Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι θέμα σοβαρό

Οὐδόλως μᾶς ἐξένισαν ὅσα διαβάσαμε γιά τά συμβαίνοντα στό Ψυχιατρικό Νοσοκομεῖο στό Δαφνί.

Στήν Ἑλλάδα τό θέμα τῆς ψυχικῆς Ὑγείας ἐξαντλεῖται σέ κάποιες ἐπουσιώδεις καί ἐπιδερμικές παρεμβάσεις. Ἐλάχιστα ἐνδιαφέρεται ἡ Πολιτεία, ἀλλά καί οἱ πολῖτες γιά τούς «τρελλούς». Μέ ὅρους κινηματογραφικούς, ἔχουμε παραμείνει στό ἐπίπεδο ἐκεῖνο πού ἀπεικόνιζαν οἱ παλιές ἑλληνικές ταινίες. Μέ τούς τροφίμους νά περπατοῦν μεταμφιεσμένοι σέ Ναπολέοντες, στό προαύλιο καί τούς νοσοκόμους νά τούς παρακολουθοῦν!

Φυσικά, σήμερα δέν ὑπάρχουν μεταμφιέσεις, ἀλλά τό προαύλιο καί ὁ συναγελασμός ἀσθενῶν μέ διαφορετικές παθήσεις καί κατηγορίες εἶναι ἡ ἁπλή καθημερινότητα. Γιά σκεφθεῖτέ το κάπως πιό βαθιά. Ἕνας τρόφιμος, διπολικός, ὁ ὁποῖος ἔχει μεταφερθεῖ στό Δαφνί καταδικασθείς γιά δολοφονία γυναίκας, συναγελάζεται μέ ἐκ περιτροπῆς νοσηλευόμενη, ἡ ὁποία «μπαινοβγαίνει» στό Ἵδρυμα, ὡς χρήστης οὐσιῶν. Σέ κανένα πολιτισμένο κράτος, σέ καμμία ψυχιατρική κλινική, δέν θά ὑπῆρχε αὐτή ἡ συγκατοίκηση.

Ἀσφαλῶς, ὁ διπολικός δολοφόνος κάτι εἶδε στήν ἄτυχη γυναῖκα, τῆς ἐπετέθη καί τῆς ἔκοψε τήν καρωτίδα μέ ἕνα κομμάτι ἀπό σπασμένο καθρέφτη!

Τώρα, φυσικά, θά ἀρχίσουν οἱ καταγγελίες ἐκ μέρους τῶν ἐργαζομένων. Θά μᾶς ποῦν (σωστά ἴσως) ὅτι «ἐμεῖς τά λέγαμε ἀπό καιρό», τά κανάλια καί οἱ ἐφημερίδες θά θυμηθοῦν ὅτι στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν ψυχικά ἄρρωστοι ἄνθρωποι, ὅτι ὑπάρχουν Ψυχιατρεῖα, ὅτι «δέν λειτουργεῖ τίποτε σωστά» κ.λπ.

Ὅλα αὐτά, σέ συνδυασμό μέ τό γεγονός ὅτι ὁ δράστης, καταματωμένος, ἔφυγε ἀπό τό Ψυχιατρεῖο σάν κύριος καί περιφερόταν ἐπί ὧρες στούς δρόμους, συνθέτουν τήν ζοφερή εἰκόνα τοῦ ὅλου θέματος τῶν ψυχικῶν παθήσεων καί τήν ἀντιμετώπισή τους ἀπό τήν Πολιτεία.

Τώρα, πολλοί θά ποῦν «καλά, ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τά φέρουμε βόλτα μέ τήν ὑγεία τῶν “γνωστικῶν” καί θά κοιτάξουμε τώρα τούς τρελλούς;». Ναί, μπορεῖ νά ἀκούγεται σκληρό, ἀλλά γιά τόν πολύ κόσμο, αὐτή εἶναι μιά πολύ γνωστική ἄποψη.

Δέν εἶναι, ὅμως, ἔτσι. Οἱ ἐποχές πού ζοῦμε –καί πού θά ζήσουμε– ἐπιθέτουν πολύ βάρος στούς ὤμους τῆς ψυχικῆς ὑγείας. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι τά ψυχοφάρμακα στήν Ἑλλάδα χρησιμοποιοῦνται πλέον πολύ πιό συχνά ἀπό τά ἀντιβιοτικά!

Τό «λεξοτανιλάκι γιά ὕπνο» εἶναι καθημερινότητα καί τό «πάρε βρέ κανά ζαναξάκι» ἀκούγεται παντοῦ.

Ἡ κατάθλιψη τῶν μνημονίων ἐπιδεινώθηκε μέ τόν ἀποκλεισμό τῆς πανδημίας καί ἔδεσε τό γλυκό. Ὅταν, λοιπόν, γύρω μας ἔχει διαμορφωθεῖ μιά κοινωνία καταθλιπτικῶν καί ἡ ψυχική ὑγεία βρίσκεται στό ναδίρ, ἕνα σοβαρό καί ὑπεύθυνο κράτος θά ἔστρεφε τήν προσοχή του πρός τόν συγκεκριμένο τομέα.

Στήν κοινωνία μας, ὅμως, τό γεγονός ὅτι ὁ δολοφόνος εἶναι διπολικός καί τό θῦμα ἦταν βαρύ περιστατικό τοξικομανίας, θά παίξει τόν ρόλο του, καί τό θέμα δέν θά μᾶς ἀπασχολήσει περισσότερο ἀπό μία-δύο ἡμέρες.

Κι ὅμως, αὐτό τό περιστατικό, θά πρέπει νά σημάνει συναγερμό, θά πρέπει νά κινητοποιήσει τούς ἁρμοδίους καί, ἐπί τέλους, τό κράτος ὀφείλει νά στραφεῖ καί νά στηρίξει τόν τομέα τῆς ψυχικῆς ὑγείας καί τῶν Ἱδρυμάτων τά ὁποῖα τήν φροντίζουν.

Τό ἔγκλημα στό Δαφνί πρέπει νά ἀφυπνίσει τούς ἔχοντες τήν εὐθύνη. Τό εἶπε καί τό τραγούδι: «Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι πολύ μεγάλο πρᾶγμα»…