Ἡ Μεγάλη Τετάρτη τῶν ποιητῶν καί τό σήμερα

«Ὁλοένα οἱ κάκτοι μεγαλώνουν κι ὁλοένα οἱ ἄνθρωποι ὀνειρεύονται σά νά ’ταν αἰώνιοι. Ὅμως τό μέσα μέρος τοῦ Ὕπνου ἔχει ὅλο φαγωθεῖ καί μπορεῖς τώρα νά ξεχωρίσεις καθαρά τί σημαίνει κεῖνος ὁ μαῦρος ὄγκος πού σαλεύει. Ὁ λίγες μέρες πρίν ἀκόμη μόλις ἀναστεναγμός. Καί τώρα μαῦρος αἰῶνας»…

Ἡ Μεγάλη Τετάρτη στήν ποίηση τοῦ μεγάλου Ὀδυσσέα Ἐλύτη…

Γιατί δέν μποροῦμε πιά νά ἀνοίξουμε τίς αἰσθήσεις μας στίς μυρωδιές τῆς ἄνοιξης; Μά, ὑπάρχουν μυρωδιές ἤ τίς κατάπιε ὅλες ἡ ξύλινη γλῶσσα, οἱ ἀπελέκητοι «σχολιαστές», οἱ πετρωμένοι πολιτικοί, οἱ ἄτολμοι καί ἀφανεῖς ποιητές, οἱ τρομαγμένοι καί ρημαγμένοι πολῖτες;

Ποῦ πῆγε ὅλη ἐκείνη ἡ εὐωδιά πού σοῦ ἐρχόταν χωρίς νά χρειαστεῖ νά καταφύγεις σέ σπρέι καί ἐπιχρίσματα; Ποῦ πῆγαν ἐκεῖνα τά λαμπερά μάτια, τά ἔντονα κόκκινα, ἀπό τά κεράσια καί τά φιλιά, χείλη; Πῶς τά ἀφήνουμε ὅλα νά ξεραθοῦν σέ μιάν ἄνυδρη καί χωρίς ποιητές κοινωνία;

Πῶς ἔχουμε δεχθεῖ νά μᾶς κουμαντάρουν ἀναίσθητοι καί δίχως δροσιά συμφεροντολόγοι καί ἄκαμπτα καί σιδερένια ἀφεντικά;

Πῶς ξεχάσαμε τόσο γρήγορα ὅτι κι ἐμεῖς ἀπό πατέρα καί μάνα προήλθαμε κι ὄχι ἀπό μιά ἐκκολαπτική μηχανή, πού βγάζει ἐντεταλμένους καί σαλτιμπάγκους, ἕτοιμους νά ἀλλάξουν ἄποψη ἀνάλογα μέ τό ποῦ φυσάει ὁ ἄνεμος ἤ μέ τό ποῦ φυσάει τό ποῦρο του ὁ σκοτεινός ἐντολοδόχος καί χορηγός;

Μιά Μεγάλη Ἑβδομάδα κάθε χρόνο εἶχαν σημαδέψει στά ἡμερολόγια οἱ προπάτορές μας, οἱ προκάτοχοι αὐτῆς τῆς φλούδας ἐδάφους σέ μιάν ἄκρη τῆς Λεκάνης, κι αὐτή τήν ἰσοπεδώνουμε κάθε χρόνο καί πιό πολύ.

Κι ἀντί γιά ἐκεῖνο ἔρμο τό Μεγάλο Εὐχέλαιο καί τό μύρο στά χέρια καί τό μέτωπό μας, τρέχουμε σάν τά κατσίκια νά προλάβουμε. Νά προλάβουμε τί, ἄραγε; Οὔτε αὐτό δέν ἔχουμε πιά καιρό νά σκεφθοῦμε. Τί νά προλάβουμε;

Ἐμεῖς, πού παινευτήκαμε πώς δέν γνωρίσαμε πόλεμο καί κακουχία, ἐμεῖς εἴμαστε ἐκεῖνοι πού μπάσαμε τόν πόλεμο στήν ψυχή μας, στήν ἐργασία μας, στίς καθημερινές μας σχέσεις, στά σχολεῖα, στά σωματεῖα, παντοῦ!

Γιατί νά μήν ὀρέγονται πολέμους οἱ μεγάλοι, ὅταν ἐμεῖς, οἱ μικροί, ἔχουμε φτιάξει μιά χαρά τό πρόπλασμά του;

Μιά Ἑβδομάδα μᾶς εἶχαν ἑτοιμάσει οἱ προκάτοχοι, γιά νά στρωθοῦμε χάμω καί νά σκεφθοῦμε τίς περασμένες πενῆντα μιά ἑβδομάδες, γιά νά ψελλίσουμε τήν μαγική λέξη: «Ἀναθεώρηση». Κανείς σήμερα δέν ἀναθεωρεῖ, κανείς δέν κοιτάζει νά βρεῖ τά λάθη του, παρά τρέχει σάν τόν τρελλό γιά νά κάνει καινούργια, πιό μεγάλα, πιό φανταχτερά.

Πόσο ἁπλᾶ εἶναι τά πράγματα ὅταν μπορεῖς νά βρεῖς τόν χρόνο νά τά σκεφθεῖς. Καί πόσο δύσκολο εἶναι νά σκεφθεῖς ὅταν δέν μπορεῖς οὔτε λεπτό νά βγεῖς ἀπό τόν ξέφρενο ρυθμό τῶν ἀλαλαγμῶν καί τόν ἀφόρητο θόρυβο τῶν κυμβάλων, πού χτυποῦν ὁλόγυρά σου οἱ κάθε λογῆς νταουλιέρηδες!

Ποῦ πῆγαν οἱ ποιητές; Ποῦ πέταξαν οἱ σύγχρονοι Εὐαγγελιστές, πού κάθε Μεγάλη Ἑβδομάδα μᾶς χτυποῦσαν τήν πόρτα;

«Ὅμως τό μέσα μέρος τοῦ Ὕπνου ἔχει ὅλο φαγωθεῖ καί μπορεῖς τώρα νά ξεχωρίσεις καθαρά τί σημαίνει κεῖνος ὁ μαῦρος ὄγκος πού σαλεύει

Ὁ λίγες μέρες πρίν ἀκόμη μόλις ἀναστεναγμός»…