Ἡ σκευωρία Δημοκρατικῶν – CIΑ γιά ὑπόγειες διαδρομές Τράμπ – Μόσχας

Μῦθος ἡ ρωσσική «ἀνάμειξις» στίς ἀμερικανικές προεδρικές ἐκλογές – Πῶς ἡ Χίλλαρυ Κλίντον ὀργάνωσε ἐπιχείρηση ἀντιπερισπασμοῦ γιά νά «φύγει» τό ἐνδιαφέρον τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά σκάνδαλά της – Τί ἀποκαλύπτει τό «National Interest»

• τοῦ Μανώλη Κοττάκη

ΤΟ ΠΡΩΤΟ πρᾶγμα πού μάθαμε μετά τίς ἀμερικανικές προεδρικές ἐκλογές ἦταν ὅτι τό διεθνές κίνημα τῶν ΛΟΑΤΚΙ ἦταν χρηματοδοτούμενο ἀπό τό ἀμερικανικό ὑπουργεῖο τῶν Ἐξωτερικῶν καί ὄχι μιά αὐθόρμητη πρωτοβουλία ὑπέρ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Μόλις ἀνεκόπη ἡ ροή τῆς χρηματοδοτήσεως πρός τά μέσα ἐνημερώσεως ὅλου τοῦ πλανήτη ἀπό τήν USAID (μεταξύ αὐτῶν πιθανόν καί ἑλληνικῶν) σταμάτησε αἴφνης καί ἡ πλύσις ἐγκεφάλου. Ἀκαριαῖα. Οὔτε ταινίες πού νά προβάλλονται οἱ ἰδιαιτερότητες εἴδαμε φέτος, οὔτε τόν Διόνυσο στήν Ἐπίδαυρο νά κρατάει τήν γνωστή πολύχρωμη σημαία, οὔτε πίνακες τοῦ Βρυζάκη ἀλλοιωμένους, ὥστε στήν θέση τῆς εὐγνωμονούσας Ἑλλάδος μέ τήν ἑλληνική σημαία νά εἶναι οἱ εὐγνωμονοῦσες μειονότητες μέ τήν πολύχρωμη σημαία, οὔτε Eurovision μέ πολύχρωμες σημαῖες καί non binary, τίποτε. Ξαφνικά μαῦρο. Μέχρι καί ὁ Πρωθυπουργός μας ἀνακάλυψε ὅτι τά φῦλα εἶναι δύο καί ὄχι ἑκατόν εἴκοσι δύο. Ἐνδιαφέρον…

Τό ὡραιότερο: ὁ τέως ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀμερικῆς κ. Μπλίνκεν ὁμολόγησε ὅτι ἔκανε εὐθεῖα παρέμβαση στίς κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος, τῆς Μαδαγασκάρης καί τοῦ Ἁγίου Μαρίνου γιά τήν ἀλλαγή τῆς νομοθεσίας τοῦ οἰκογενειακοῦ δικαίου καί τήν νομοθέτηση τοῦ γνωστοῦ γάμου. Ὁ στόχος νά ἀντικατασταθοῦν συμπαγῆ ἔθνη ἀπό ἀνίσχυρες ἀτομικότητες ἀπέτυχε.

Τό δεύτερο πρᾶγμα πού θά μάθουμε τώρα εἶναι πῶς καλλιεργήθηκε καί καλλιεργεῖται ὅλα αὐτά τά χρόνια ἡ προπαγάνδα γιά τήν ρωσσοφοβία. Ἦταν τό δεύτερο θεμελιῶδες συστατικό τῆς ἰδεολογικῆς πλατφόρμας τῶν Δημοκρατικῶν πού ἐφήρμοσε δουλικά, μέ πρώτη τήν κυβέρνησή μας, τό πολιτικό σύστημα καί τά προσκείμενα στούς Δημοκρατικούς ΜΜΕ στήν πατρίδα μας. Οἱ ἔρευνες πού διεξάγει ἡ κυβέρνησις Τράμπ, αὐτή τήν στιγμή στούς κόλπους τῆς CIA, ἀποκαλύπτουν ἐντυπωσιακά στοιχεῖα. Ὅπως ὅτι ἡ Χίλλαρυ Κλίντον πίεσε πάρα πολύ τήν ἡγεσία αὐτῆς τῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας ὥστε νά κατασκευάσει τήν εἴδηση ὅτι ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἐξελέγη τό 2016 μετά ἀπό ἰσχυρή ἀνάμειξη τοῦ ρωσσικοῦ παράγοντος στίς ἀμερικανικές ἐκλογές. Ἴσως ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί αἴφνης ἡ Κλίντον ὑποστηρίζει τήν ὑποψηφιότητα Τράμπ γιά τό Νόμπελ Εἰρήνης.

Τώρα πού ἀνοίγουν στόματα καί ὅλα γίνονται γνωστά, κάποιοι ὀφείλουν καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα νά κάνουν τήν αὐτοκριτική τους… Ἀντί ἄρθρου λοιπόν σήμερα θά μοιραστοῦμε μαζί σας ἕνα ἐνδιαφέρον κείμενο πού ἀναδημοσίευσε τό KReport ἀπό τήν ἐπιθεώρηση «National Interest» μέ τόν τίτλο «Ἕνα Σημεῖο Καμπῆς γιά τίς Ὑπηρεσίες Πληροφοριῶν». (Τό πρωτότυπο: A Turning Point for the Intelligence Community. National Interest.) 

Ἀφιερωμένο. Ἔχει ὡς ἑξῆς:

«Ἡ κυβέρνηση Τράμπ ἐπιδιώκει νά λογοδοτήσει ἡ κοινότητα πληροφοριῶν γιά τόν ρόλο της σέ μιά συντονισμένη πολιτική προσπάθεια παραπλάνησης τοῦ Κογκρέσου καί τῆς ἀμερικανικῆς κοινῆς γνώμης σχετικά μέ τίς σχέσεις τοῦ τότε προέδρου μέ τή Ρωσία. Ἀκόμα κι ἄν μεγάλο μέρος τῶν ἀποδείξεων παραμείνει διαβαθμισμένο, ἄν οἱ διώξεις δέν προχωρήσουν πέρα ἀπό κατηγορητήρια ἐνόρκων ἐπιτροπῶν καί ἄν τό κοινό κουραστεῖ ἀπό τήν ὑπόθεση, οἱ συνέπειες θά εἶναι βαριές. Πρόκειται γιά μιά ἐξέλιξη πού συμβαίνει μία φορά σέ μιά γενιά –ὅπως μέ τήν Ἐπιτροπή γιά τήν 11η Σεπτεμβρίου– ὅπου κορυφαῖοι ἀξιωματοῦχοι πληροφοριῶν (πρώην ἀλλά ἴσως καί ἐν ἐνεργείᾳ) θά κληθοῦν νά λογοδοτήσουν δημόσια. Τό μήνυμα εἶναι σαφές: Ἀκόμη καί μέσα στήν κοινότητα πληροφοριῶν, ἡ ἡγεσία σημαίνει προσωπική εὐθύνη. Δέν μπορεῖ πλέον κανείς νά κρύβεται πίσω ἀπό θεσμικές μεταρρυθμίσεις γιά νά ἀποφύγει τήν κριτική.

Συντονισμός καί Συμπαιγνία

Παρά τά πολλά ἔγγραφα πού πιθανότατα δέν θά ἀποχαρακτηριστοῦν ποτέ, λόγῳ τῆς ἀνάγκης προστασίας πηγῶν καί μεθόδων, ἕνα ξεκάθαρο μοτίβο προκύπτει ἀπό τά ντοκουμέντα πού ἔδωσε στή δημοσιότητα τό καλοκαίρι ἡ διευθύντρια Ἐθνικῶν Πληροφοριῶν, Tulsi Gabbard. Καί, μέχρι στιγμῆς, δέν ὑπάρχει ἔνδειξη ὅτι τά ἔγγραφα εἶναι ψευδῆ ἤ παραποιημένα.

Φαίνεται ὅτι ἡ ἐκστρατεία τῆς Χίλλαρυ Κλίντον, σέ συνεργασία μέ τό Ἵδρυμα Σόρος, ἐπιχείρησε νά ἀποσπάσει τήν προσοχή ἀπό τά δικά της σκάνδαλα, δημιουργῶντας ἕνα ψευδές ἀφήγημα περί “ρωσικῆς ἐμπλοκῆς”, μέ τήν προσδοκία ὅτι φιλικά προσκείμενοι ἀξιωματοῦχοι θά τό μετέτρεπαν σέ “πληροφοριακό δεδομένο”. Ἔτσι, ὁ τότε διευθυντής Ἐθνικῶν Πληροφοριῶν Τζαίημς Κλάπερ, μέ τή συνδρομή τοῦ ἐπί κεφαλῆς τῆς CIA, Τζόν Μπρέναν, καί τοῦ διευθυντῆ τοῦ FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, ἔσπευσε νά παράξει μιά ἐκτίμηση βασισμένη σέ ἀμφίβολες πληροφορίες, παρά τίς ἀντιρρήσεις ἀρκετῶν συναδέλφων τους. Αὐτή εἶναι ἡ ἁπλή καί ξεκάθαρη ἀνάγνωση τῶν στοιχείων πού ἔχουν δημοσιοποιηθεῖ.

Ἀπό ὅλα αὐτά καταρρέουν δύο βασικοί μῦθοι πού οἱ ὑπηρεσίες πληροφοριῶν προβάλλουν: Ὅτι εἶναι “ἀντικειμενική” καί “ἀπολιτική”. Πρόκειται γιά αὐταπάτες πάνω στίς ὁποῖες στηρίζεται ἡ ἀνάλυση πληροφοριῶν. Ναί, τά δεδομένα μπορεῖ νά εἶναι πραγματικά, ἀλλά κάθε πέρασμα σέ ἑρμηνεία ἐμπεριέχει ἀναπόφευκτα ὑποκειμενικότητα. Καί αὐτό δέν εἶναι ἀπαραίτητα κακό –ἀρκεῖ νά τό παραδεχόμαστε.

Ἐπί πλέον, γιά νά φτάσει κανείς σέ ἀνώτατα ἀξιώματα, ἡ πολιτική “ἑλκυστικότητα” εἶναι σχεδόν ἀπαραίτητη. Δέν διαφέρει πολύ ἀπό τίς ἐπιλογές σέ θέσεις ὅπως ὁ ὑπουργός Ἄμυνας ἤ ὁ ἀρχηγός τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ὅπου μετράει τόσο ἡ ἐμπειρία ὅσο καί οἱ πολιτικές σχέσεις.

Ἡ κουλτούρα μυστικότητας πού χαρακτηρίζει τίς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν μπορεῖ εὔκολα νά γεννήσει ἀλαζονεία καί ἀτιμωρησία στά ὑψηλά κλιμάκια. Δέν ἰσχύει αὐτό παντοῦ στόν κόσμο: Ὑπάρχουν ὑπηρεσίες πού ξέρουν ὅτι ἡ ἐξουσία τους ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἐμπιστοσύνη τόσο τῆς ἡγεσίας ὅσο καί τῆς κοινωνίας.

Ἡ ἀμερικανική κοινότητα πληροφοριῶν, ὅμως, ἔχει προωθήσει τήν ἰδέα ὅτι οἱ ἀποτυχίες ὀφείλονται κυρίως σέ τεχνικά ζητήματα –στήν ἀδυναμία διάκρισης “σήματος” ἀπό “θόρυβο”, ἤ σέ γνωστικές προκαταλήψεις. Αὐτό ὑπονοεῖ ὅτι μέ περισσότερη “ἐπιστημονική αὐστηρότητα” ἡ δουλειά τους θά εἶναι ἀλάθητη. Ὅμως τό φιάσκο τοῦ “Russiagate” δείχνει πώς ζοῦμε σέ μιά ἐποχή ὅπου ἡ ἀφήγηση μετράει ὅσο καί τά δεδομένα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι οἱ ὑπηρεσίες πληροφοριῶν, ὅπως καί τά ΜΜΕ ἤ τά think tanks, ἀσχολοῦνται ἐξ ἴσου μέ τήν “προώθηση ἀφηγημάτων” ὅσο καί μέ τήν ἐνημέρωση. Καί ἡ Ἀμερικανική κοινή γνώμη βλέπει καθαρά ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς κοινότητας πληροφοριῶν μπορεῖ –ὅταν τό ἐπιθυμεῖ– νά δημοσιοποιεῖ τεράστιο ὄγκο ὑλικοῦ, χωρίς νά κρύβεται πίσω ἀπό τήν “ταμπέλα” τῆς ἀπόρρητης πληροφορίας. Στό ἑξῆς, οἱ πολῖτες θά ἀπαιτοῦν τό ἴδιο καί ἀπό τίς ἑπόμενες κυβερνήσεις».