Δέν θά μπορέσω ποτέ νά καταλάβω τί στήν εὐχή ὑπάρχει μέσα στόν ἐγκέφαλο ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων!
Βαρέθηκα τήν «μίρλα», τό «εἴμαστε ἡ χειρότερη χώρα», τό «καί γιατί νά μείνουν στήν Ἑλλάδα οἱ νέοι;», τό «οἱ ἄλλοι τά κάνουν ὅλα καλύτερα», τό «Ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει στούς Ἕλληνες», ἀλλά χωρίς –ἀπό μέρους τους– ὑποχρεώσεις…
Βαρέθηκα τήν καθημερινή γκρίνια γιά ὅποιον κυβερνᾶ, ἀλλά δέν μᾶς ἀρέσει. Καί δέν ἀναφέρομαι σέ κριτική, ἀλλά σέ «γκρίνια», ἡ ὁποία, πλέον, καλλιεργεῖται καί ὡς μέθοδος, ἔχει γίνει καί «κατεύθυνση» στά δῆθεν «μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως». Κατεύθυνση καθοδηγούμενη ἀπό πολλούς, κατ’ ἐξακολούθηση «γκρινιάρηδες», πού ἔχουν γεννηθεῖ «ἀδικημένοι»…
Ὄχι, σέ καμμία περίπτωση δέν θά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι στήν Ἑλλάδα «ὅλα πᾶνε καλά», ἀλλά, δόξα τῷ Θεῶ, ἔχουμε ἀνοιχτά τά μάτια μας καί βλέπουμε τί συμβαίνει παγκοσμίως. Βαρέθηκα ἐπίσης ἐκείνους τούς Ἕλληνες πού τούς ἑνώνει τό «σπόρ» νά κυνηγοῦν κρουζιερόπλοια γιά νά «κάνουν ἀντίσταση», ἐνῷ κλείνουν τά μάτια σέ ὅσα τρομερά κάνει ἡ «δική τους πλευρά».
Ἔχω ταξιδέψει σέ ὅλο τόν κόσμο καί «Πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καί νόον ἔγνων», γιά νά μνημονεύσουμε καί τόν πάντοτε ἐπίκαιρο Ὅμηρο. Αὐτό, ὅμως, τό δικό μας κακό, δέν τό εἶδα πουθενά.
Βαρέθηκα ὅλους αὐτούς πού κάθε χρόνο ζητοῦν νά καταργηθοῦν οἱ παρελάσεις ὡς «μιλιταριστικό ἀπομεινάρι», ἀλλά ἐπιδοκιμάζουν τήν παρέλαση τοῦ «Ἄθενς πράιντ», τρομάρα μας! Βαρέθηκα ἐκείνους πού ξυπνοῦν μέ τό «ἀνάθεμα» καί κοιμοῦνται καθυβρίζοντας συλλήβδην τούς θεσμούς καί τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας, τό ὁποῖο διαμορφώνεται μέ τήν ψῆφο μας.
Εἰλικρινά, αὐτό τό κακό, τῆς συνεχοῦς ἀμφισβητήσεως τῶν πάντων, τῆς χωρίς διακοπή ἀπαξιώσεως τῆς ἴδιας μας τῆς πατρίδας ἀπό τούς ἴδιους της τούς πολῖτες, δέν τό εἶδα σέ καμμία χώρα, ἀπό τίς τόσες καί τόσες πού ἔχω ἐπισκεφθεῖ.
Συνωμοσιολογία, ἀρνητισμός, ἀμφισβήτηση, ἐπιδοκιμασία τοῦ «ὅ,τι κάνουν οἱ ἄλλοι» καί ἀποδοκιμασία τοῦ «ὅ,τι κάνουμε ἐμεῖς». Συμπαράσταση σέ ὅποιον δέν σέβεται τούς νόμους, «ἀντίσταση» κατά κάθε Ἀρχῆς, ἀπαξίωση τῶν θεσμῶν, εἶναι πλέον ἡ δική μας καθημερινότης.
Θυμᾶμαι, στήν Νορβηγία, στά μέσα τοῦ ’70, πρίν ἡ χώρα ἀξιοποιήσει τόν ὀρυκτό της πλοῦτο, πού ἀπό τήν προπαραμονή τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς, τήν 17η Μαΐου, κάθε σπίτι εἶχε ὑψωμένη τήν σημαία καί ἡ χώρα γιόρταζε ἑνωμένη, πανηγυρικά καί μέ δύναμη.
Ἐδῶ, βάζεις σημαία στό μπαλκόνι σου καί φοβᾶσαι μήν χαρακτηρισθεῖς «ἀκροδεξιός», «ἐθνικιστής» καί ἕνα σωρό ἄλλες βλακεῖες…
Βαρέθηκα ἐπίσης νά ἐνημερώνομαι ἀπό γκρινιάρηδες καί ἀπολύτως κατευθυνόμενους ἀπό ποικίλα συμφέροντα «ξερόλες», πού ὁμιλοῦν ἐπί παντός τοῦ ἐπιστητοῦ, ἀλλά δέν στρώνονται νά διαβάσουν πέντε πράγματα καί μιλοῦν γιά «θαλάσσια πάρκα», ἔχοντας στό μυαλό τους τό πάρκο τῆς γειτονιᾶς τους.
Μά, δέν μπορεῖ νά γίνονται σ’ αὐτή τήν χώρα ὅλα λάθος ἐπειδή κυβερνᾶ ὁ «τάδε» καί ὅταν ἀναλάβει ὁ «δεῖνα» νά ἀκούγεται πάλι τό ἴδιο μοτίβο. Κάτι δέν πάει καλά.
Δέν μπορεῖ νά «μᾶς φταῖνε ὅλα». Δέν μπορεῖ νά βρίζουμε τό κράτος «πού δέν κάνει τίποτα» καί τήν ἴδια ὥρα νά παρκάρουμε σέ χῶρο πού εἶναι μόνο γιά ΑμεΑ! Δέν μπορεῖ νά «μήν πηγαίνει τίποτα καλά» καί νά πηγαίνουμε διακοπές στό Ντουμπάι. Δέν μπορεῖ, «κάπου, κάτι» δέν γίνεται σωστά. Δέν μπορεῖ νά φταῖνε «ὅλοι» καί τό «ὅλοι» νά εἶναι «οἱ ἄλλοι»…
Τό εἶπε, ἐξ ἄλλου, καί ὁ μέγας Κώστας Βάρναλης: «Φταίει τό ζαβό τό ριζικό μας! Φταίει ὁ Θεός πού μᾶς μισεῖ! Φταίει τό κεφάλι τό κακό μας!Φταίει πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα τό κρασί! Ποιός φταίει; Ποιός φταίει; Κανένα στόμα δέν τό ’βρε καί δέν τό ’πε ἀκόμα»…
Μ.Η.Τ. 232122