«Πλουτίζουν, πληρώνουν, κερδίζουν»

Μεσημέρι Τετάρτης.

Ἡ παρέλαση γιά τόν ἑορτασμό τῶν «Ἐλευθερίων» τῆς Θράκης στήν Κομοτηνή ἔχει μόλις ὁλοκληρωθεῖ καί οἱ πολῖτες μετά ἀπό μιάμιση ὥρα ἐκθέσεώς τους στόν ἥλιο σπεύδουν στά καφέ τῆς πλατείας Εἰρήνης, κάτω ἀπό τά ἐντυπωσιακά πλατάνια. Στό κέντρο τῆς πλατείας μιά ὀρχήστρα μέ παραδοσιακά μουσικά ὄργανα παίζει «ζωναράδικους» καί «μπαϊντοῦσκες» πού εἶναι θρακικοί χοροί. Καμμιά τριανταριά νέοι καί νέες ἔχουν ἀνέβει στήν «πίστα», ἔχουν πιαστεῖ μέ τά χέρια διαγώνια σέ σχῆμα Χ καί χορεύουν (ὡραία καί ἀνεπάντεχη ἔκπληξη), ἐνῶ στά τραπεζάκια οἱ φρέντο καί οἱ καπουτσῖνο πᾶνε καί ἔρχονται.

Μερικοί ἔχουν κέφι νά σχολιάσουν ὅσα εἶδαν στήν παρέλαση: Τά δακρυσμένα μάτια τοῦ ἐθνοφύλακα ἰδιοκτήτη τοῦ βιβλιοπωλείου «Δημόκριτος» Τάκη Δολιανίτη, τοῦ ἐπονομαζόμενου καί «Καρχαρία», πού παρήλασε, τούς ἑβδομηντάρηδες παπποῦδες τῶν Ποντιακῶν καί τῶν Ἠπειρωτικῶν Συλλόγων, πού ἐπίσης παρήλασαν, τά γαλάζια πουλόβερ πού φοροῦσαν οἱ μαθητές τῶν μειονοτικῶν σχολείων («Λές νά παραπέμπουν στήν Γαλάζια Πατρίδα;» – «Μήν εἶσαι ἀνόητος, γαλάζια εἶναι τά χρώματα τῆς σημαίας μας»), τόν ἐντυπωσιακό τρόπο πού κρατοῦσε τό ξίφος ὁ ἔχων τό γενικό πρόσταγμα τῆς παρέλασης ἀξιωματικός, τούς βουλευτές, χριστιανούς καί μουσουλμάνους (Στυλιανίδη, Ἰλχάν καί Ὀζγκιούρ), πού κατέθεσαν στεφάνι γιά τήν ἐνσωμάτωση τῆς Θράκης στόν ἐθνικό μας κορμό τό 1920 μέ τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης κ.λπ.

Μερικοί ὅμως ἔχουν κέφι καί γιά πολιτική. Καθόμαστε στό «Theatro» τοῦ παλαιοῦ φίλου Βαγγέλη Παπάζογλου καί πίσω μας εὑρίσκονται δύο ἔνστολοι μέ τίς οἰκογένειές τους καί ἀπολαμβάνουν τήν τοπική ἀργία.

Δέν θά πῶ ἄν εἶναι τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, τῆς Πυροσβεστικῆς ἤ τῆς Ἀστυνομίας, γιατί τό «καθεστώς» παραμονεύει, ἔνστολοι πάντως, φρουροί τῆς πατρίδας. Εἴμαστε πίσω τους, δέν νομίζω ὅτι μᾶς ἔχουν δεῖ, ἀλλά εἶμαι βέβαιος καί πώς νά μᾶς ἔχουν δεῖ, δέν μᾶς ἔχουν ἀναγνωρίσει. Μιλᾶνε λοιπόν ἀμέριμνοι καί μέ πάθος. Καί ἐμεῖς ὑποχρεωτικά καί ὄχι ἐπειδή ἔχουμε βιονικό αὐτί τούς ἀκοῦμε. Ὁ διάλογος, σημειωτέον, γίνεται ὧρες πρίν γίνει γνωστό τό περιεχόμενο τῆς (ν)τροπολογίας Φλωρίδη, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει σέ συζύγους πολιτικῶν τό δικαίωμα νά ἀποκτοῦν ἐξωχώριες ἑταιρεῖες στό ἐξωτερικό. Λέει λοιπόν ὁ ἕνας ἀξιωματικός στόν ἄλλο, ἔμπλεος ἀγανακτήσεως: «Μά εἶναι Δημοκρατία αὐτή πού ἔχουμε, φίλε μου! Πλουτίζουν, πληρώνουν, κερδίζουν! Ἡ διαφθορά ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο. Νομίζουν ὅτι ἐπειδή ἐλέγχουν τήν Δικαιοσύνη, δέν μαθαίνουμε καί δέν ξέρουμε τί γίνεται;». Ὁ ἄλλος κουνᾶ τό κεφάλι του μέ ἀπογοήτευση καί συνεχίζει: «Τί κακό καί αὐτό μέ τίς ἡγεσίες μας. Νομίζουν ὅτι πρέπει νά ἔχουν τά δικαιώματα καί τά προνόμια τῶν βασιλέων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ὅπου ἄν δέν πληρώσεις τόν Μεγαλειότατο, τίποτε δέν προχωρᾶ!». Φουντωμένος ὁ πρῶτος συνεχίζει: «Τί εἶναι αὐτό πού ζοῦμε; Δύο ὁλόκληρα χρόνια συζητᾶμε μόνο γιά τά Τέμπη. Οἱ ζωές μας; Σήμερα μᾶς εἶπαν, φίλε, ὅτι γιά τήν φωτιά φταῖνε τά ἔλαια σιλικόνης. Ἔ, ἄμα πῆρε φωτιά ἀπό τά ἔλαια, τότε γιατί μπαζώσανε τόν χῶρο; Θά μᾶς τό πεῖ κανείς;».

Σηκωθήκαμε, σηκώθηκα ἀπό τό τραπέζι προβληματισμένος. Ὄχι μόνο γιά τήν εὐστοχία αὐτῶν πού ἄκουγα σέ συμπυκνωμένη καί ἀκατέργαστη λαϊκή σοφία, ἀλλά καί ἀπό ποιούς τά ἄκουγα. Ἀπό ἀνώτερους δημοσίους ὑπαλλήλους, πού συγκροτοῦν μαζί μέ ἄλλους τόν σκληρό πυρῆνα τοῦ κράτους. Ὅταν καί ὁ συνήθως συντηρητικός σκληρός πυρῆνας τοῦ κράτους εἶναι στά κάγκελα, κάνει θεσμική «ἀντιπολίτευση» στό σύστημα καί διερωτᾶται τί Δημοκρατία εἶναι αὐτή πού ἔχουμε, διερωτώμεθα, μέ τήν σειρά μας καί ἐμεῖς, τί μετρᾶνε, ποιούς μετρᾶνε καί τί βρίσκουν οἱ ἑταιρεῖες δημοσκοπήσεων. Ἡ ἰσχυρότατη κοινωνική διεργασία πού βρίσκεται σέ ἐξέλιξη στά πιό συντηρητικά τμήματα τῆς κοινωνίας δέν βρίσκεται σέ ἀντιστοίχιση μέ τήν πολιτική. Καί μᾶλλον δέν καταγράφεται!

Μήπως, ἀντί νά κάνουν τηλέφωνα οἱ ἑταιρεῖες μας, νά στήνουν καί κανένα αὐτί στίς πλατεῖες; Τό σίγουρο εἶναι ἕνα. Δέν εἶναι αὐτό πού φαίνεται. Ὅσο πιό γρήγορα τό ἐμπεδώσουμε τόσο ὀλιγώτερο θά ἐκπλαγοῦμε.