Ὅλα τριγύρω ἀλλάζουνε κι ὅλα τά ἴδια μένουν

Διά νά εἶμαι εἰλικρινής, τήν χθεσινή συνεδρίαση τῆς Βουλῆς, δέν ἄντεξα νά τήν παρακολουθήσω διά ζώσης. Εἶχα, προηγουμένως, παρακολουθήσει τόν ἀγῶνα τοῦ Παναθηναϊκοῦ καί εἶχα σχεδόν… ἀποκοιμηθεί, ὁπότε ὁ Μορφεύς εἶχε εὔκολη ἀναμέτρηση μέ τά βλέφαρά μου.

• Από τον Δημήτρη Καπράνο

Τό πρωί, ὅμως, παρακολούθησα μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα καί ἐπείσθην ὅτι «ὅλα τριγύρω ἀλλάζουνε κι ὅλα τά ἴδια μένουν».

Κι ἔτσι, σκάλισα τό ἀρχεῖο μου καί βρῆκα ὅτι τό 1985, ὁ Χρῆστος Σαρτζετάκης ἐξελέγη Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας μέ 180 ψήφους. Ἐκλογή, δηλαδή, «στό τσάκ», μέ τόν ἐλάχιστο ἀριθμό ψήφων τόν ὁποῖο προέβλεπε τό Σύνταγμα.

Ὁ Καραμανλῆς εἶχε παραιτηθεῖ (ἔπειτα ἀπό τό «χουνέρι» πού σκάρωσε ὁ Ἀνδρέας μέ τήν ὑποψηφιότητα Σαρτζετάκη) καί καθήκοντα Προέδρου ἀσκοῦσε ‒κατά τό Σύνταγμα‒ ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ἰωάννης Ἀλευρᾶς.

Κι ἐπειδή χθές διάβασα καί δηλώσεις τοῦ καθηγητοῦ Εὐαγγέλου Βενιζέλου, τοῦ ὁποίου τήν ἀπουσία ἀπό τήν Βουλή θεωρῶ τεράστιο «μεῖον», βρῆκα ἕνα κείμενο στήν ἱστοσελίδα του, σχετικό μέ ἐκείνη τήν «ψῆφο Ἀλευρᾶ».

«Ἦταν προφανές, ἀπό τίς τοποθετήσεις τῶν κομμάτων, ὅτι ἀπό τή συμμετοχή ἤ μή τοῦ Ἰω. Ἀλευρᾶ στήν ψηφοφορία κρινόταν ἡ ἐκλογή τοῦ Χρήστου Σαρτζετάκη μέ 180 ψήφους στήν τρίτη ψηφοφορία, ἀλλιῶς ἡ Βουλή ἔπρεπε νά διαλυθεῖ αὐτομάτως καί νά προκηρυχθοῦν ἐκλογές σύμφωνα μέ τήν τότε ἰσχύουσα συνταγματική ρύθμιση πού ἀναθεωρήθηκε τό 2019. Τό ΠΑΣΟΚ θά μετεῖχε στήν ψηφοφορία μέ ἕναν βουλευτή λιγότερο ἀπό τόν ἀριθμό τῶν ἑδρῶν πού διέθετε, ἀλλά ἡ βάση ὑπολογισμοῦ, δηλαδή ὁ συνολικός ἀριθμός τῶν βουλευτῶν θά παρέμενε 300 (ἄρα τά 3/5 = 180), παρ’ ὅτι ὁ ἕνας ἀπό τούς βουλευτές δέν θά ἐκλαμβάνονταν προσωρινά ὡς βουλευτής ἐπειδή ὡς Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἀναπλήρωνε τόν ΠτΔ. Δέν μπορεῖ ἡ ἑρμηνεία τοῦ Συντάγματος νά καταλήγει σέ κανονιστικά ἀποτελέσματα πού ἀλλοιώνουν τήν συγκρότηση καί τή σύνθεση τῆς Βουλῆς καί τόν συσχετισμό τῶν κοινοβουλευτικῶν δυνάμεων. 

Τήν ἀντίθετη ἄποψη εἶχαν ὑποστηρίξει σθεναρά κυρίως ὁ Ἀριστόβουλος Μάνεσης καί ὁ Ἀντώνης Μανιτάκης. Τήν ἐδῶ ὑποστηριζόμενη ἄποψη εἶχαν συμμεριστεῖ ὁ Γιῶργος Κασιμάτης καί ὁ Κώστας Μαυριᾶς.

Τελικά ὁ Ἰωάννης Ἀλευρᾶς μετεῖχε στή ψηφοφορία ὡς βουλευτής πού ἦταν. Ὁ Χρῆστος Σαρτζετάκης ἐξελέγη Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας μέ 180 ψήφους στήν τρίτη ψηφοφορία»… 

Καί τότε ὑπῆρξαν, λοιπόν, ἀπόψεις Βενιζέλου ἀλλά καί περί τοῦ ἀντιθέτου, ἀπό τούς ἐπίσης ἀξίους καθηγητές Ἀριστόβουλο Μάνεση καί Ἀντώνη Μανιτάκη, πού δέν τούς λές καί «δεξιούς». Ἄρα, δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού διχάζεται ἡ Βουλή ἀπό πλευρᾶς ἀπόψεων.

Ἄς μήν ξεχνᾶμε ἐπίσης, ὅτι στήν ἴδια ψηφοφορία, ὑπῆρξαν καί τά «ἔγχρωμα ψηφοδέλτια», τά ὁποῖα ἐπενόησε κάποιος ἀπό τούς «Κλουζώ» τοῦ ΠΑΣΟΚ (πάντα ὑπῆρχαν μπατζανάκηδες σ’ αὐτό τό κόμμα) σέ μιά προσπάθεια νά ἀποφευχθοῦν διαρροές, καθώς ὑπῆρχαν καί κάποιοι πράσινοι, πού μόλις ἄκουσαν Σαρτζετάκης, τούς ξέφυγε ἕνα ὑπόκωφο «ἀμάν»…

Τά θυμήθηκα ὅλα αὐτά, καθώς ἔβλεπα τούς «πασόκους» νά ξιφουλκοῦν κατά τῆς κυβερνητικῆς πλευρᾶς. Ἀλλά, ἔτσι συμβαίνει στά κοινοβουλευτικά καί δημοκρατικά συστήματα. Ὁ καθένας γράφει τήν ἱστορία του…