ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΙΑΙ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 17 Ἰουνίου 1926

Δέν ἐννοῶ διατί νά προστατευθοῦν μόνον οἱ κορέοι, τά κουνούπια, οἱ σκνίπες καί οἱ λογαριασμοί τῆς ἑλληνικῆς ἐξοχῆς. Μόνον αὐτά, τάχα, ἀποτελοῦν τήν Ἑλλάδα; Ἡ ξενομανία πρέπει νά παταχθῇ παντοῦ. Διατί, λόγου χάριν, νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι, διαβάζοντες ξένα βιβλία; Νά φορολογηθοῦν καί αὐτοί ἀγρίως, διά νά ὑποχρεωθοῦν νά διαβάζουν μόνον τά ἀκραιφνῶς ἑλληνικά.

Οἱ βίοι τῶν ληστῶν, ὁ μέγας Ὀνειροκρίτης, ἡ Φυλλάδα τοῦ Γαϊδάρου (Γαϊδάρου, Λύκου καί Ἀλεποῦς διήγησις χαρίεις), ὁ Μιμίκος καί ἡ Μαίρη (ἔκδοσις ἐξαντληθεῖσα), τά Παράπονα τῶν Κοριτσιῶν καί ἡ Νέα Ἀνθολογία, μέ τά ἡρωικά, βακχικά καί ἐρωτικά ποιήματά της, πρέπει νά γίνουν ἀποκλειστικόν ἀνάγνωσμα τῶν Ἑλλήνων.

Ἀλλά μήπως δέν πρέπει νά προστατευθοῦν καί ὅλα τά ἀκραιφνῆ ἑλληνικά ἤθη καί ἔθιμα, ἀπέναντι τῶν ξένων; Νά φορολογηθοῦν ὅλοι οἱ ξενομανεῖς, πού ἔχουν τήν συνήθειαν νά κάνουν λουτρόν ἤ ποδόλουτρον.

Ὅλοι οἱ μεταχειριζόμενοι βούρτσαν τῶν δοντιῶν. Ὅλοι οἱ κάμνοντες χρῆσιν μαντηλιοῦ, ἐνῷ ὁ Θεός τούς ἔδωκε τά δάκτυλά των, νά τά μεταχειρίζωνται ἐν ὥρᾳ ἀνάγκης. Ὅλοι οἱ καταργήσαντες τήν προπατορικήν ἐρυγήν, μετά τό γεῦμα, πού εἶναι τόσον ἀνακουφιστική καί τόσον συντελεστική διά τήν ὑγείαν. Νά προστατευθοῦν τέλος πάντων ὅλα τά ἑλληνικά ἔθιμα, τά ὁποῖα ἀντικατεστήσαμεν μέ τά ξένα καί ὀθνεῖα, ὅπως πηγαίνομεν εἰς τάς ξένας ἐξοχάς καί τάς ξένας λουτροπόλεις, ἀντί νά μένωμεν εἰς τάς ἰδικάς μας, ὅπου, ἐκτός τῶν ἄλλων ἑλληνικῶν καλλονῶν, ὑπάρχουν καί οἱ ἑλληνικώτατοι πυρετοί, οἱ ὀνομαζόμενοι καί «ὑαλώδεις».

Μήπως ἀκόμη δέν πρέπει νά προστατευθῇ ἡ ἑλληνοπρεπής ἐκπαίδευσις καί ἡ ἑλληνοπρεπής ἀγωγή; Νά φορολογηθοῦν λοιπόν ἀγρίως καί οἱ στέλλοντες τά παιδιά των νά σπουδάσουν εἰς ξένα σχολεῖα. Τά παιδιά τῶν Ἑλλήνων πρέπει νά μένουν ὅλα ἀνεξαιρέτως ἐδῶ, διά νά διδάσκωνται, κάθε χρόνον, καί ἀπό μίαν νέαν ἑλληνικήν γλῶσσαν καί νά γίνωνται ξεφτέρια εἰς τήν δημοτικήν, τήν καθαρεύουσαν τήν ὑπερκαθαρεύουσαν, τήν ἁπλοποιημένην καθαρεύουσαν, τήν μικτήν κ.τ.λ. κ.τ.λ. Τί τά θέλουν τά γαλλικά, τά ἀγγλικά, τά γερμανικά, ὅταν μποροῦν νά γίνουν πολύγλωσσοι μόνον μέ μίαν γλῶσσαν, τήν ἑλληνικήν, διά τήν ὁποίαν, ἄλλως τε, ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν θά ἐκδίδη, ἅπαξ τοῦ ἔτους, καί ἀπό μίαν νέαν Γραμματικήν;

Τό βέβαιον εἶναι ὅτι ἕως τώρα κατεβλήθησαν, κατά καιρούς, εὐγενεῖς προσπάθειαι διά τήν προστασίαν τῶν φυσικῶν καί τῶν ἠθικῶν καλλονῶν τῆς Ἑλλάδος. Τά μέσα, ὅμως, τῶν ὁποίων ἔγινε χρῆσις ὑπῆρξαν ἀκατάλληλα.

Τό ἀποτελεσματικώτερον φάρμακον εἰς τάς περιστάσεις αὐτάς ἀπεδείχθη ὁ φόρος. Ἄς τόν χρησιμοποιήσωμεν λοιπόν εὐρύτατα. Ἐν ὅσῳ δέν ἐγνωρίζαμεν τό ἡρωικόν αὐτό φάρμακον, εἴμεθα δικαιολογημένοι νά καταφεύγωμεν εἰς ἄλλα μέσα. Τώρα πού εὑρήκαμεν τήν πανάκειαν, πρέπει νά τήν ἐφαρμόσωμεν παντοῦ. Καί, πρό πάντων, νά μή μεροληπτοῦμεν. Μαζί μέ τούς κορέους καί τούς λογαριασμούς τῆς ἑλληνικῆς ἐξοχῆς, πρέπει νά προστατευθοῦν ὅλαι αἱ ἑλληνοπρέπειαι.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ