Ἀναζητῶντας, ἐπί ματαίῳ, τό Διεθνές Δίκαιο

Πολύ θά ἐπιθυμούσαμε νά μάθουμε τί εἶναι τελικῶς αὐτό τό «Διεθνές Δίκαιο» καί πῶς, πότε καί ἀπό ποιόν ἐφαρμόζεται, ἐπιβάλλεται ἤ ὅ,τι ἄλλο, τέλος πάντων.

Ἄς μᾶς συγχωρήσετε γιά τήν ἀπορία μας, ἀλλά, χρόνια τώρα, ἀκοῦμε γιά «τά ψηφίσματα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν τά ὁποῖα ἡ Τουρκία πρέπει νά σεβασθεῖ ὡς πρός τό ζήτημα τῆς Κύπρου», ἀκοῦμε γιά τό «Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης» (ἀλήθεια, πόσο θά πλήττουν ἐκεῖ οἱ δικαστές), ἀκοῦμε γιά τήν «ἐφαρμογή καί τήρηση τῶν κανόνων τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου», ἀλλά φῶς, νά μᾶς συμπαθᾶτε, δέν βλέπουμε πουθενά!

Ἀλήθεια, ποιά ἦταν ἡ ἄποψη ὅσων ἐπιτίθενται (σωστά, ἴσως) στόν πρόεδρο τῶν ΗΠΑ γιά τήν «καταπάτηση τῶν κανόνων τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου» ὅταν ὁ Ἐτζεβίτ εἰσέβαλε στήν Κύπρο (κάποιος, βεβαίως, εἶχε μιλήσει στόν ΟΗΕ, εἶχε ἀναφερθεῖ σέ «εἰσβολή ξένων δυνάμεων» καί εἶχε ἀνοίξει τήν πόρτα στίς «Ἐγγυήτριες Δυνάμεις») καί δολοφονοῦσε γυναῖκες, ἄνδρες καί παιδιά;

Ποῦ ἦταν τό Διεθνές Δίκαιο ὅταν οἱ Ρῶσσοι δολοφονοῦσαν κόσμο καί κοσμάκη στήν Τσετσενία; Πόσο ἐφαρμόσθηκαν οἱ διατάξεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου στήν Ρουάντα, στήν Μπιάφρα, στό Σουδάν, στήν Ἀνγκόλα, στήν Αἰθιοπία, τό Ζαΐρ, στό Κονγκό, στήν Μοζαμβίκη, στό Ἰράκ, στήν Συρία, στήν Σομαλία, στό Θιβέτ ἤ στήν Νότιο Ἀφρική;

Ποῦ ἦταν οἱ «προοδευτικοί» πού σήμερα ἀναθεματίζουν (ὀρθῶς, ἴσως) τόν Τράμπ, ὅταν ὁ Πούτιν εἰσέβαλε στήν Οὐκρανία; Ποῦ ἦταν τό Διεθνές Δίκαιο ὅταν οἱ Ἀζέροι εἰσέβαλλαν στήν Ἀρμενία;

Δηλαδή χρειάζεται νά ἔχεις «μυαλό-ξυράφι» γιά νά ἀντιληφθεῖς ὅτι ἐδῶ καί δεκαετίες ὅλα τά περί τοῦ «Διεθνοῦς Δικαίου» καί «τῶν ψηφισμάτων τοῦ ΟΗΕ» ἔχουν πάει περίπατο καί ἐπικρατεῖ διεθνῶς ὁ Νόμος τοῦ Ἰσχυροτέρου;

Θά πεῖτε τώρα «καί πρέπει νά τό ἀφήσουμε ἔτσι τό πρᾶγμα;». Φυσικά καί δέν πρέπει, ἀλλά τί μπορεῖ νά πράξει ἡ Ἑλλάς, τῆς ὁποίας ὁ πληθυσμός συρρικνώνεται συνεχῶς, ἡ ὁποία δέχεται «ἀναίμακτη εἰσβολή» ἀπό τούς περίφημους «πρόσφυγες» προερχομένους ἀπό χῶρες πού δέν ἔχουν πόλεμο; Νά βγεῖ ὁ πρωθυπουργός στό μπαλκόνι καί νά ἀνεμίζει τίς σημαῖες τῆς Βενεζουέλας ὅπως κάνουν κάποιοι πού ἔχουν ὑψώσει κατά καιρούς ὅλες τίς σημαῖες τῶν ἁπανταχοῦ «ἀδικημένων», ἀλλά ἔχουν ξεχάσει καί τό χρῶμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας;

Ὅταν ἔχεις γύρω σοὒ τά ἁρπακτικά νά πετοῦν σέ χαμηλό ὕψος, καλό θά εἶναι –ὄντας μικρός– νά ἀναζητᾶς καί νά βρίσκεις συμμάχους. Τά ὑπόλοιπα, τά ἀκούομεν βερεσέ.

Καλές εἶναι οἱ ἀναλύσεις, οἱ βαθυστόχαστοι συλλογισμοί καί ἡ ἀναφορά σέ «κιτάπια» καί «ἄγραφους Νόμους». Ἡ οὐσία, ὅμως, ποιά εἶναι; Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ὁ κύριος Τράμπ ἀπήγαγε τόν πρόεδρο τῆς Βενεζουέλας καί οἱ λοιπές «μεγάλες δυνάμεις» τοῦ εἶπαν ἕνα ἀχνό «σάν δέν ντρέπεσαι, παλιόπαιδο» καί ἐπέστρεψαν στό καβούκι τους!

Ἄλλα λόγια, δηλαδή, ν’ ἀγαπιόμαστε! Καθ’ ὅτι ὁ μέν Βλαδίμηρος ἔχει ἤδη κάνα ἑκατομμύριο νεκρούς (ἐκεῖ πού λογάριαζε ὅτι θά ἔπινε καφέ στό Κίεβο σέ ἕνα μῆνα κι ἔχουν περάσει σαράντα) ὁ δέ Σί-Τζί ἔχει τά δικά του, καθώς βλέπει ὅτι χάνει τά «κονέ» του στή Νότιο Ἀμερική καί ἀντιλαμβάνεται ὅτι σειρά θά ἔχει ἡ Ἀφρική.

Κατά τά λοιπά, ἐμεῖς ἀνήκομεν –ὀρθῶς– εἰς τήν Δύσιν, ἀλλά ἡ Δύση δέν αἰσθάνεται πολύ καλά τόν τελευταῖο καιρό.

Ἀναμονή, λοιπόν, καί αὐτοσυγκράτηση, μέχρι νά δοῦμε τί θά δείξει ὁ ἀνεμοδείκτης στήν ταράτσα μας…