Ἀπό τήν «σινιέ» στήν «θεοσεβούμενη» τυραννία

Φυσικά καί εἶναι δύσκολο νά συμφωνεῖ κανείς –πόσῳ μᾶλλον νά ἐπιχαίρει– μέ ἕναν πόλεμο, μέ βομβαρδισμούς ἐναντίον ἀμάχων καί τουριστῶν, μέ δολοφονίες πολιτικῶν, μέ ὅλα, τέλος πάντων, πού συμβαίνουν αὐτό τόν καιρό στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ἐκεῖνο, ὅμως, πού δέν μποροῦμε νά καταλάβουμε εἶναι ἡ ἐμμονή κάποιων (καί φίλων μας) «προοδευτικῶν» νά ἰσχυρίζονται ὅτι «μιά χαρά περνοῦσαν στό Ἰράν».

Ἀσφαλῶς, δέν ἔχουν δικούς τους ἀνθρώπους ἐκεῖ, δέν ἔχουν φίλους πού τό ἔσκασαν ἀπό τήν πατρίδα τους γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό ἕνα τυραννικό καθεστώς, δέν ἔχουν πληροφορηθεῖ τά σκάνδαλα κι τίς ρεμοῦλες τῶν Φρουρῶν τῆς Ἐπανάστασης, μέ τόν λαό νά δυσκολεύεται νά τά βγάλει πέρα, ἐνῷ ἡ μεγάλη παρέα τῶν κομματικῶν φίλων «περνάει ζωή καί κότα». Δέν ἔχουν ἀκούσει γιά τίς ἐλλείψεις καθημερινῶν ἀγαθῶν (καί πρίν ἀπό τόν πόλεμο), ἀλλά καί γιά τίς χαμηλές ἀποδοχές, ἐν συγκρίσει μέ ἐκεῖνες πού εἰσπράττουν οἱ καθεστωτικοί, ἐνῷ οἱ «ἱερωμένοι» κάνουν περιουσίες στό ἐξωτερικό!

Μέ δυό λόγια, οἱ δημοκρατικοί Πέρσες θεωροῦν ὅτι ἀπό τήν «σινιέ» τυραννία τοῦ Σάχη πέρασαν στήν «θεοσεβούμενη» τυραννία» τῶν μουλάδων.

Πῶς, λοιπόν, μπορεῖς νά συμφωνήσεις μέ ἕνα καθεστώς πού, στίς διαδηλώσεις τῶν πολιτῶν κατά τῆς ἀνέχειας καί τῶν ἀντιδημοκρατικῶν μέτρων, στέλνει ἀσθενοφόρα, μέσα ἀπό τά ὁποῖα οἱ Φρουροί πυροβολοῦν τούς διαδηλωτές στό ψαχνό;

Μέ καταδιωκτικές Ἀρχές ὅπως τήν τρομερή «Ἀστυνομία ἠθῶν», ἡ ὁποία ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά συλλάβει μιά γυναῖκα πού δέν φορᾶ ἤ πού δέν φορᾶ σωστά τήν «μαντήλα» ἤ ἕναν ἄνδρα ὁ ὁποῖος φορᾶ «βερμούδα» ἤ πουκάμισο μέ κοντά μανίκια;

Φυσικά, ὑπάρχει πάντα ἕνα σοβαρό θέμα. Μπορεῖ νά παρεμβαίνει ἕνα τρίτο κράτος προκειμένου νά ἀνατραπεῖ τό καθεστώς μιᾶς ἄλλης χώρας;

Ἐδῶ, πρέπει νά θυμίσουμε ὅτι, τόν καιρό πού εἴχαμε στήν χώρα μας συνταγματική ἐκτροπή καί στρατιωτικές κυβερνήσεις, οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ προσέφευγαν στούς ξένους ἡγέτες καί ζητοῦσαν ἐπιμόνως τήν παρέμβασή τους.

Ἄς μήν ξεχνᾶμε τό πῶς πανηγυρίζαμε ὅταν μαθαίναμε ὅτι ξένες κυβερνήσεις ἤ τό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης καταδίκαζαν τό καθεστώς τῆς Ἑπταετίας. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἀκούγαμε, μετά φόβου Θεοῦ, ξένους ραδιοφωνικούς σταθμούς γιά νά μαθαίνουμε τί γινόταν στήν πατρίδα μας, στήν ὁποία ἡ λογοκρισία «ἔκοβε» τά πάντα!

Ἐν κατακλεῖδι, καλές εἶναι οἱ ἀντιρρήσεις πρός τά κίνητρα τοῦ πολέμου στήν Μέση Ἀνατολή, καλές εἶναι οἱ διαμαρτυρίες γιά τούς βομβαρδισμούς, οἱ καταγγελίες γιά τυχόν ἀκρότητες, οἱ διαδηλώσεις ὑπέρ τῆς εἰρήνης. Ἀλλά ἄς μήν λησμονοῦμε ὅτι, αὐτή τήν στιγμή, ἕνα τυραννικό καθεστώς βομβαρδίζει χῶρες πού δέν ἔχουν καμμία ἀνάμιξη στόν πόλεμο, μόνο καί μόνο γιά νά δημιουργήσει χάος στήν περιοχή.

Ἄς μήν λησμονοῦμε ἐπίσης ὅτι τό βάρβαρο, ὀπισθοδρομικό θεοκρατικό καθεστώς τοῦ Ἰράν (ἡ πιό βάρβαρη ἰσλαμική «δημοκρατία») ἔχει θέσει ἀπροκαλύπτως ὡς κύριο στόχο τήν ἐξαφάνιση ἑνός ἄλλου κράτους ἀπό τόν χάρτη!

Εὐχή ὅλων μας εἶναι νά τελειώσει σήμερα κιόλας ὁ πόλεμος. Κανείς δέν μπορεῖ νά χαίρεται μέ τήν καταστροφή. Μακάρι νά τελειώσει καί νά ὑπάρξει στό Ἰράν μιά κανονική ζωή, μέ μιά κανονική διακυβέρνηση.