Τό μεγάλο στοίχημα γιά τήν Εὐρώπη

Ἡ πολιτική ἀριθμητική στήν Εὐρώπη ἔχει πρό πολλοῦ παύσει νά ὑπακούει στούς κανόνες τῆς κλασσικῆς γεωμετρίας.

Ἐκεῖ ὅπου ἄλλοτε ὑψώνονταν ἀδιαπέραστα τείχη καί «ὑγειονομικές ζῶνες», τώρα διαγράφονται εὔθραυστες γέφυρες, κτισμένες μέ τά ὑλικά τῆς πολιτικῆς ἐπιβιώσεως καί τοῦ καθαροῦ ρεαλισμοῦ.

Τό ἐσωτερικό τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, τῆς μεγαλύτερης πολιτικῆς δυνάμεως στό Εὐρωκοινοβούλιο, θυμίζει πλέον ναρκοπέδιο.

Ἀπό τήν μία πλευρά, ὀρθώνεται ἡ σχολή τῆς «προσαρμογῆς»: Ἡγέτες πού παρατηροῦν τούς ἀριθμούς νά μετατοπίζονται ἐπικινδύνως πρός τά δεξιά καί ἐπιλέγουν τήν διορθωτική τροχιά – εἴτε ἐνσωματώνοντας τήν σκληρή ἀτζέντα στό δικό τους ἀφήγημα εἴτε νομιμοποιῶντας τήν συνύπαρξη στό πλαίσιο τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας. Ἀπό τήν ἄλλη, ὑπάρχουν οἱ θεματοφύλακες τῆς κεντροδεξιᾶς ὀρθοδοξίας, οἱ ὁποῖοι προειδοποιοῦν ὅτι ἡ σταδιακή διολίσθησις πρός τήν σκληρή Δεξιά ἀλλοιώνει τίς παραδοσιακές κεντροδεξιές ἀξίες καί, κυρίως, ἀπομακρύνει τούς μετριοπαθεῖς ψηφοφόρους τοῦ Κέντρου.

Τά μηνύματα ἐκ τοῦ πεδίου εἶναι κάτι παραπάνω ἀπό σαφῆ. Ἡ γερμανική κάλπη ἄφησε ἤδη τό ἀποτύπωμά της, ἀλλά εἶναι ἡ γαλλική Γερουσία πού προσέφερε τήν πλέον ἀποκαλυπτική εἰκόνα. Ἡ συγκρότησις αὐτονόμου κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος ἀπό τόν Ἐθνικό Συναγερμό τῆς Μαρίν Λέ Πέν –μέ 14 πλέον ἕδρες– δέν εἶναι ἁπλῶς μιά ἀριθμητική νίκη. Εἶναι ἡ ἀπόδειξις μιᾶς βαθειᾶς, ἀθορύβου διεισδύσεως στόν ἱστό τῆς γαλλικῆς ἐπαρχίας, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκλέκτορες τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, παραδοσιακῶς συντηρητικοί καί μετριοπαθεῖς, ἀπεφάσισαν νά ἄρουν τίς ἐπιφυλάξεις τους. Ἡ θεσμική αὐτή ἑδραίωσις, ἐν συνδυασμῷ πρός τίς δημοσκοπικές πτήσεις τῆς Λέ Πέν, ἐν ὄψει τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν τῆς ἀνοίξεως, μετατρέπει τήν Ἀκροδεξιά ἀπό ὑπολογίσιμο διαμαρτυρία σέ ρυθμιστή τῶν ἐξελίξεων.

Στό Στρασβοῦργο, ἡ θεωρία κατέστη ἤδη πρᾶξις. Ἡ πρόσφατος ψηφοφορία (τόν περασμένο Ἰούνιο) γιά τόν νέο Κανονισμό Ἐπιστροφῶν ἀπεκάλυψε τήν νέα γεωγραφία τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου. Τό ΕΛΚ δέν ἐδίστασε νά συγχρονίσει τόν βηματισμό του μέ ὅλο τό φάσμα τῆς δεξιᾶς πολυδιασπάσεως, τούς Εὐρωπαίους Συντηρητικούς καί Μεταρρυθμιστές –τά κόμματα τῆς Μελόνι–, τούς «Πατριῶτες γιά τήν Εὐρώπη» –τό κόμμα τοῦ Ὀρμπάν καί τῆς Λέ Πέν–, ἀκόμη καί μέ τήν «Εὐρώπη τῶν Κυριάρχων Ἐθνῶν» – τήν ὁμάδα τοῦ γερμανικοῦ AfD. Ἀντιθέτως, οἱ Σοσιαλιστές, οἱ Πράσινοι καί ἡ Ἀριστερά κατεψήφισαν τό κείμενο, καταγγέλλοντας «ἀνθρωπιστική ὀπισθοδρόμηση» καί παραβίαση θεμελιωδῶν δικαιωμάτων.

Ὁ ἐπί κεφαλῆς τοῦ ΕΛΚ, Μάνφρεντ Βέμπερ, καλεῖται τώρα νά ἰσορροπήσει σέ ἕνα τεντωμένο σκοινί, σχεδιάζοντας τήν στρατηγική «Win2029», ἐν ὄψει τῶν ἐπερχομένων εὐρωεκλογῶν. Ἡ ἀπόπειρα διαχωρισμοῦ τῆς «συστημικῆς» Δεξιᾶς ἀπό τίς πιό ἀκραῖες φωνές ὁμοιάζει μέ λεπτή ἄσκηση, ὅταν ἐν τοῖς πράγμασι οἱ κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ἀπαιτοῦν σκληρούς συμβιβασμούς. Καί τό ἐρώτημα πού πλανᾶται πλέον ἄνωθεν τῶν Βρυξελλῶν δέν εἶναι ἄν τό ΕΛΚ θά μετατοπισθεῖ, ἀλλά ἄν θά εἶναι διατεθειμένο νά ἀφουγκρασθεῖ τίς ἀγωνίες τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν, πού ὁμιλοῦν πλέον ἐκκωφαντικῶς στήν κάλπη. Καί, ἐν τέλει, ἄν θά ἀποδεχθεῖ ὅτι τό Κέντρο ἔχει «πεθάνει», μέ τό πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τήν σύμπραξη τῶν Χριστιανοδημοκρατῶν καί Σοσιαλιστῶν στήν Γερμανία πού ὁδήγησε τούς πρώτους στήν μία ἧττα μετά τήν ἄλλη.

Τό μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι οἱ συνταγές τοῦ παρελθόντος ἔχουν ἀποτύχει καί ὁ πολίτης χρειάζεται ἕνα νέο ἀφήγημα, πού νά τόν κάνει νοιώθει ἀσφαλής, νά νοιώθει ὅτι εἰσακούεται, νά νοιώθει καί πάλι ὑπερήφανος ὡς Εὐρωπαῖος πολίτης. Αὐτό εἶναι τό μεγάλο στοίχημα γιά τίς Βρυξέλλες, τό Στρασβοῦργο καί τίς ἐθνικές πρωτεύουσες.