ΔΙΑΝΟΜΗ ΕΝΤΡΟΠΗΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 27 Ἰουνίου 1924

Ἡ ἐντροπή ὑπῆρξε κάποτε πρᾶγμα ἀνεπίδεκτον διανομῆς. Καθένας εἶχε τήν ἰδικήν του. Ἐπί τέλους, εὑρέθη κάποιος ἀλτρουιστής, ὁ ὁποῖος ἀπεφάσισε νά μοιράση τήν ἐντροπήν του.

-Μισή ντροπή δική μου καί μισή δική σου! εἶπε.

Δέν εἶναι γνωστόν, ἄν ὁ ἄλλος ἐδέχθη τό φιλοδώρημα. Ὁπωσδήποτε, ὁ παλαιός αὐτός ἀλτρουιστής ἔμεινε παροιμιώδης, ὡς ἐξαιρετικόν φαινόμενον, διότι οἱ ἄνθρωποι ἐξακολουθοῦσαν νά κρατοῦν τήν ἐντροπήν τους διά τόν ἑαυτόν τους καί νά τήν κρύβουν ἀπό τά μάτια τοῦ κόσμου. Ἰδού ὅμως, ὅτι σήμερον ἡ Ἑλλάς ἐγέμισεν ἀπό γενναιοδώρους ἀνθρώπους. Προχθές, εἰς τό κοσμικόν κέντρον, ὅπου εἴχαμεν κατασταλάξει, κάποιος μᾶς ἔδειξεν ἕνα μεγαλοπρεπῆ κύριον, ὁ ὁποῖος δέν ἔκρυβε καθόλου τό μεγαλεῖον του.

-Τόν γνωρίζετε αὐτόν;

-Ἄν τόν γνωρίζωμεν; Ἀλλά εἶναι ἐπίσημον πρόσωπον. Ποιός δέν τόν γνωρίζει;

-Λοιπόν, ὁ μεγαλοπρεπής αὐτός κύριος ἔχει τσεπώσει διά διαφόρων μεθόδων μερικά ἑκατομμύρια.

Τόν ἐκυττάξαμεν μέ ἕνα ὕφος, τό ὁποῖον, παρά τήν θέλησίν μας, τοῦ ἔλεγε καθαρώτατα:

-Δέν ντρέπεσαι, παληάνθρωπε; Ἔχεις καί μοῦτρα καί παρουσιάζεσαι στόν κόσμον;

Ὁ μεγαλοπρεπής κύριος μᾶς ἐκύτταξε καί αὐτός μέ ἕνα ὕφος, πού μᾶς ἔλεγεν ἀκόμη καθαρώτερα:

-Μισή ντροπή δική μου, καλοί μου κύριοι, καί μισή δική σας!

Μισή δική μας; Ἀλλά διατί αὐτή ἡ γενναιοδωρία; Μυστήριον! Ἐπήραμεν, ὁπωσδήποτε, τό μερίδιόν μας, θέλοντας καί μή, καί ἐκοκκινήσαμεν διά λογαριασμόν του. Ἐν τῷ μεταξύ, αἱ γενναιοδωρίαι ἐξηκολούθησαν. Κάποιος καταχραστής, ἀποτελῶν σάνδουϊτς, μεταξύ δύο ἀμφιβόλων δεσποινιδίων, ἀντί ν’ ἀποτελῆ σάνδουϊτς μεταξύ δύο χωροφυλάκων, ἐπέρασεν ἀπό μπροστά μας, ἐπί λαμπροῦ αὐτοκινήτου. Μαζή μέ τήν σκόνην, πού μᾶς ἐτίναξε, διαβαίνων, μᾶς ἐτίναξε καί ἕνα βλέμμα, πού μᾶς ἔλεγε γλυκύτατα:

-Τί μέ κυττάζετε σά χαζοί; Μισή ντροπή δική μου καί μισή δική σας!

Ἐπήραμε πάλιν τό μερίδιόν μας καί ἡσυχάσαμεν. Ἀλλά δέν είχαμεν ἡσυχάσει ἀκόμη ἐντελῶς. Εἰς τό αντικρυνόν μας τραπεζάκι ἦλθε κι εκάθησε μιά κομψοτάτη κυρία, παριστάνουσα ἀδαμαντοπωλεῖον.

-Δέν τά κρύβει τοὐλάχιστον τά διαμάντια της; εἶπε κάποιος ἀπό τήν παρέαν.

-Γιατί νά τά κρύψη ἡ γυναῖκα;

-Διότι, ἁπλούστατα, αὐτά ἔφεραν τόν ἄνδρα της στή φυλακή. Ἄς τοῦ ἔλειπε, λοιπόν, αὐτή ἡ βιτρίνα!

Ἡ κομψότατη κυρία, ἡ ὁποία εἶχε τό γνωστόν ἐρύθημα εἰς τά χείλη της, ἐνῶ δέν τό εἶχε καθόλου εἰς τά μάγουλά της, ὡς νά ἐμάντευσε κάτι ἀπό τά εὐλαβῆ ψιθυρίσματα, μᾶς ἐμειδίασε κατά τρόπον, πού μετεφράζετο κατά λέξιν:

-Γελοῖοι πού εἶσθε! Μισή ντροπή δική μου, ἐπί τέλους, καί μισή δική σας…

Πάλι καλά, πού δέν μᾶς τήν προσέφερεν ὁλόκληρην! Ἀφοῦ, ὁπωσδήποτε, ἐπήραμεν τό μερίδιον τῆς ἐντροπῆς ἀναριθμήτων συμπολιτῶν, μετέβημεν νά κρύψωμεν εἰς ἀπομεμακρυσμένον μέρος τήν ἐντροπήν τῶν ἄλλων.