Ἐν ὄψει Σαββατοκύριακου, προσπάθεια διαφυγῆς

Σηκώθηκα τό πρωί μέ καλή διάθεση, κάτι πού δέν συμβαίνει καί τόσο συχνά.

Ἦλθε ζεστός ὁ πρωινός καφές, μέ δυό φρυγανιές, μήπως καί χάσουμε ὀλίγον ἀπό τό περιττεῦον βάρος, τελείωσα τίς ἀπαραίτητες διατάσεις (νά μήν σκουριάσουμε, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Σπῦρος Ράνης) καί κάθισα στήν πολυθρόνα ἐμπρός στόν ὑπολογιστή.

Ἕνα μήνυμα τοῦ φίλτατου Δημήτρη Μανιάτη, πού παρέμεπε στήν περίφημη συναυλία τοῦ Διονύση Σαββόπουλου στό Μέγαρο Μουσικῆς Θεσσαλονίκης τό 2023, μέ ὁδήγησε σέ ἐκεῖνα τά μονοπάτια πού μόνο ὁ μέγας Διονύσιος ὁ μελωδός μπορεῖ νά σέ ὁδηγήσει πρωί-πρωί, σχεδόν μέ τό ξημέρωμα…

Κι ὕστερα, ἀφέθηκα στίς θεῖες μουσικές τοῦ ἀλησμόνητου, κορυφαίου δημιουργοῦ Ἔνιο Μορικόνε, τοῦ ὁποίου οἱ δημιουργίες γιά τόν κινηματογράφο μιλοῦν κατ’ εὐθεῖαν στήν καρδιά. Κι ἔτσι, μέ τήν μελωδία ἀπό τό «Σινεμά ὁ Παράδεισος», πού κάνει τά μάτια νά ὑγραίνονται καθώς φέρνει στό μυαλό ἐκείνη τήν ἐκπληκτική σκηνή τοῦ φινάλε, ἐπιχείρησα νά προσγειωθῶ στήν πραγματικότητα καί νά μελετήσω τήν ἐπικαιρότητα. Εἶχε προηγηθεῖ ἕνα ὄμορφο βράδυ στήν φιλόξενη οἰκία τῆς Ἑλένης Δαλακούρα, μέ παρέα ἐξαιρετική (ἐκπληκτικός ὁ ἦχος τοῦ «ὄρθιου» Steinway πιάνου, μέ τά πλῆκτρα νά μοιάζουν μέ λεωφόρο), καί ἡ διάθεση ἦταν μιά χαρά…

Μιά ματιά στά πρωτοδέλιδα τῶν ἐφημερίδων εἶναι ἀρκετή γιά νά σέ πιάσει ἀπό τόν γιακᾶ καί νά σοῦ πεῖ «καλά μᾶς ἔπαιξες χθές Χατζιδάκι καί Μίκη στό πιάνο, ἀπόλαυσε τώρα τήν σκληρή καθημερινότητα».

Ἑκών-ἄκων, λοιπόν, διαβάζεις τούς τίτλους τῶν πρώτων σελίδων καί διαπιστώνεις ὅτι ἡ ἐπικαιρότητα ἔχει πολλά πρόσωπα, σχεδόν πάντα θυμωμένα καί συνοφρυωμένα. Πολύ δύσκολα, βρέ παιδί μου, θά βρεῖς μιά καλή εἴδηση στά πρωτοσέλιδα τῶν ἑλληνικῶν ἐφημερίδων. Δημοσκοπήσεις, σκληροί χαρακτηρισμοί καί μιά συνεχής «μίρλα», πού σοῦ θυμίζει μόνο τά «στραβά» (καί εἶναι, πράγματι, πολλά) αὐτῆς τῆς πατρίδας.

Κι ἐσύ, πού πέρασες ἕνα ὄμορφο βράδυ καί πού ἤδη, μέ ἕναν δυνατό πρωινό καφέ καί μέ τίς ὑπέροχες μουσικές, ἔχεις προετοιμασθεῖ γιά μιά ἤρεμη καί τρυφερή εἰσαγωγή στό ἐπερχόμενο Σαββατοκύριακο, ἀκοῦς τήν σκληρή φωνή τοῦ κυβερνήτη τῆς γαλέρας, πού φωνάζει «τά κεφάλια μέσα καί τραβᾶτε κουπί»…

Ὅσα χρόνια θυμᾶμαι τήν ζωή μου ἐντός τοῦ δημοσιογραφικοῦ χώρου, τό «τραβᾶτε κουπί» εἶναι ἡ πλέον συνηθισμένη παρότρυνση. Καί, φυσικά, ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νά κωπηλατεῖς σέ μιά γαλέρα ἤ μιά τριήρη καί ἄλλο σέ μιά βαρκούλα, πού ἀνοίγεται στόν Σαρωνικό γιά ψάρεμα.

Οὕτως ἐχόντων, λοιπόν, τῶν πραγμάτων, βρέθηκα πάλι στόν φαιό κόσμο τῆς «ἐπικαιρότητος» καί τῶν «εἰδήσεων». Ἀπό τήν συνέντευξη τῆς Κίμπερλυ Γκίλφοϊλ στήν ἀγαπημένη θυγατέρα τοῦ συμμαθητοῦ μου, τήν

Μαρία Σαράφογλου, μέχρι τήν νίκη του Παναθηναϊκοῦ ἐπί τῆς κραταιᾶς Ρεάλ στήν Μαδρίτη καί τήν ἐπικείμενη «μονομαχία» Μητσοτάκη-Ἀνδρουλάκη στό Κοινοβούλιο μέ φόντο τήν ἀκρίβεια καί, ἴσως, τά περί τῶν «ἐγκλημάτων τιμῆς» στήν γενέθλια γῆ καί τῶν δυό.

Ἐν ριπῇ, ἀποφάσισα νά γυρίσω στίς μουσικές καί ἀφέθηκα στό «Χαμόγελο τῆς Τζοκόντας», ἀκούγοντας τό κομμάτι «Ὅταν ἔρχονται τά σύννεφα». Διότι ἔρχονται, χωρίς ἀμφιβολία. Καί ἴσως θά εἶναι ἰδιαιτέρως πυκνά…