Ἡ «Σπασμένη φλέβα» στό κυνήγι τοῦ ὀνείρου…

Δέν γνωρίζω ἄν τό ἔχετε ἀντιληφθεῖ, ἀλλά μιά 100% ἑλληνική ταινία διεκδικεῖ τήν ὑποψηφιότητά της στά ἐφετινά βραβεῖα «Ὄσκαρ»

Ὄχι, δέν εἶναι ταινία τοῦ ἐξαιρετικοῦ καί παγκοσμίως ἀνεγνωρισμένου Γιώργου Λάνθιμου.

Εἶναι μιά ταινία τοῦ Γιάννη Οἰκονομίδη, ἑνός σκηνοθέτη μέ μιά ἐντελῶς προσωπική ἄποψη γιά τό σινεμά. Πρόκειται γιά τήν «Σπασμένη φλέβα», μιά σκληρή, ἀπολύτως ρεαλιστική ταινία καί σχεδόν ἀποτύπωμα μιᾶς ὀδυνηρῆς πραγματικότητος, ἡ ὁποία πέρασε (καί ἀκόμη δέν ἔχει ἐξαλειφθεῖ) κατά τήν περίοδο τῆς μεγάλης οἰκονομικῆς (καί κυρίως κοινωνικῆς) κρίσεως στήν Ἑλλάδα. Τά πλέον τῶν 200.000 εἰσιτηρίων πού «ἔκοψε» μέχρι τώρα κάτι δείχνουν…

Ἡ ταινία δέν εἶναι, φυσικά, «ἁγιογραφία» οὔτε κάποια ἀλληγορία. Φίλος, Ἀμερικανός κριτικός, πού τήν εἶδε, μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι «to the point», ὅπως λέγουν οἱ Ἀγγλοσάξωνες. Εἶμαι ἀπό τούς πρώτους πού ἔσπευσαν νά τήν δοῦν καί ὁμολογῶ ὅτι χρειάσθηκε νά πάω καί δεύτερη φορά στόν κινηματογράφο, γιά νά τήν «χωνέψω». Δέν ἤμουν «φάν» τοῦ Γιάννη Οἰκονομίδη, οὔτε τοῦ Βασίλη Μπισμπίκη, ὁ ὁποῖος πρωταγωνιστεῖ.

Ἔχω δεῖ καί παλαιότερες ταινίες του, μέ πλέον «κλασσική» τό περίφημο «Σπιρτόκουτο», καί ὀφείλω νά ὁμολογήσω ὅτι μέσα ἀπό τήν δουλειά του ἐπηρεάσθηκα τόσο, ὥστε νά προσπαθήσω νά ἀνακαλύψω τούς κώδικες ἐπικοινωνίας μεταξύ τῶν νέων Ἑλλήνων, τούς ὁποίους –κακῶς– πολλοί ἐξ ἡμῶν τῶν «παλιῶν» ἀγνοοῦμε ἤ ἀποφεύγουμε νά γνωρίσουμε. Μιά ἀπολύτως ἑλληνική ταινία λοιπόν, πού ἀναφέρεται στήν κρίση τήν ὁποία πέρασε (καί, ἐν πολλοῖς, περνᾶ ἀκόμη) ἡ πατρίδα μας, θά προσπαθήσει νά «περάσει» καί νά ἀποσπάσει τήν ψῆφο τῶν μελῶν τῆς «Ἀκαδημίας», σέ μιά Ἀμερική ἡ ὁποία σήμερα διέρχεται τήν δική της, πολύ σοβαρή, κρίση.

Νομίζω ὅτι ὅσοι μποροῦν θά πρέπει νά στηρίξουν οἰκονομικά αὐτή τήν προσπάθεια, δηλαδή νά ἐνισχύσουν τήν παραγωγή, ὥστε νά ὀργανώσει μιά ἀξιοπρεπῆ «καμπάνια» στίς ΗΠΑ. Καί μιά τέτοια «καμπάνια» ἀπαιτεῖ κάποια χρήματα, κοντά (νομίζω) στίς πεντακόσιες χιλιάδες δολλάρια. Ἴσως μπορεῖ (καί μᾶλλον ἔχει διαθέσει κάποια χρήματα) τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ, ἀσφαλῶς θά διαθέσει ἕνα ποσόν ἡ «Στέγη» τοῦ Ἱδρύματος Ὠνάση καί νομίζω ὅτι ἡ παραγωγή ἔχει ἤδη ἀπευθυνθεῖ στήν Ἕνωση Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν (δηλαδή στήν «Σύν-Ἕνωσις»). Εἶναι μιά πολύ ἀποδοτική περίοδος γιά τήν ἑλληνική ναυτιλία αὐτή πού περνᾶμε καί καλό θά ἦταν νά ἐνισχυθεῖ ἡ «Φλέβα».

Ἄν θυμᾶμαι καλά, νομίζω ὅτι καί ὁ Γιάννης Ἀντετοκοῦνμπο (δηλαδή οἱ «Andetokounbros») μετέχει σέ μιά μεγάλη ἑταιρεία παραγωγῆς ταινιῶν στίς ΗΠΑ. Ὁ Γιάννης γνωρίζει ἀπό «κρίση» καί εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ταινία θά τόν ἀγγίξει. Ὁ Γιάννης Οἰκονομίδης εἶναι –κατά τήν δική μου ἄποψη– ἕνας ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ ἑλληνικοῦ σινεμά πού «ἔχουν τραβήξει πολύ κουπί».

Αὐτή ἡ διάκριση εἶναι μιά δικαίωση γιά τήν μακρά καί ἐπίπονη προσπάθειά του. Μαζί μέ τόν Βαγγέλη Μουρίκη, τούς τοποθετῶ στούς «ἰχνηλάτες» μιᾶς νέας ἐποχῆς γιά τό ἑλληνικό σινεμά. Ὁ Οἰκονομίδης δέν κάνει «μυθοπλασία» οὔτε «ἰντερνασιονάλ» σινεμά. Βυθίζεται βαθειά στήν ἑλληνική πραγματικότητα καί προσπαθεῖ νά κρατήσει τό κεφάλι του ἔξω ἀπό τήν «μαυρίλα» τοῦ τοπίου. Ἐλπίζω οἱ «ἔχοντες» τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας νά στηρίξουν οἰκονομικά τήν «καμπάνια» τῆς «Σπασμένης φλέβας», ἡ ὁποία, ἄν στηριχθεῖ, μπορεῖ νά ἀποτελέσει «φλέβα χρυσοῦ» γιά τόν Ἑλληνικό Κινηματογράφο.