νά κάνεις μέ ἀνθρώπους, προσέχεις

Τό πρόβλημα δέν βρίσκεται στό ὅτι τά ΕΛΤΑ ἀποφάσισαν νά ἐκσυγχρονισθοῦν.

Γιά νά εἴμεθα εἰλικρινεῖς, πρόκειται γιά ἕναν ὀργανισμό, ὁ ὁποῖος λειτουργοῦσε –ἄς ποῦμε ὅτι λειτουργοῦσε– μέ ρυθμούς δεκαετίας ’80, σέ μιά ἐποχή πού τό «κούριερ» ἔρχεται μέ ντρόουν καί σοῦ ἀφήνει τήν παραγγελία στό μπαλκόνι.

Τό πρόβλημα βρίσκεται στό ὅτι κάποιοι ἀποκεκομμένοι ἀπό τήν κοινωνία, θυμήθηκαν τήν θεωρία τοῦ «σόκ» καί ἀποφάσισαν τό «αὐθωρεί καί παραχρῆμα» κλείσιμο τῶν παραρτημάτων.

Τά ΕΛΤΑ (ἔπρεπε νά) εἶναι θεσμός. Καί ὄχι νά ἔχουν καταντήσει τό μοναδικό μέρος ὅπου μποροῦσες νά πᾶς τό 2025 καί νά νοιώσεις ὅτι μπῆκες σέ χρονοκάψουλα! Νά στέκεσαι σέ «οὐρά» μέ τό «χαρτάκι» στό χέρι, νά βλέπεις ἀπέναντι ἕξι γκισέ ἀλλά μόνο ἕναν ἤ δύο ὑπαλλήλους (ὅταν δέν τηλεφωνοῦν ἤ ὅταν δέν σηκώνονται νά πᾶνε στά «συστημένα-δέματα» καί νά ψάχνουν εἴκοσι λεπτά γιά νά βροῦν κάποιο δέμα) καί νά σκέπτεσαι ὅτι τό γράμμα σου θά ταξιδέψει μέ συνέπεια καί ἀκρίβεια, κάποια στιγμή, σέ κάποιον παραλήπτη, σέ κάποιο σύμπαν.

Ἄς μήν γελιόμαστε. Πραγματικό σασπένς ἦταν νά στείλεις μιά ἐπιστολή μέ ΕΛΤΑ καί νά ἀναρωτιέσαι ἄν θά φθάσει ποτέ. Καί μετά ἦρθαν τά e-shops. Ἡ τεχνολογία. Οἱ ἀνάγκες τοῦ κόσμου. Κάποιος εἶπε, ξαφνικά:

«Νά προχωρήσουμε καί ἐμεῖς στόν ἐκσυγχρονισμό;». Κάποιος ἄλλος εἶπε: «Βαριέμαι». Καί ἔτσι φθάσαμε στό σόκ τοῦ σήμερα, ὅπου ἡ χώρα μένει χωρίς παραδοσιακή ταχυδρομική ὑπηρεσία καί ὅλοι στέκονται ἀπορημένοι.

Δέν λέω, ὑπῆρχαν κάποιοι πού πραγματικά προσπαθοῦσαν. Ἀλλά ἦταν σάν νά τούς ἔβαζες νά κουρεύουν γκαζόν μέ ψαλίδι νυχιῶν. Θές δέν θές, τό ἀποτέλεσμα θά ἀργήσει.

Πάει λοιπόν ἕνα κομμάτι ἀπό τήν ἑλληνική καθημερινότητα. Πάει καί τό «ἔρχεται σέ 3-5 ἐργάσιμες», πού πάντα σήμαινε… ἀπροσδιόριστο χρονικό διάστημα πού ἐμπεριέχει φιλοσοφική ἀβεβαιότητα. Τό μέλλον διαγράφεται πιό γρήγορο, πιό ψηφιακό, πιό ἀποτελεσματικό… ἀλλά καί λίγο λιγώτερο γραφικό.

Ἦταν, ὅμως, αὐτός ὁ σωστός τρόπος νά περάσουμε στόν «ἐκσυγχρονισμό»; Νά ξεχάσουμε ὅτι στήν Ἑλλάδα οἱ περισσότεροι (ἄτιμο δημογραφικό) εἶναι «κάποιας ἡλικίας»; Ἐδῶ θά ποῦν οἱ νεώτεροι «καί τί νά κάνουμε; Νά στείλουμε τούς μεγάλους νά κάνουν μαθήματα ὑπολογιστῆ καί νά μάθουν πῶς νά χειρίζονται τό πληκτρολόγιο;». Ὄχι, ἀσφαλῶς. Ἀλλά θά φροντίσεις νά ἐνημερώσεις, νά προγραμματίσεις, νά ἐπισημάνεις τά σημεῖα στά ὁποῖα πρέπει νά κρατήσεις τούς ἀντιπροσώπους σου καί νά «κόψεις» ἐκεῖνα τά ὁποῖα βρίσκονται σχετικῶς κοντά σέ ἕνα ἄλλο σημεῖο ἐξυπηρετήσεως, τό ὁποῖο θά κρατήσεις ἐν λειτουργίᾳ. Κι ἔτσι, προχωρῶντας βῆμα-βῆμα, θά φθάσεις κάποια στιγμή στό ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα. Βῆμα-βῆμα, διότι ὅταν διαχειρίζεσαι κάτι πού ἔχει νά κάνει μέ ἀνθρώπους, ὀφείλεις νά βάζεις τόν ἑαυτό σου στήν θέση ἐκείνων πού θά ὑποστοῦν τό «σόκ», τό ὁποῖο ἐσύ, τόσο εὔκολα, ἀποφασίζεις.

Ἡ κατάσταση μοῦ θύμισε ἕναν φίλο, πολιτικό, πού ὅταν ἀνέλαβε καθήκοντα σέ νευραλγικό ὑπουργεῖο, τό πρῶτο πού ἔκανε ἦταν νά ἐγκρίνει αὔξηση τῆς τιμῆς τοῦ ψωμιοῦ. «Καί ποιός τρώει ψωμί σήμερα;» μοῦ εἶπε ὅταν τόν ἐπέκρινα. «Μπορεῖ νά μήν τρώει ψωμί, ἀλλά χρησιμοποιεῖ τήν ρήση “θά ποῦμε τό ψωμί ψωμάκι”» τοῦ ἀπάντησα. Ὁ νοῶν νοείτω…