Ὁ πάντα σωστά ἐνημερωμένος Σπύρος Χαλβατζῆς

Στά πρῶτα χρόνια τῆς Μεταπολιτεύσεως, τότε πού ὑπῆρχε ἄλλη δημοσιογραφία, ἄλλοι ἐκδότες καί ἄλλοι δημοσιογράφοι, οἱ ἀπογευματινές ἐφημερίδες ἔκλειναν τήν ὕλη τους γύρω στίς ὀκτώ τό πρωί

Στά πρῶτα χρόνια τῆς Μεταπολιτεύσεως, τότε πού ὑπῆρχε ἄλλη δημοσιογραφία, ἄλλοι ἐκδότες καί ἄλλοι δημοσιογράφοι, οἱ ἀπογευματινές ἐφημερίδες ἔκλειναν τήν ὕλη τους γύρω στίς ὀκτώ τό πρωί. Ἄν ὑπῆρχε κάποιο θέμα, γινόταν «ἀλλαγή» στήν πρώτη σελίδα καί οἱ ἐφημερίδες εἶχαν «φρέσκιες εἰδήσεις», ὅπως λέγαμε τότε…
Στό ξεκίνημά μου κι ἐγώ, πήγαινα κάθε πρωί, στίς ἕξι καί μισή, στήν Ἀστυνομική Διεύθυνση Πειραιῶς, στόν ἕβδομο ὄροφο.

Ἐκεῖ, βρισκόταν ἤδη ὁ ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς ὑπηρεσίας (τότε ἦταν ὁ Φρίξος Δαμαλᾶς) καί ὑπῆρχε στήν διάθεση τῶν δημοσιογράφων τό «Δελτίο συμβάντων» μέ ὅσα συνέβησαν τήν νύχτα. Ἐμεῖς, οἱ ἀστυνομικοί συντάκτες, κρίναμε τό ποιά εἴδηση θά δώσουμε στήν ἐφημερίδα καί, φυσικά, ἡ ἐφημερίδα τήν δημοσίευε.

Ἀμέσως μετά τήν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων μου, πήγαινα γιά τόν πρωινό καφέ στό «Ἀκροπόλ», τῆς πλατείας Κοραῆ. Συνήθως τό καφέ δέν εἶχε ἀκόμη ἀνοίξει καί περιμέναμε καθισμένοι γύρω ἀπό τό τραπεζάκι μας.

Στήν παρέα, σχεδόν κάθε πρωί, ὁ Σπύρος Χαλβατζῆς, ὁ Γιάννης Μανουσογιαννάκης καί, ἀργότερα, ὁ Νῖκος Σοφιανός, καθώς τά γραφεῖα τοῦ ΚΚΕ λειτουργοῦσαν στό κτήριο τοῦ «Χάι Λάιφ», πού σήμερα παραμένει κλειστό καί ἔχει πωληθεῖ σέ πολυεθνική. Πολλές φορές ἦταν μαζί μας καί ὁ πρόεδρος τῆς ΠΕΜΕΝ Θανάσης Σταματόπουλος.

Τώρα, θά πεῖτε, «τί δουλειά εἶχε ἕνας δημοσιογράφος τῆς “Βραδυνῆς” καί τῆς “Καθημερινῆς” μέ στελέχη τοῦ ΚΚΕ;». Λοιπόν, ἐκεῖνα τά πρωινά καί ἰδιαίτερα ὅταν εἶχα τήν εὐκαιρία νά μιλῶ μέ τόν ἀείμνηστο Σπύρο Χαλβατζῆ ἦταν γιά ἐμένα «Σχολεῖο». Φυσικά, διαφωνούσαμε ριζικῶς στίς πολιτικές ἀπόψεις καί θέσεις, ἀλλά ὁ Σπύρος ἦταν τόσο καλά πληροφορημένος γύρω ἀπό ὅσα συνέβαιναν τότε στήν πολιτική ζωή, πού κάθε πρωί μάθαινα πράγματα τά ὁποῖα θά τά ἄκουγα τό βράδυ ὡς… νέα! «Σχολή» ὁ Σπύρος.

Εὐγενέστατος, μειλίχιος, φίλτατος. «Ἐμεῖς ἔχουμε κοινό σημεῖο τό… μουστάκι» ἔλεγε, χαριτολογῶντας. Μέ λύπησε πολύ ἡ ἀπώλεια τοῦ Σπ. Χαλβατζῆ. Ἐκτιμοῦσα τήν συνέπεια, τήν ἀποφασιστικότητα καί τήν ἀπίθανη πληροφόρησή του. «Ἐφημεριδοφάγος», διάβαζε τόν «Ριζοσπάστη» μέ μιά ἀνάσα καί στήν συνέχεια τοῦ ἔδινα τήν «Καθημερινή, τήν ὁποία ὄχι μόνο ξεκοκάλιζε, ἀλλά μοῦ ἔκανε καί σχόλια, σχετικά μέ τά ἄρθρα τῶν στελεχῶν τῆς ἐφημερίδας.

Τότε εἴχαμε στήν ὁδό Σωκράτους τόν Ἀλέξανδρο Κοτζιᾶ, τόν Νῖκο Νικολάου, τόν Ἀνδρέα Φραγκιᾶ, τούς ὁποίους ὁ Σπύρος ἐκτιμοῦσε καί «μελετοῦσε» ἰδιαιτέρως, ἀλλά ὡς «ἀναθεωρητές»…

Ὅταν δέ ἐρχόταν στήν ὁμήγυρη καί ὁ Θανάσης Σταματόπουλος, ὁ Σπύρος ἔσπευδε. «Ἔλα, νά διαφωτίσεις τήν φιλελεύθερη Δεξιά γιά ὅσα γίνονται στό λιμάνι» τοῦ ἔλεγε καί ἄρχιζε ἡ κουβέντα περί ναυτιλίας…

Ἐκεῖ, ὅμως, πού ἦταν δυνατός, ἦταν στά θέματα πού εἶχαν σχέση μέ τό ΠΑΣΟΚ! Σέ ἐλάχιστο χρόνο, εἶχε ἀποδομήσει ὅλο τό «σύστημα ΠΑΣΟΚ», εἶχε ἐκφράσει τήν ἄποψή του γιά τόν Ἀνδρέα, ἐνῷ εἶχε –τεκμηριωμένη– ἄποψη καί γιά τά τεκταινόμενα στόν Δῆμο Πειραιῶς.

Προσωπικῶς, τρέφω ἰδιαίτερο σεβασμό στά παλαιά στελέχη τοῦ ΚΚΕ. Ἀπόψε δέ, θά συναντηθοῦμε, ὡς ἀπόφοιτοι τῆς «Ἰωνιδείου», μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Θανάσης Παφίλης, ἐκ τῶν παλαιῶν, «μπαρουτοκαπνισμένων» στελεχῶν, στό Δημοτικό Θέατρο Πειραιῶς, σέ μιά ἐκδήλωση τοῦ Συλλόγου Ἀποφοίτων.

Καί, φυσικά, θά μιλήσουμε γιά τόν Σπύρο…