Ὁ ἀθλητισμός καί τά σπόρ δέν εἶναι «προϊόντα»

Ἰδού, λοιπόν, τό νέο ποδοσφαιρικό «προϊόν».

Ἐκτός τοῦ ὅτι αὐξήθηκαν σέ τεσσαράκοντα ὀκτώ οἱ ὁμάδες πού μετέχουν στόν τελικό γῦρο τοῦ Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου (ἀπό τίς δεκαέξι ὁμάδες πήγαμε στίς σαράντα ὀκτώ, ἐπεκτείνοντας ἐξ παραλλήλου τήν διάρκεια τοῦ «τουρνουά», τό ὁποῖο μετατρέπουμε σχεδόν σέ… «λίγκα») καί ὀργανώσαμε δώδεκα ὁμίλους τῶν τεσσάρων ὁμάδων!

Πληθωρισμός, δηλαδή, ἀλλά καί πολύ περισσότερο χρῆμα!

Καί ἀφοῦ μετατρέψαμε τό ποδόσφαιρο ἀπό ἀθλοπαιδιά, ἀπό «σπόρ», σέ «προϊόν», φυσικό ἦταν νά ἐφεύρουμε καί νέους τρόπους γιά νά «πέφτουν» περισσότερες διαφημίσεις. Ἔτσι, ἀνακαλύψαμε τά «διαλείμματα ἐνυδατώσεως», δηλαδή δυό ἀκόμη τρίλεπτα διακοπῆς τῶν ἀγώνων (τήν στιγμή πού ἔχουν ἀνέβει οἱ στροφές καί οἱ σφυγμοί), ὥστε νά ὑπάρξει ἀκόμη περισσότερος χῶρος γιά διαφημιστικά μηνύματα.

Κάτι, δηλαδή, ἀνάλογο μέ τούς Ἀμερικανούς, πού γεμίζουν κάθε δευτερόλεπτο στά δικά τους πρωταθλήματα (μπάσκετ, NFL, χόκεϊ, σόκερ) μέ δεκάδες διαφημιστικά μηνύματα. Θά πεῖ κανείς «Μά, γιατί ὄχι; Πῶς θά ἀντιμετωπισθοῦν τά μεγάλα συμβόλαια τῶν ἀθλητῶν;». Μιά χαρά συμβόλαια ἔχουν οἱ ἀθλητές καί δέν χρειάζονται μεγαλύτερα. Ἀλλοῦ πηγαίνουν –εἶναι βέβαιο– τά πολλά χρήματα πού ἀποφέρουν τά «διαλείμματα ἐνυδατώσεως»…

Φυσικά, ἄν ἐρωτήσει κανείς τούς ποδοαφαιριστές ἄν τούς ἀρέσει νά ἔχουν ἐκείνη τήν ἀκατανόητη διακοπή στά πρῶτα εἴκοσι δύο λεπτά κάθε ἡμιχρόνου, θά εἰσπράξει ἕνα μεγάλο «ὄχι», καθώς διακόπτεται ὁ ρυθμός, χαμηλώνει ἡ ὀξύτητα τοῦ πνεύματος καί ὅλα «ξαναρχίζουν ἀπό τό μηδέν».

Μέσα, ὅμως, στά δυό πρόσθετα τρίλεπτα, θά ἐνθυλακωθοῦν ἀπό τούς διαφόρους παρατρεχάμενους κάμποσα ἑκατομμύρια καί θά τραφεῖ ἀκόμη περισσότερο ἡ παραοικονομία τῶν «σπόρ», ἡ ὁποία ἀνθεῖ, κυρίως ἀπό τό «στοίχημα», πού ἔγινε πλέον ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς ἀθλητικῆς πραγματικότητος.

Θυμᾶστε μιά παλαιά διαφήμιση στά σινεμά, μέ τόν ἐπικοντιστή ὁ ὁποῖος σταματοῦσε ἐπάνω ἀπό τόν πῆχυ, τό φίλμ γύριζε πίσω καί ὁ ἀθλητής ἔλεγε «ξέχασα νά βάλω μπρίλ-κρήμ;». Τώρα, εἶναι πιθανόν νά τό δοῦμε καί στήν πραγματικότητα, νά βλέπουμε, δηλαδή, τό ἅλμα του Καραλῆ ἤ τοῦ Τεντόγλου νά διακόπτεται στά μισά ἀπό διαφημίσεις καί ἀφοῦ δοῦμε μερικά «σποτάκια» νά βλέπουμε τήν ὁλοκλήρωση τῆς προσπάθειας! Ὅσο καί ἄν ἀκούγεται ἀπίθανο, καλό θά ἦταν νά μήν τό ἀποκλείσετε. Καί ἔπειτα, καθίστε καί σκεφθεῖτε τό γιατί γίνεται «σκοτωμός» γιά μιά θέση στά συμβούλια τῶν «Ὁμοσπονδιῶν», γιατί ἡ ΟΥΕΦΑ ἐπιδιώκει καί κατορθώνει νά ἐξασφαλίσει τήν ἀπόλυτη ἀνεξαρτησία ἀπό τίς νομοθεσίες καί τίς κυβερνήσεις…

Ὅλα, πλέον, ἔχουν περάσει στά χέρια τῶν λογιστῶν, τῶν «μάνατζερ» καί τῶν διαχειριστῶν τῶν τεραστίων κονδυλίων, τά ὁποῖα διακινοῦνται, κυρίως στό ποδόσφαιρο καί τό μπάσκετ. Φυσικά, στίς ΗΠΑ ὑπάρχουν καί ἄλλα σπόρ, ὅπως καί σέ ἄλλες χῶρες (ἄς θυμηθοῦμε τό κρίκετ καί τό ράγκμπυ), στά ὁποῖα ἔχει ἐπίσης εἰσχωρήσει τό μικρόβιο τοῦ «φέρτε ὅσα περισσότερα λεφτά γίνεται», τό ὁποῖο πλέον κυριαρχεῖ παντοῦ. Θά μοῦ πεῖτε «Καί τί θέλεις; Νά γυρίσουμε στήν ἐποχή πού ὁ Χρῆστος Παπανικολάου καί οἱ ἄλλοι Ἕλληνες ἀθλητές ζητοῦσαν, σχεδόν ψιθυριστά, κάποια “τροφεῖα” καί κάποια καινούργια παπούτσια;». Ὄχι, ἀσφαλῶς, ἀλλά πλέον φθάσαμε στό ἄλλο ἄκρο. Καί ποιός ξέρει ποῦ θά φθάσουμε ἀκόμη!